Wat een ellende.
Zwanger, drie kleine kinderen thuis en de dreiging van een gevangenisstraf boven het hoofd van twee jaar, waarvan drie maanden voorwaardelijk.
En dan ook nog eens 39.000 euro schadevergoeding moeten betalen, terwijl je je baan kwijt bent.
Dan zit je niet meer op de blaren, maar voor vele jaren in de penarie.
Officier van justitie W.H. Frank van het Groninger openbaar ministerie leek donderdagochtend wel op oorlogspad. Het was te danken aan de rechtbank dat de verdachte niet werd afgeslacht.
Het gaat om Albertina (30), een voormalige medewerkster van supermarkt Jumbo, vestiging Groningen. Ze werkte er met hart en ziel. Haar werk was haar tweede huis. Een interne opleiding had ze met succes afgerond en daar was ze trots op. Er was eigenlijk maar één probleem: de leidinggevende functie die ze ambieerde was vergeven aan een ander, aan iemand van vleeswaren.
Ze voelde zich gepasseerd en deed toen iets heel stoms: ze schreef dreigbrieven.
Drie aan Jumbo, eentje aan de redactie van Dagblad van het Noorden. In de brieven stonden nare en lelijke dingen over de nieuwe chef. Ze eiste dat die vent, die viezerik, onmiddellijk ontslagen zou worden. Om haar eis kracht bij te zetten, dreigde ze producten in de winkel te vergiftigen en de pers daarover in te lichten.
Toen schrokken ze zich dood bij de Jumbo.
Snotterend zat Albertina donderdag in het verdachtenbankje, met zakdoekjes in haar friemelende handen en voor haar, op tafel, een zakje Fisherman's Friend. Kwetsbaar en met vreselijke spijt. Toen de officier van justitie zijn meer dan stevige eis formuleerde, leek dat nauwelijks tot haar door te dringen.
Even daarvoor had officier Frank zichzelf, maar hardop, de vraag gesteld of je een vrouw die zwanger is en moeder van drie kleine kinderen nou naar de gevangenis moet sturen? Zijn antwoord: "Ja."
Hij zei nog dat 'ie het met al zijn collega's had besproken.
Met de eis negeert het openbaar ministerie het advies van deskundigen om de vrouw geen celstraf op te leggen. Toen zij de brieven schreef, in september vorig jaar, zou ze sterk verminderd toerekeningsvatbaar zijn. Het schrijven van de brieven moet vooral gezien worden als een noodkreet, als een roep om aandacht, om hulp. Kans op herhaling is er niet, rapporteerde de forensisch psycholoog.
Ze had een rottijd gehad. Haar moeder met wie ze een heel sterke band had, was plotseling zeer ernstig ziek geworden en lag een maand in coma. Ze stond er, ook al door die scheiding, plotseling met haar drie kinderen alleen voor. Ellendig en depressief, zo had ze zich gevoeld. Een tijd lang zat ze ongelukkig thuis en nooit hoorde ze iets van haar chef of collega's. En ook toen ze weer ging werken, ondervond ze weinig medeleven en steun. Wel pesterijen. Haar teleurstelling was groot.
Wie nog altijd denkt dat het er soft aan toegaat in de Nederlandse rechtszalen, komt bedrogen uit.
Officier Frank was snoeihard: Ze gebruikt de ziekte van haar moeder om haar gedrag te motiveren. Het kwam haar eigenlijk wel goed uit, die coma. Niks ellende. Ze heeft zich laten leiden door haar tomeloze geldingsdrang om hoger op te komen. De dreigbrieven werden op geraffineerde wijze verzonden, zonder DNA-sporen achter te laten: ze gebruikte bewust voorgelijmde postzegels. Toen de politie haar computer opeiste, gaf ze de computers van haar kinderen mee. De harde schijf van de computer waarop de dreigbrieven waren geschreven, had ze vernield.
En dan was er nog wat. Begin 2004 had ze, zich voordoende als klant, een brief naar de Jumbo-vestiging geschreven waarin ze zich beklaagde over het lompe gedrag van twee medewerksters. Het beoogde effect bleef niet uit. De twee 'lomperiken' kregen een andere functie, Albertina profiteerde. En dat was voor de plotselinge zieke moeder.
Albertina kromp ineen, wist niet zo goed wat te zeggen, huilde ze.
Maar officier Frank was nog niet klaar met haar. Het supermarktconcern heeft een vordering ingediend en eist 39.000 euro schadevergoeding. Twee Jumbo-mannen in de zaal knikten. Officier Frank vindt hun claim alleszins redelijk: Jumbo heeft extra apparatuur moeten aanschaffen voor de beveiliging van de producten, er zijn mensen geweest die door al het gedoe overuren hebben gedraaid en er was een extern recherchebureau ingeschakeld. Ook de kosten die Jumbo maakte voor de interne opleiding van Albertina worden op haar verhaald.
Frank: "We weten allemaal dat de marges in de supermarktbranche klein zijn."
De officier liet niet na nog te zeggen het te betreuren dat hij ook niet nog eens de kosten van het politieonderzoek op de vrouw kan verhalen, zoals dat in Duitsland wel kan.
Advocaat Meijer zei zich te zijn doodgeschrokken bij het horen van de eis die hij misplaatst noemde en de vordering van 39.000 euro absurd.
Hij had zijn cliënte voorgehouden dat ze rekening moest houden met een taakstraf.
De rechtbank doet over twee weken uitspraak.
Rob Zijlstra
Het openbaar ministerie in Groningen eist wel vaker 24 maanden gevangenisstraf. Nu laten misdrijven en zeker de drijfveren die daar achter schuilgaan, zich moeilijk vergelijken. Maar toch.
Eerder dit jaar werd 24 maanden celstraf geëist tegen verdachten die zich schuldig hadden gemaakt aan ontucht (met minderjarigen), vrouwenhandel, pogingen tot doodslag en gewapende roofovervallen.
uitspraak:
JéPé, de verveelde gangster uit Delfzijl, mag de rechtbank wel een bloementje sturen: zijn straf pakte lager uit dan de eis: 15 maand waarvan vijf voorwaardelijk en daarnaast zes maand jeugddetentie.