De rechtbankverslaggever van Groningen heeft een uitstapje gemaakt, naar zaal 3 van de rechtbank te Alkmaar. Daar draaide het heel de dag en avond om Aziz en drie mannen die Jeroen, Cees en Frans heten.

Aziz kwam uit Groningen.

De drie mannen komen uit Groningen.

Aziz is dood, vermoord door de drie mannen.

Dat maakt het verschil.

Aziz is overigens een oude bekende op deze weblog (zie doodsmak).

De moord op Aziz is een schokkend verhaal. Zijn einde begint zo:

Cees werkt in Schotland en houdt wel van een jointje.

De Schotten ook, zo valt het Cees op en hij denkt aan handel.

Later in Groningen, in een coffeeshop, ontmoet hij Frans.

Frans doet wel eens wat en kan leveren.

Cees vraagt Jeroen of die zin heeft zo nu en dan een extraatje te verdienen. Jeroen die in de schuldsanering zit, wil wel.

Zo ontstaat een criminele organisatie.

Frans kan leveren omdat hij contacten heeft.

Hij kent Aziz voor wie hij wel eens wat wegbrengt naar Duitsland.

Verpakt in chocolade of cacao en dat weer in een flinke doos met waspoeders, om de drugshond op een dwaalspoor te brengen.

Zo komt van het een het ander.

De Schotten blijken goede klanten en betalen flink.

Na ieder transport krijgt Aziz zijn 32 euro per gram cocaïne. De ene keer gaat het om 1200 gram, dan weer eens om 2000. En met Easy Jet is het niet duur vliegen naar Glasgow.

Maar bij het vijfde transport gaat er iets mis.

Jeroen, Cees en Frans krijgen in Schotland geen contact met hun trouwe afnemers. Er is een probleem met de kwaliteit van de drugs. Het spul ruikt  ook anders. Het was ditmaal ook niet getest. Na twee weken wordt wel iets verkocht, maar onvoldoende de in Groningen wachtende Aziz te betalen. En dat blijkt een ernstig probleem.

Vanaf dat moment lopen de lezingen van de drie Groningers uiteen.

Jeroen zegt dat Frans en Cees het hebben bedacht.

Frans ontkent dat en denkt dat Cees en Jeroen samenspannen.

Cees zegt: ’t was Frans.

Wie met het idee kwam om Aziz te vermoorden, bleef gisteren tijdens de zitting dus onduidelijk. Feit is dat het drietal Schotland verlaat en terugkeert naar Groningen en dat daarmee de laatste uren van Aziz hebben geslagen.

De drie Groningers proberen in Amsterdam een vuurwapen te kopen. Dat mislukt. Vele scenario’s over hoe Aziz om te brengen passeren de revue.

Op 15 september bezoeken Cees en Frans het Robbenoordbos, in het noordelijke puntje van Noord-Holland. Frans kent dat uit de tijd dat hij marinier was, zo vertelt hij. En anders wel van toen hij nog voor Klaas Bruinsma werkte. Zegt hij.

Het bos wordt goedgekeurd. Hier zal Aziz zijn einde vinden en worden begraven. Bij de Welkoop in Assen kopen ze een dag later een schop en een hooivork. Bij Scapino laarzen en twee regenpakken. Bij de Outdoor een stevig mes.

Waarom, vragen de rechters, waarom?

Cees zegt omdat hij bang is voor Frans.

Jeroen ook. Heel erg voor Frans, klein beetje voor Cees.

Frans is doodsbang voor Cees, niet voor Jeroen.

Jeroen, Cees en Frans treffen elkaar bij de ING-bank aan het Hereplein in Groningen. Ze pikken Aziz op. In Amsterdam, zo vertellen ze hem, zitten Schotten te wachten die zaken willen doen.

Maar er zijn geen Schotten in Amsterdam.

De vier verlekkeren zich dan maar aan andere geneugten als een stripteaseshow, prostituees, aan lijntjes coke.

Dan komt het bericht dat de Schotten nu in de Woeste Hoeve bij Groningen wachten. De vier vertrekken en Aziz ruikt geen onraad. De rit gaat nu rechtstreeks naar het Robbenoordbos. Aziz zit voorin, naast bestuurder Frans. Cees achter hem. Achter in de kofferbak de schop, de hooivork, het mes.

Frans en Jeroen zeggen dat ze hebben geprobeerd Aziz te waarschuwen.

Frans zegt zelfs alles te hebben gedaan, tot op het allerlaatste moment, de moord te voorkomen.

Cees zegt dat hij het niet weet, waarom hij het heeft gedaan. “Het is nooit de bedoeling geweest. Toen het over was, heb ik uren gebibberd.”

Jeroen zegt dat hij tot in het bos heeft gedacht dat het een grapje was.  “Sinds die moord leef ik in een hel.”

Frans kan de woorden niet vinden die zijn gevoelens uitdrukken. “Met zijn dood is ook een stukje van mijzelf doodgegaan. Ik slaap al een jaar niet.”

Krokodillentranen, stelt de officier van justitie.

Uit de optelsom van de verklaringen kan, zo vindt het openbaar ministerie niet anders worden geconcludeerd dan dat alle drie aan de slachtpartij hebben deelgenomen. Er is gestoken, gesneden, gekliefd.

De schop overleefde de klap op het hoofd van Aziz niet. De steel brak in twee.

Gedrieën wordt de terugtocht naar Amsterdam ingezet. Eenmaal daar, doemt de vraag op of Aziz wel echt dood is. Voor de tweede keer die nacht rijden ze naar het bos. Na twintig minuten zoeken: geen twijfel mogelijk. Voor de zekerheid wordt het lichaam nog wat beter verstopt, in een greppel gedumpt waar twee kinderen het drie weken later vinden en waarop de politie het ‘bospad-onderzoek’ begint.

De strafeisen van de officier van justitie voor moord, drugshandel en deelname aan een criminele organisatie:

Jeroen: twaalf jaar plus tbs met dwangverpleging (dit laatste tegen het deskundigenadvies in).

Cees: achttien jaar.

Frans: twintig.

Uitspraak over twee weken.

Rob Zijlstra

Vandaag – woensdag – staan nog eens drie verdachten terecht wegens hun betrokkenheid bij de drugshandel en deelname aan de criminele organisatie. Het gaat om twee partners van de hoofdverdachten en een student uit Groningen.