Rechters

Posted on Saturday, October 08, 2005 12:24 AM

In de Nieuwe Kerk in Groningen werd vrijdagmiddag, tijdens de installatieplechtigheid van drie rechters, het woord gevoerd door mr. W. Duitemeijer, president van de rechtbank van Groningen. Het is een al langer bestaand en goed gebruik in Groningen dat de rechtbankpresident deze plechtigheid aangrijpt om zich in beschouwende zin uit te laten over de wereld in Nederland van vandaag.

Het onderstaande is een letterlijke weergave van die beschouwing en is met instemming van Duitemeijer op deze weblog geplaatst:

speech

De zelfbenoemde rechters

Het heeft er alle schijn van dat wij (rechters) gedurende de laatste jaren geduchte concurrentie hebben gekregen van een grote groep nieuwe rechters, de zogenaamde zelfbenoemde rechters. Hoeveel het er zijn, weet ik niet. Ik heb niet de indruk dat het er al evenveel zijn als het aantal zelfbenoemde bondscoaches, maar hun aantal kan nog groeien.

Het fenomeen de zelfbenoemde rechter doet zich in vele gedaanten voor. Het kan een lid zijn van het koninklijk huis, het kan een minister zijn, ook een Kamerlid en uiteraard ook een verslaggever. Sommigen van deze zelfbenoemde rechters hebben zichzelf ook benoemd tot aanklager, een enkeling combineert dat ook nog met de functie van zelfbenoemd rechter-commissaris.

Zo hadden we een prins die als zelfbenoemd rechter impliciet de straffeloosheid van twee medewerkers van een zelfbedieningswinkel vaststelde, een minister met een zelfbenoeming die de straf van Volkert van der G. te laag vond, een kamerlid met een zelfbenoeming die meende dat de Samir A. ten onrechte was vrijgesproken, we hadden vele zelfbenoemden met een oordeel over de vervolging en de uitspraak van de rechter in de zaak van Eric O. en onlangs hebben we het mogen meemaken dat vele zelfbenoemden die we tot de media mogen rekenen, vaststelden dat in de Schiedammer parkmoord sprake is van een rechterlijke dwaling.

Diezelfde zelfbenoemden zou het uiteraard ook zonder meer zijn toevertrouwd om harde kritiek op de rechter te hebben indien waarde was toegekend aan de ontkenning door Kees B. ter terechtzitting, gevolgd door een vrijspraak.

Daarmee bagatelliseer ik op geen enkele wijze de fouten die in die procedure zijn gemaakt. U kunt zich echter wel voorstellen dat, waar vroeger de klachten van justitiabelen gingen over onjuiste beoordelingen door de rechter, dat vandaag de dag al gauw rechterlijke dwalingen zijn.

De procedure van de zelfbenoemden die behoren tot de media beslaat drie stappen: de zelfbenoemde rechter wéét dat er iets fout is gegaan, wéét ook dat er dan altijd iemand verantwoordelijk is en beperkt zich tot de vraag wat er met de verantwoordelijke gaat gebeuren. Die volgorde lijkt logisch en legitiem, ware het niet dat bij de zelfbenoemde rechters in het algemeen de behoefte ontbreekt om te onderzoeken op welke wijze de fout is ontstaan.

Om het maar eens in een strafrechtelijk voorbeeld uit te drukken: een doodgestoken slachtoffer en een man met een bebloed mes ernaast, leidt voor de zelfbenoemde rechter tot aanwijzing van de verantwoordelijke, zonder dat de vraag naar moord, doodslag, mishandeling de dood tengevolge hebbend, noodweer of andere bijzondere omstandigheden wordt beantwoord.

De vraag is of wij rechters last hebben van deze zelfbenoemden.

Het antwoord is ja.

Ja, met de toevoeging dat het niet echt belangrijk is dat wij rechters er last van hebben en met de constatering dat we er tegen moeten kunnen.

Belangrijker is de maatschappelijke schade die de zelfbenoemde rechters kunnen aanrichten. Schade die op basis van een redenering die uitblinkt door simpelheid en die vaak gevoed wordt door hijgerigheid, electoraal opportunisme of simpelweg door de microfoon die voor iemands mond wordt gehouden, wordt toegebracht aan het vertrouwen dat burgers moeten kunnen stellen in de overheid en in het bijzonder de overheidsrechtspraak.

