Zeker op woensdag oogt het bij de rechtbank van Groningen rustig.

Niet dat er niets aan de hand is.

Rond een uur 's middags genieten een paar advocaten voor het gerechtsgebouw van het mooie buitenweer, mopperend op juridische fratsen van het openbaar ministerie.

't Wordt steeds gekker, zeggen ze.

Wat denken ze wel niet?

Er hangen jongeren rond, vandaag geen deel uitmakend van een bezoekende schoolklas. Het zijn kinderrechter-kinderen.

De zittingen lopen zoals gebruikelijk uit. Hier en daar al anderhalf uur. In rechtbanken wordt veel gewacht.

De advocaten kniezen over een cursus jeugdstrafrecht en dat dat verplicht is.

Binnen, aan de onafgewerkte betonnen muren (‘justitiearchitectuur’), hangen schilderijen van Henk Mual.

Op de binnenplaats loopt een magere streepjeskat.

Op dat moment luisteren in zittingszaal 11 twee verslaggevers naar de rechter die het vonnis voorleest in de zaak van Koos B.

Koos B. was directeur van het internetbedrijf Independent Brains. Hij fleste de boel om de zaak te redden en toen dat mislukte verdween hij spoorloos. Ondergedoken. Niemand zegt te weten waar zijn onderduikadres is.

Als leidinggevende, zegt de rechter streng, is hij zeer berekenend te werk gegaan.

Twee jaar gevangenisstraf.

Op de krant besluiten we uit te zoeken hoe moeilijk (of niet) het vandaag de dag is om als spoorloze veroordeelde uit handen te blijven van justitie.

Rob Zijlstra