Het verslaan van strafzaken die dienen in

zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen

blijft de hoofdmoot van deze weblog.

Maar daarnaast wil ik de lezer de komende

tijd wat vaker meenemen naar de

perskamer, naar de wandelgangen

van het Groninger Paleis van Justitie

en naar mijn bureau op de redactie

van de krant.

Daar vroeg ik mij af:

In hoeveel strafzaken die ik de afgelopen anderhalf jaar als rechtbankverslaggever heb bijgewoond, is gedwaald?

Een logische vraag, vandaag de dag.

Nooit is niet realistisch.

Eén procent?

Dan zou ik ten minste drie keer getuige zijn geweest van een veroordeling van een onschuldige.

Stel dat dat zo is, is drie dan veel?

En te veel?

Is het reden voor een nader onderzoek?

Intern onderzoek?

Ook crisis in Groningen?

Of, zou er een interne notitie onder petten van gerechtelijke dienaren circuleren waarin staat dat drie (twee?) dwalingen per jaar acceptabel zijn, ondanks dat nobele uitgangspunt van de rechtspraak dat het beter is een schuldige vrij te spreken dan een onschuldige te veroordelen?

Waarom niet?

Interne notities bestaan.

Vraag is dan weer wel of mijn netwerk voldoende groot is om die notitie in bezit te krijgen.

Ik neig naar tenminste één dwaling.

De zaak-Rabia.

In maart dit jaar stond de 26-jarige Rabia M. uit Groningen terecht.

Het openbaar ministerie eiste drie jaar. Doodslag.

De rechtbank veroordeelde hem in nauwelijks twee uur tijd, maar in volle overtuiging tot acht jaar gevangenisstraf. Moord.

Ik heb altijd een rare smaak aan die zaak overgehouden.

Vanmiddag zou Rabia in hoger beroep in de herkansing gaan, maar dat ging om redenen niet door. Daar zat vast niks achter.

De zitting is met maximaal drie maanden uitgesteld.

De herkansing blijft.

De zaak-Rabia lijkt mij nou typisch een geval waar een dienaar vorige week in de wandelgangen (daar is 't ie) op zou kunnen doelen. Zei: "Natuurlijk worden ook in dit huis fouten gemaakt, zeker zolang kwantiteit belangrijker wordt gevonden dan de kwaliteit."

Rob Zijlstra