Dat betekent niet anders dan dat diegenen die in Den Haag en elders in het land dagelijks in de kloof (een woord waarop een absoluut verbod zou moeten komen) tussen overheid en burgers zitten te staren, zich eens de vraag moeten stellen welk belang (electoraal of het feit dat men belangrijk genoeg lijkt om in beeld in een microfoon te praten) het rechtvaardigt om een belangrijke basis, het vertrouwen in de rechtspraak te verzwakken. En diezelfde vraag geldt natuurlijk voor diegenen die camera, microfoon en pen bedienen: wat is de maatschappelijke betekenis (en dus niet de kijkcijfer- en oplagebetekenis) van die soms hijgerige rol van vaak zelfbenoemde aanklager en zelfbenoemde rechter tegelijk.

De gebruikelijke reactie: wij, media, hebben het altijd gedaan, is bekend. Een reactie: wij moeten ons die vraag eens stelen, zou in mijn ogen passender zijn.

In het kamerdebat over de Schiedammer parkmoord en de onjuiste oordelen van rechtbank en hof zei de minister van justitie op enig moment dat hij de kwestie met de Raad voor de Rechtspraak zou gaan bespreken.

Ik zat meteen recht overeind.

Een kamerlid vroeg wat hij dan zou bespreken.

De minister zag in dat hij nog maar één stap van zelfbenoeming was verwijderd en zag kans om van deze dwaling terug te keren.

Laat hij een voorbeeld zijn.

Mr. W. Duitemeijer

Feedback

# re: Rechters

10/8/2005 2:23 PM by Dark Horse

Allemaal leuk en aardig. maar in mijn bescheiden opinie mogen die voor het leven benoemde rechters wel eens wat meer tegengas hebben. De macht die zij van ons mogen uitoefenen is enorm. Zij zijn het die mensen hun vrijheid kunnen ontnemen. Dat is zowat de ultieme macht. De rechterlijke macht dient dan ook scherp gecontroleerd en in de gaten te worden gehouden. Want ook zij maken fouten.

Daarnaast komt het mij voor dat rechters nog wel eens 'buiten de maatschappij om' operen. Ze hebben een eigen denkraam en dat denkraam is niet zelden hier en daar wat wereldvreemd.

Dan is het niet zo gek dat de maatschappij zich af en toe eens bemoeit met deze mensen

# re: Rechters

10/12/2005 3:24 PM by P

...NOG 'N HEEL VERHAAL.

Na minstens 13 jaren van juridisch getouwtrek, kwam er uiteindelijk d.d. 8 juni 2000, een kopie van het openbaar Arrest van 24 mei 2000, rolnummer: 9306498, van het Gerechtshof te Leeuwarden, bij mij op de deurmat te liggen.

Eén dag ervoor was mij al kort schriftelijk bericht, dat de procedure nú was geëindigd en dat de be-oordeling van de zaak slechts een herhaling was.

In de begeleidende brief van 6 juni 2000 laat mr. J.B. Rijpkema weten, dat hij het Arrest ook pas per heden, zo'n twee weken later, in bezit kreeg.

De kans van slagen van het Hoger Beroep aan het Arrondissement te Groningen, bij eis van me-vrouw S.H.J. Hazelhoff, gestart door mr. G.B. de Jong, is naar het oordeel van het Hof op nihil gesteld.

Kort samengevat laat hij vrij vertaald weten, dat het Hof van oordeel is, dat de Kantonrechter te Groningen een juiste beslissing heeft genomen én dat er derhalve geen schade is geleden. Ondanks het feit, dat mr. G.B. de Jong, ten onrechte, is overgegaan tot een eigenmachtige schikking.

Naar de bescheiden mening van raadsman mr. J.B. Rijpkema, zou een cassatieberoep niet succesvol zijn. Mevrouw S.H.J. Hazelhoff mocht uiteraard over het een en ander contact met hem opnemen, daar de termijn voor cassatie loopt tot 24 augustus 2000.

Verder doen er zich naar zijn weten geen rechtsvragen voor.

