Waar is Koos?
Koos is naar verluidt spoorloos, maar niet vermist.
Het openbaar ministerie zoekt al meer dan een jaar naar de eens in Groningen zo gevierde man.
De rechtbank meldde dat is vastgesteld dat de inmiddels 54-jarige Koos in Nederland nergens meer staat ingeschreven.
Voor de noordelijke fraudekamer eiste het openbaar ministerie woensdag drie jaar gevangenisstraf, waarvan twaalf maanden voorwaardelijk.
Dat zal 'm leren.
Koos heeft de kluit belazerd, luidt de aanklacht.
De fraudeofficier sprak van een ernstige zaak.
Koos sjoemelde met de omzet van zijn bedrijf.
Op zijn computer knipte en plakte hij facturen in elkaar om zo de zon weer te laten schijnen.
Op het laatst wist Koos het zo te spelen dat hij van de overheid een half miljoen gulden (in 2001) ontving – een voorschot op een investeringspremie van 1,2 miljoen – om drie weken later hartstikke failliet te gaan. Puur oplichting, zei de fraude-officier. Al met al heeft Koos de Staat der Nederlanden voor 1,1 miljoen euro benadeeld, is de verdenking.
Koos.
Eens een gevierde man in Groningen en daarbuiten.
Hij richtte in 1994 een van de eerste Nederlandse internetproviders op: bART. Alles kon en gebeurde ook en in 1999 werd het succesvolle bedrijf overgenomen door het Amerikaanse Via Net Works. Koos hield er miljoenen guldens aan over. Acht, werd destijds gezegd. Voor zijn personeel gaf hij een afscheidsfeest in Scheveningen. Herman Brood trad er op met zijn Big Band.
De ambitieuze Koos bleef niet stil genieten van zon en zee, maar wilde het kunstje nog een keer flikken. Hij richtte het bedrijf Independent Brains op, kort gezegd een internetconcept om bedrijven (‘brainhunters’) in contact te brengen met de naar schatting 300.000 in Nederland levende freelancers (‘brainworkers’).
Koos zag daar meer dan brood in.
Binnen drie maanden werd ene Vera Nievelstein, webdesigner en promoter van moderne kunst, zo staat in een oud persbericht, als 1500ste brainworker ingeschreven. Koos werd de beste werkgever ter wereld. In korte tijd werkten tientallen hoogopgeleide ict’ers – die hij steevast zijn brains noemde - in het trendy ingerichte kantoor in het voormalige rijksarchief in de binnenstad van Groningen. Alles kon er. Een curator stelde later vast dat het salaris van de jongste bediende dat van hem overtrof.
De gemeente Groningen – die zich toen graag afficheerde als dé ict-stad van het land – zag in Koos een paradepaardje en roemde hem. Koos werd met Heineken (een bierbrouwer) hoofdsponsor van het jaarlijkse jazzfestival Swingin’ Groningen. Door Amsterdam lieten ze wekenlang een tram rijden met daarop de tekst IT Swings in Groningen.
Het kon niet op.
Maar het kon niet.
Want er kwam geen cent binnen bij Independent Brains.
Schuldeisers gingen op den duur morren, er ontstond onrust onder het personeel en uiteindelijk deed Koos wat de fraudeofficier woensdag een ernstige zaak noemde.
Om te redden wat er te redden viel.
Want vriend en vijand – de vele schuldeisers – zijn het er over eens dat Koos nooit heeft gehandeld met kwade bedoelingen. Hij geloofde in zijn eigen ding en velen lieten zich enthousiast door hem meeslepen. Niemand zag of wilde zien dat zijn ding een sprookje was, een zeepbel.
Independent Brains ging in augustus 2001 failliet, inclusief een reeks aanverwante bv’s. Kort daarna schreef ik in de krant een artikel over de teloorgang.
Een werknemer zei toen: ‘Koos had ideeën en lef. Vooral lef. Hij riep vaak: weest niet te bescheiden, denk groot. Dat was stimulerend, verfrissend (…).’
Na het faillissement verdween Koos roemloos.
Twee jaar geleden vonden rechercheurs van diverse opsporingsdiensten in een woning op Terschelling belastend materiaal. Driemaal werd hij het afgelopen jaar opgeroepen zich voor de rechtbank te verantwoorden. Gisteren verscheen hij weer niet en werd besloten het dan maar zonder hem te doen. Over twee weken doet de rechtbank uitspraak.
Sommigen beweren met gevoel voor drama dat de voormalige internetmiljonair onder een brug zit in Parijs. Anderen hebben iets gehoord over Bonaire.
Koos mag het zeggen.
Rob Zijlstra