Posted on Tuesday, August 30, 2005 8:41 PM
Elf jaar geleden werd Maja van Vloten in haar woning in Groningen doodgestoken.
Zomaar.
Dat wil zeggen: niemand wist wat en waarom.
De politie ondervroeg driehonderd mensen.
's Avonds was de Europacup-voetbalwedstrijd Leverkusen – PSV op de televisie geweest, maar dat stimuleerde de herinneringen niet.
Toen er na drie maanden nog steeds niemand wat wist, werd het onderzoeksteam ontbonden, zonder dat de stilstaande auto die die nacht met draaiende motor in de straat was waargenomen, was achterhaald.
De dader werd een speld in de hooiberg.
Vrijdagavond meldde zich een man op het politiebureau in Groningen.
Of hij een agent kon spreken.
Dat kon. Hij vertelde dat hij in de nacht van 13 op 14 september 1994 Maja van Vloten had vermoord.
Op het politiebureau wist heel eventjes niemand over wie hij het is vredesnaam had.
Maja van Vloten?
Sociaal cultureel werkster, actief binnen het vluchtelingenwerk, 49 jaar.
Doodgestoken in haar woning aan de Meeuwerderbaan 8 in Groningen.
Dinsdag is de man, 47 jaar, maar nog zonder naam, voorgeleid aan de rechter-commissaris. Die heeft bepaald dat er voldoende ernstige bewaren zijn op grond waarvan de man de komende veertien dagen in hechtenis blijft. Dat kan daarna nog eens met negentig dagen worden verlengd.
Daarna komt er in zaal veertien een rechtszaak.
Als wat nu bekend is, waar is, is er sprake van een tamelijk bizarre geschiedenis.
Niet eens een motief.
Man loopt met zijn ziel onder de arm door de late stad.
Gescheiden, even geen onderdak.
Loopt ook over de Meeuwerderbaan, de duistere rand van de Oosterpoort.
Daar staat een deur open.
Gaat naar binnen en treft Maja van Vloten die begint te gillen.
Hij raakt in paniek.
Steekt haar dood.
De wroeging komt elf jaar later.
De man kampt met zijn gezondheid, vreest dat hij niet lang meer heeft te leven en wil zijn geheim niet meenemen in het graf.
Maja van Vloten zette zich in voor vluchtelingen.
Op de avond van 13 september 1994 werkt ze tot laat in het gebouw van vluchtelingenwerk aan de Eendrachtskade in Groningen.
Ze houdt zich bezig met de zaak-Habib.
Ze schrijft er die avond een brief aan een internationale maatschappelijke organisatie in Den Haag.
Kenmerk: 10.999/93.
Beste M.
Ze sluit die brief af met een zin:
'Het is elf uur 's nachts, leve de vakantie'
Ze was moe, denk ik.
Niet lang daarna moet het zomaar zijn gebeurd.
rob zijlstra