HET ARREST

Na het te hebben doorgelezen, vroeg ik mij af: is dit nu rechtspraak? of is dit verdict eerder krom-schrijven... En dit alles in Naam der Koningin !

In telefonisch overleg met de heer R.J. van der Vaart van stichting WORM (Wetenschappelijk On-derzoek Rechtelijke Macht) zijn er de nodige kopieën doorgestuurd, om de stukken in eerste door een cassatiespecialist nader te laten onderzoeken.

Voorts heb ik nog het IRM (Integriteit Rechtelijke Macht) rapport van 1996 in bezit, waaruit na gede-gen onderzoek, niet mis te verstane feiten naar voren gekomen zijn. Blijkbaar is er nogal wat mis bin-nen het rechtsbestel.

Zelfs H.M. Koningin Beatrix bleek naar zeggen, uit voor mij betrouwbare bron, van dit rapport nogal onder de indruk. Een schrale troost is, dat men in ieder geval niet de enige is die juridisch onrecht wordt aangedaan. Dit alles geeft de gewone burger weer moed.

Ik heb het Arrest van het Hof aan verschillende mensen laten lezen. Voor tal van mensen bleek dit vrijwel niet te doen, omdat het taaltechnisch gezien slecht in elkaar zit. Hierdoor is het niet alleen moeilijk leesbaar maar bovendien des te moeilijker om te begrijpen. Op universitair niveau gezien wordt een maximum van 26 woorden per zin aanbevolen, omdat het anders moeilijk leesbaar wordt.

Voor de gemiddelde lezer ligt dit rond de 15 woorden per zin. Het Hof hanteert een veel hoger ge-middelde en zelfs zinnen van wel meer dan 100 woorden.

Hier komen allerhande kromredeneringen uit voort. Dit heeft tot gevolg, dat tal van lezers zeggen: "Als dit recht is, dan laat ik liever mijn rechtvaardigheidsgevoel prevaleren boven dit soort van klas-se(n)justitie!"

Raadsman mr. A.M. ten Have is mij eind 1997, na vele omzwervingen en tijd, via het Buro van Rechtshulp te Leeuwarden, pro deo toegevoegd. Hij adviseerde mij al die tijd: wachten tot het Hof een einduitspraak doet en dan verder kijken. Nu het Arrest er ligt, heb ik met hem de afspraak ge-maakt om mijn verhaal eerst eens op papier te zetten.

Dit vroeg om een eerste opzet, wat er in heeft geresulteerd dat ik met behulp van mevrouw M. Ypey het Arrest met begeleidende brief stap voor stap weerleg, tot een duidelijke en goedlopende uiteenzetting. Uiteraard met als uitgangspunten: de wet, verklaringen, feiten en getuigen.

Dit alles onder het motto: Daar waar een recht van spreken is, dient ook een plicht tot luisteren te zijn!

Eiseres in de kwestie aan het Hof was mevrouw S.H.J. Hazelhoff tegen mr. G.B. de Jong. Hij is zonder overleg c.q. eigenmachtig een schikking aangegaan met de nu inmiddels wijlen mevrouw E.T. Eikendal-Bandringa c.q. verleden deelgenoten, haar dochter en twee zoons. Raadsman mr. J.B. Rijpkema en procureur mr. J. Winnips behartigden in deze haar zaak in dit Hoger Beroep.

Procureur van de gedaagde, mr. P.E. Mazel blijkt volgens het IRT-rapport óók raadsheer aan het-zelfde hof te Leeuwarden te zijn. De kantoorgenoten van Trip & de Goede, mr. F. Hamminga, mr H.A.M. Hulleman en mr. J. Werle, zijn óók zijn collegae aan ditzelfde hof. Daarnaast is kantoor-genoot mr. H.J. de Ruijter ook in deze zaak betrokken geweest. Hij treedt elders op als rechter.

Om te voorkomen dat er ten onrechte wordt beschuldigd c.q. veroordeeld, dient er bij eis in beginsel wettelijk en overtuigend bewezen te worden.

In de bodemprocedure, in eerste aanleg bij het Kantongerecht, diende mevrouw E.T. Eikendal-Bandringa volgens de wet te bewijzen dat haar eis gerechtvaardigd was. Gedaagde mevrouw S.H.J. Hazelhoff heeft die bewijzen altijd weersproken en zelfs het nodige aan tegenbewijs geleverd. Er is dan ook, middels rechtens, beroep aangetekend tegen het vonnis bij voorraad.

