Posted on Tuesday, September 13, 2005 1:11 AM
Op Teletekst lees ik maandagavond:
‘De rechtbank van Rotterdam wil dat bekentenissen voortaan worden vastgelegd op video. Zo kunnen rechters zulke verklaringen beter beoordelen…’
Tijdje terug in de tijd, jaar of drie.
In Groningen zit Willem van E. vast op verdenking van de moorden op drie prostituees. Hij wordt verhoord.
Ik zie:
Van E. zitten in een klein kamertje aan een witte tafel.
Hij rookt het ene na het andere shagje.
Tegenover hem de twee rechercheurs die hem verhoren.
De sfeer in de verhoorkamer is vriendelijk, om niet te zeggen kameraadschappelijk.
Ik hoor Van E. zeggen: "Als ze me echt helpen, die deskundigen, heb ik nog een hele kleine kans dat ik ooit nog eens op de Grote Markt loop."
Even later, boos en met luide stem: "Waarom! Waarom heb ik het gedaan? Help mij dan. Jongens, leg mij dat nou eens uit. Het is vreselijk. Ik heb die vrouwen niet willen doden. Het is ook mij overkomen. Ik ben geen monster. Ik heb spijt. Ik wou dat ik het ongedaan kon maken, zelfs als dat ten koste gaat van mijn eigen leven. Ze waren veel te jong om te sterven."
Even later: "De Willem die de moorden heeft gepleegd, is niet de echte Willem. De echte zit hier."
Willem van E., de echte, kreeg de levenslange gevangenisstraf.
Aan de witte tafel zei hij zonder emoties: "Dan kwam ik bij positieven, maar dan waren de slachtoffers nog niet dood, ze stribbelden tegen. Dan ga ik door, anders gaan ze naar de politie en dan hang ik. Bang voor de gevolgen, dus dan maakte ik het af."
Ik zat er uiteraard niet bij, daar in dat kleine kamertje aan die witte tafel, maar zag later wel de video-opnames die van de verhoren, inclusief de bekentenis, waren gemaakt.
Vele uren VHS.
Ik bedoel met dit alles maar te zeggen: het is al enige jaren niet ongebruikelijk dat de er video-opnames worden gemaakt van politieverhoren. Zeker in zaken waar levens worden gelaten.
En toch dwalen…
Rob Zijlstra