De scholieren op de publieke tribune schrokken.

Tsss, klonk het, best veel hé.

Zesendertig maand. Dat is meer dan twee jaar!

Terecht staat een 29-jarige man die door de officier van justitie een Giacomo Girolamo Casanova wordt genoemd omdat hij drie kinderen bij drie vrouwen heeft. Zijn ex is zijn huidige vriendin. Poging tot moord, hebben ze hem ten laste gelegd. Tijdens de zitting draagt hij zwarte Snoopy-sokken.

In de perskamer noemen we dit een typische Oost-Groninger zaak.

Veel vetes, vaak escalerend geweld en achteraf meestal nooit zo bedoeld. Op de een of de andere manier loopt er in Oost-Groningen op dit gebied veel uit de hand. Al eeuwen.

Op 23 juni dit jaar gaat de verkering uit.

Een dag later zouden ze, Snoopy en Roos, nog wat uitpraten.

Maar lekker loopt dat niet. Snoopy wordt telefonisch bedreigd door 'mensen uit de omgeving van Roos'.

Ze wilden mij verzuipen en zo, zegt hij tegen de rechters.

Afgesproken wordt dat de kwestie uitgevochten zal worden achter de C1000.

Maar dat wordt niks: de omgeving van Roos komt niet opdagen.

Volgen nieuwe bedreigingen via het mobiele netwerk, nu over en weer.

Snoopy haalt zijn oom op – die in de regio enige reputatie geniet – en hoopt daarmee een vechtpartij te kunnen voorkomen. Ze rijden met de groene Mercedes naar het Heeresmeer. Daar is de andere partij en er wordt daar stevig bier gedronken.

Snoopy stapt uit en direct staat hij oog in oog met twee anderen.

Hij zegt: "Ik kreeg een drukker en toen gingen we vechten."

Rechter: "Wie sloeg het eerst?"

Snoopy: "Tegelijks."

De afschrikkende oom kan niet veel uitrichten.

Snoopy wordt flink te grazen genomen. Niet door twee, maar door heel de groep. Man of tien, twaalf. Iemand slaat hem met een bierfles in het gezicht. Hij raakt behoorlijk gewond aan lijf en leden.

Hij slaagt er desondanks in zijn auto te bereiken en weg te rijden.

Maar dat ging zomaar niet.

Volgens de officier van justitie rijdt hij zigzaggend en als een dolleman over het grasveldje met maar één weloverwogen doel: zoveel mogelijk mensen doodrijden. Vandaar de poging tot moord.

Snoopy heeft het anders beleefd: "Ik wilde daar weg, maar kon geen kant op. De uitgang stond vol mensen. En ik heb helemaal niemand aangereden."

Rechter: "Hoeveel rondjes heeft u gereden?"

Snoopy: "Eentje of zo."

Rechter, turend in het dossier: "Dat kan niet."

Snoopy: "Anderhalve."

Advocaat: "Hij heeft een achtje gereden."

Rechter: "Aha. Dat zijn dus twee rondjes."

Het beeld dat de officier van justitie schetst van wat zich precies heeft afgespeeld op het grasveldje met Snoopy achter het stuur, is op SBS6-achtig wijze spectaculair:

Meneer speelde er met levens, reed tot vier keer toe zowel achter- als vooruit in op groepjes mensen in een poging hen dood te rijden, daarbij flink link gas gevend, met spinnende wielen. Hij had mensen gemakkelijk ongelukkig kunnen rijden. Dat er slechts gewonden vielen (iemand met een dikke kuit, een zere heup en een dikke voet) is een wonder, zo deed de officier huiveren. "Komt nog bij: meneer hier heeft een flink strafblad."

Advocaat Fred Kappelhof protesteert. Zegt tegen de rechtbank: Deze officier wil u iets doen geloven wat helemaal niet kan. Het is maar een klein grasveldje, daar kun je helemaal niet hard op rijden. De verklaringen dat Snoopy bezig was met pogingen tot moord, zijn allemaal afkomstig uit de groep waarmee hij ruzie had, uit het vijandige kamp. Nogal logisch dat zij zo verklaren. Je kunt hem verwijten dat hij zich uit de tent heeft laten lokken. Je kunt er een poging tot mishandeling van maken. Hooguit.

In de perskamer bestempelen we de eis van 36 maand (waarvan 6 voorwaardelijk) als wel heel fors. Het zal er vast en zeker weinig romantisch aan toe zijn gegaan daar op dat Oost-Groninger grasveldje. Maar poging tot moord? Had Snoopy zich die avond, om 22.52 uur, niet zelf de politie gebeld?

Advocaat Kappelhof dreigt ter zitting even met een verzoek tot aanhouding om getuigen op te kunnen roepen die hij dan ter zitting onder ede wilde horen. Rechtbanken houden daar niet van, want het is niet efficiënt en kost maar tijd. Wij van de perskamer zijn met het oog op de waarheidsvinding van mening dat Kappelhof het niet bij een dreigement had moeten laten.

Nu doet de rechtbank over twee weken uitspraak.

Rob Zijlstra