Het Kort Geding bij het Arrondissement is aangegaan om te voorkomen, dat het vonnis bij voorraad ten onrechte uitgevoerd zou worden. Het Hoger Beroep is met voorrang aangevraagd om, de nog nooit bewezen èn niet te bewijzen stellingen van de zijde van de verhuurster, te weerleggen.

Los van het feit of er al dan niet een ontruiming van het pand Leeuwarderstraat 23a zou plaatsvinden, het Hoger Beroep zou blijven staan.

In Hoger Beroep zou verhuurster wederom eiseres geweest zijn en had derhalve wederom moeten bewijzen! Door de onrechtmatige interventie van mr. G.B. de Jong werd huurster gedwongen ei-seres te zijn. Mr. G.B. de Jong verdedigde zich voorts door zijn ex-cliënte alles, maar dan ook van al-
les, tegen te werpen. Zelfs met haar eigen bewijsmateriaal en met haar tegenpartijen aan zijn zijde, richtte hij de nú onherstelbare schade aan. Dit is niet alleen juridisch verraad, maar ook nog eens immoreel t.o.v. zijn cliënte!

Nadat, volgens mr. G.B. de Jong, de zaak niet meer bestond, heb ik alles wat er na de 'blitzkrieg' nog aan materiaal bestond, verzameld en chronologische gerangschikt. Voorts heb ik nog wat nader on-derzoek gedaan en het dossier 'De Hut' samengesteld, met daarnaast een lopend verhaal 'Waar is de Waarheid' met verwijzingen. Dit is door tal van mensen gelezen en men heeft dit met niet mis te verstane verklaringen ondertekend. Dit dossier met verklaring is nimmer door een rechtshulpverlener aan een rechter voorgelegd. Bij deze... als zijnde ingelast!

Na talloze omzwervingen langs advocaten, lukte het uiteindelijk om de kwestie de Jong, middels raadsman mr. W. Duitemeijer (nu inmiddels rechtbankpresident van het arrondissement te Gro-ningen), aan het Arrondissement voor te leggen. Na mr. Duitemeijer's aanstelling tot kantonrechter in Emmen, nam zijn kantoorgenoot mr. D.L. van Binsbergen de zaak over.

Na de 25% kans van slagen, bij tussenvonnis, lukte het niet om in alle redelijkheid tot een overeenstemming te komen over een schikking. Mr. D.L van Binsbergen haakte af, nadat hij vermeldde, dat hij hét (?) zijn collega niet kon aandoen. Vervolgens laat hij, buiten zijn cliënte om, per brief mr. J.B. Rijpkema weten dat er sprake was van onmin.

Mr. G.B. de Jong (bij beroepsaansprakelijkheid - Wat er ook gebeurt - verzekerd door de Nationale Nederlanden) stelde inmiddels echt alles in het werk om de geloofwaardigheid van eiseres en partner tot op de bodem te niet te doen. Dat de door mr. G.B. de Jong opgestelde verklaring, ondertekend door de heer D. Zuidema, van zijn eigen hand is, komt in het Arrest nogal krom aan de orde.

Tijdens het getuigenverhoor onder ede, las één van de vertegenwoordigers van de huurster de heer H. Kwast 'gewoon' voor uit diverse notities. Wat hij voorlas, bestond overwegend uit: Van horen zeggen! Desalniettemin wordt dit door het Hof zeer geloofwaardig geacht.

De verklaringen onder ede van de andere getuigen worden daarmee afgedaan. Dit geeft eerder blijk van broddelwerk en vooringenomenheid, dan van een kwalitatieve en juiste beoordeling!

Uit de vele beslissingen van de rechters blijkt, dat bijna alles wat de ene partij aandraagt zonder meer geloofwaardig wordt geacht. Daarentegen blijken er voor de andere partijen geheel andere maatstaven te worden gehanteerd. De verklaringen van eerlijke en oprechte mensen worden hierdoor onge-loofwaardig, en zo wordt vervolgens de werkelijkheid stelselmatig geweld aangedaan. Ik verwijs we-derom naar dossier 'De Hut' met verklaring, om oorzaak en gevolg in het juiste daglicht te plaatsen.

