Posted on Thursday, October 20, 2005 10:45 PM
De wet is voor iedereen gelijk.
Van wetshandhavers kun je dat niet zeggen. Die verschillen onderling nogal.
Gelukkig wel.
Neem nou officier van justitie Erik van Sloten, temperamentvol crimefighter te Groningen met een geheel eigen stijl. Hij nam al eens deel aan dat rare televisieprogramma Expeditie Robinson.
Van Sloten werkte voordat hij in Groningen neerstreek als officier van justitie op Curaçao. Of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar Van Sloten geeft graag wat kleur aan het strafproces. Dat is geen overbodige luxe.
Van Sloten doet graag 'Antilliaanse zaken'. Als boven- of benedenwindse verdachte kun je pech hebben als je hem tegenover je krijgt.
De 21-jarige Antilliaanse Manchi had gisteren die pech.
Van Sloten vond hem een ezel en zei dat ook: "U bent een ezel."
Manchi keek daarop heel boos.
Manchi wordt verdacht van handel in cocaïne.
Hij zou dat hebben gedaan vanuit een woning in de straat waar hij woont en vanuit een Tayota Starlet op een parkeerplaats nabij het station Maartenshoek in Hoogezand. Hij had ook een vuurwapen, want je weet maar nooit. Manchi kwam in beeld toen er informatie over hem binnenkwam bij de inlichtingendienst van de politie.
Het daarop volgende onderzoek moet een makkie zijn geweest.
Op 7 juli dit jaar was hij aan de beurt. Aan zijn aanhouding ging een zogeheten afvangactie vooraf. Dan houdt de politie iedereen aan die uit de verdachte woning komt. Doorgaans zijn dat gebruikers die net hebben ingekocht. De gearresteerde gebruikers mogen nadat ze een verklaring hebben afgelegd, hun leven voortzetten. De afgelegde verklaringen gelden vervolgens als bewijs tegen de verkoper. Easy.
Ter ondersteuning van dit bewijs was nog wel enige tijd de telefoon van Manchi afgetapt.
Bij de arrestatie werd 36,42 gram cocaïne in de woning aangetroffen en nog eens 21,442 gram in zijn jaszak.
Manchi zou wel een heel sterk verhaal moeten hebben om zich hier uit te lullen.
Maar Manchi had geen sterk verhaal. Hij ontkende het domweg.
De elf verklaringen van de 'afgevangen' klanten deugden niet. Want ze zijn niet waar, zei hij. Waarom ze die verklaringen hadden afgelegd, hoe ze er bij kwamen, Manchi wist het niet. Misschien willen ze hem wat in de schoenen schuiven of zo. Of mogelijk verwarren ze hem met iemand anders. Kan. Er zijn wel meer Antillianen met een gouden tand of twee.
Manchi doet niet in drugs. Hij verdient zijn geld met het repareren van auto's.
Net genoeg om eten te kunnen kopen. En een wapen van 400 euro.
Misdaadbestrijder Van Sloten was niet onder de indruk.
Hij confronteerde Manchi met afgeluisterde telefoongesprekken.
Eentje ’s avonds om vijf over half elf.
Stem: 'Kun je me helpen aan een halve krentenbol?'
Stem van Manchi: 'Nee, ik ben nu stuk'.
Een andere keer.
Stem: 'Hallo. Heb je nieuwe dingen gekregen? Krentenbollen?'
Stem Manchi: 'Ja.'
Stem: 'Breng de helft voor mij naar Foxhol.'
Van Sloten vraagt aan Manchi of hij soms een bakkersbedrijf heeft.
‘Nee’, zegt hij kortaf. Zijn humeur daalt.
‘Ik heb geen verdere vragen’, reageert Van Sloten richting de rechters en tevreden gaat hij zitten, met een olijke blik naar Manchi.
Die kijkt terug. Strak en minzaam.
Van Sloten eist 27 maanden gevangenisstraf waarvan negen maanden voorwaardelijk. Hij noemde dat fors, maar passend bij wat hij noemt een eigenzinnige man.
Nu is liegen in de rechtszaal toegestaan, zij het dat dat recht slecht is gegeven aan de verdachte. Die mag liegen dat hij barst, omdat van een verdachte niet wordt verwacht dat hij zijn eigen nek omdraait. Toch leidde het veronderstelde gejok van Manchi tot een zwaardere strafeis dan de officier van justitie aanvankelijk in gedachten had.
Had hij nou maar een klein beetje gelogen, dan was er niets aan de hand geweest. Kleine leugentjes zijn ook moeilijker te achterhalen, zei de officier. Maar zo onvoorstelbaar liegen dat het lachwekkend wordt, ging de aanklager net even te ver. “Hij liegt zo erg dat hij niet inziet dat zijn leugens hem schaden.”
De ezel.
De rechtbank spreekt over twee weken.
Rob Zijlstra