Ik, in persoon, wordt in de gehele kwestie per definitie afgeschilderd als de kwade genius, zonder dat ik in directe zin wordt gekend. Mevrouw S.H.J. Hazelhoff wordt voor tal van gedragingen, die zeer beslist nooit hebben plaatsgevonden, verantwoordelijk gesteld. Naar willekeur wordt het ene gebaga-telliseerd en het andere schromelijk overtrokken.

Los van de 'rechtmatige' ontruiming is er ook nog sprake van het onrechtmatig toe-eigenen van de investeringen die door de huurster zelf zijn betaald én uitgevoerd. Haar vertegenwoordiger, de heer H. Kwast, beweerde dat ik met de overname van het geïnvesteerde zou hebben ingestemd. Dat de huurster mevrouw S.H.J. Hazelhoff o.a. in dít geval niét direct werd gekend én, wanneer het zo uit komt, in andere gevallen weer wél, getuigt zonder meer van willekeur c.q. vooroordeel!

Tal van mijn uitspraken en brieven werden in een andere context geplaatst!

Dat de ene huurder wordt gevrijwaard van verstoring van het genot van het gehuurde en de andere niet, roept wederom de nodige vraagtekens op. Dat de materiële belangen van tienduizenden guldens wel eens het hoofdmotief in de huurkwestie zouden geweest kunnen zijn, is nog nóóit nadrukkelijk aan de orde geweest! Vooralsnog bij deze.

Ik heb de heer G.B. Eikendal, de zoon van de verhuurster, ongeveer 18 jaar geleden leren kennen als iemand die in het algemeen negatieve kritiek heeft op anderen. Via andere mensen kwam ik aan de weet, dat ook ik door hem nogal ter discussie werd gesteld. Hierdoor heb ik nog nooit een echte ver-trouwensrelatie met hem kunnen opbouwen.

Daar de zaken op een gegeven moment nogal door elkaar heen liepen, heb ik om persoonlijke rede-nen aangestuurd op een andere bemiddelaar. Telkenmale bleek dat de heer G.B. Eikendal achter de schermen nog steeds actief was en een dubbele rol bleef spelen. Daardoor was het onmogelijk gewor-den om gedegen vertrouwensrelaties op te bouwen met de andere betrokkenen.

Door al die verstoorde relaties was er, voor de aanpak van de lopende problemen in de huurkwestie, de noodzaak ontstaan van een onafhankelijke tussenpersoon. De verhuurster deed voorkomen, dat de heer H. Kwast was aangesteld als zijnde een vertrouwenspersoon maar deze bleek uiteindelijk ook partijdig te zijn. Hierdoor werden ik en huurster wederom ten overstaan van vele andere betrok-kenen in verlegenheid gebracht.

Ik heb tal van pogingen ondernomen om de zaken in alle redelijkheid op te lossen. Dit bleek bij her-haling te bestaan uit toezeggingen waar nauwelijks iets van werd nagekomen. Ook het resultaat van de inschakeling van de gemeentelijke dienst bouw- en woningtoezicht werd met valse beloftes en leugens onderuitgehaald.

Ook heb ik verschillende ijdele pogingen ondernomen om de onrechtmatige gedragingen van tal van personen strafrechtelijk aan te kaarten. Dit bleek telkens bij politie en justitie geen al te hoge prioriteit te hebben.

Strafrechtelijk gezien blijken de wederpartijen vrijwel volledig de vrije hand te krijgen om mijn per-soon op allerlei mogelijke manieren te miskennen en mijn naam en goede eer aan te tasten. De materiële- en immateriële schade wordt vervolgens afgedaan, alsof het niet ter zake doende is.

Binnen het 'familiegebeuren' speelden zich ondertussen nog een tal van andere affaires af, die op nog-al onverkwikkelijke wijze zijn verlopen. De 'collectieve' houding van de familie Eikendal heeft de basis gelegd voor een vete. Door volharding in die 'collectieve' houding blijft de vete bestaan.

Ondanks dat er op mijn initiatief o.a. overleg is geweest in het bijzijn van de politie, is het door de nonchalante houding van de heer G.B. Eikendal wederom niet tot een oplossing gekomen. Het no-dige aan bewijs én getuigen is bij deze ingelast.

Ook heb ik nog gepoogd om de aannemer, de heer W. Snaak, aan te spreken over zijn schriftelijke verklaring maar deze verwees mij per brief door naar zijn opdrachtgever. De andere huurder, de heer D. Zuidema, heeft tot nu toe op geen enkele wijze serieus gereageerd op mijn brieven. Het nodige aan bewijs én getuigen is bij deze ingelast.

Mr. G.B. de Jong heeft ook, als zijnde medewerker van het Buro van Rechtshulp, door zijn gedra-gingen, de rechtsgang voor mij als burger, nogal lopen belemmeren c.q. frustreren. Een klacht hier-over werd op allerlei mogelijke manieren geboycot. Het nodige aan bewijs is bij deze ingelast.

Tal van gedragingen van de desbetreffende personen zijn laakbaar en/of strafbaar. Politie en justitie dienen derhalve op te treden!
* Rechtshalve eis ik: rectificatie, rehabilitatie én compensatie.

Per 3 augustus 2000 laat mr. A.M. ten Have bij brief weten, dat hij niets voor mij kan doen omdat ik in de procedure slechts getuige was.

Per 12 augustus 2000 laat mevrouw S.H.J. Hazelhoff in een korte schriftelijke verklaring weten, niet in cassatie te gaan omdat zij niet de kennis en capaciteit bezit. Wel plaatst zij schriftelijk tal van kant-tekeningen bij 't Arrest.

Per 13 augustus 2000 mr. A.M. ten Have schriftelijk nog gewezen op de kleine lettertjes over zijn beroepsaansprakelijkheids-verzekering. Ook blijken er enkele dossiers weg te zijn maar die zijn ten kantore niet te vinden (?).

Per 14 augustus 2000 mr. J.B. Rijpkema schriftelijk nog een en ander bij hem neergelegd inzake juridische ethiek.

Per 11 september 2000 nog een aangifte gedaan inzake meineed bij de politie te Groningen maar dit wordt per 15 oktober 2000 'schriftelijk afgelegd'.

Per 8 februari 2001 per brief aangifte gedaan bij de politie te Leeuwarden (plaats delict).

Per 15 maart 2001 per brief verzocht om een formele reactie over de aangifte van 8 februari 2001.

Per 2 april 2001 per brief een klacht (art. 12 W.v.S) inzake meineed ingediend bij het Gerechtshof te Leeuwarden. Hiervan een bevestiging ontvangen per 6 april 2001.

Per 18 augustus 2001 een oproep ontvangen voor een zitting per 3 september 2001.

Per 7 september 2001 de beslissing: onvoldoende bewijs van schuld & een tegenovergestelde verklaring is nog geen bewijs van een vereiste opzet. Kortom: KLASSENJUSTITIE!

Groningen, 10 september 2001.

P. Siera.

Herziene lay-out versie: 18/9/5.

# re: Rechters

10/15/2005 2:43 AM by Huh??

Kijk, het bovenstaande toont maar aan dat juridisch taalgebruik hanteren toch een vak is...

# re: Rechters

4/10/2008 2:35 PM by RvdJ

De Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Rechterlijke Macht is niet onafhankelijk en deskundig. R.J. van der Vaart heeft niet veel meer geestelijke bagage dan de lagere school:

"Verweerders hebben het artikel gebaseerd op uitlatingen van Lakeman als voorzitter van de Stichting Onderzoek Bedrijfsinformatie en hebben die uitlatingen voorgelegd aan de stichting Wetenschappelijk Onderzoek Rechterlijke Macht. Terecht hebben klagers gesteld dat verweerders niet aannemelijk hebben gemaakt dat die bronnen zodanig onafhankelijk en ter zake deskundig zijn, dat zij daarop zonder meer mochten afgaan. Derhalve moet worden geconcludeerd dat het artikel van 5 juni 2002 niet is gebaseerd op deugdelijk onderzoek."

Uitspraak RvdJ 2003-02-11. mr. W. Aerts en mr. H. Oosterdijk tegen A. Groot en de hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad