Vooraf weet je nooit wat een dag op de rechtbank in petto heeft.

De enige zekerheid is dat er altijd wel wat is.

Neem vandaag.

Een ambtenaar van de belastingen is naar de bestuursrechter gestapt omdat hij van zijn baas niet op cursus mag. Die cursus heet Pensioen in Zicht, duurt zeven dagen en werd altijd gegeven op Curaçao. Menig collega had er zo aan het einde van de loopbaan een prachtweek gehad, maar deze ambtenaar niet. Uit kostenoverwegingen had de baas het in het hoofd gehaald de cursus te verplaatsen naar Nederland. Niet leuker, wel gemakkelijker, maar de deze rijksambtenaar vindt dat onacceptabel.

Je verzint het niet.

's Middags was er een moddergevecht in de vorm van een kort geding tussen twee producenten van brood- en cakemixen. De een beschuldigt de ander van slechte zaken (fraude, verduistering, laster) en de ander wil nu dat de een daar onmiddellijk mee stopt. Volwassen zakenmensen in grijze zakenpakken die wel in staat zijn brood- en cakemix te produceren, maar onmachtig zijn een zakelijk conflict te beslechten. De een zei dat 'ie al honderdduizend euro kwijt was aan advocaten, de ander dat hij door zal vechten tot het einde. Volgende maand treffen de broodmixbakkers elkaar opnieuw voor de rechter, maar dan in Den Haag. De een heeft al zoveel zaken in deze kwestie verloren, dat het vertrouwen in de Groninger rechtbank verdwenen is.

Ik durf de merknamen van die halve mixbaksels hier niet te vermelden, want met deze koekenbakkers weet je het maar nooit. Voordat ik het weet heb ik ook een proces aan de kont.

In zittingszaal 14 was het vandaag ook weer raak.

Daar zat een verdachte zo ongeveer te ontkennen dat hij bestond.

Laat staan dat hij wilde toegeven dat hij in de nacht van 4 op 5 maart dit jaar een serie auto's had opengebroken en vijf radio-cd-spelers had gejat.

Het openbaar ministerie is er van overtuigd dat hij het wel heeft gedaan en daar is dit keer ook veel voor te zeggen.

Zo werd de man, samen met een compagnon, door de politie op heterdaad betrapt toen hij het portier forceerde van een Mercedes. Bij zijn aanhouding had hij een tas bij zich waarin vijf radio-cd-spelers zaten. Die bleken afkomstig uit auto's in de omgeving die kort daarvoor ook waren opengewrikt. Ook was hij in het bezit van een vals rijbewijs. De eigenaar van dit rijbewijs is eerder veroordeeld voor het kraken van auto's. De foto op het rijbewijs vertoont grote gelijkenis met de verdachte. Maar hij ontkende dat hij het is op de foto.

Hij had het rijbewijs die nacht toevallig gevonden.

En die tas dan?

Die had hij met inhoud ’s nachts gekocht in een café van een Marokkaan.

Dit werd zelf rechter Van Weringh, wel wat gewend, iets te veel.

Geïrriteerd: "Kom nou toch. Ik ben niet gek."

Officier van justitie Severs leunde ontspannen achterover, wetend dat het met de vergelding in deze zaak wel snor zit. "Meneer liegt dat hij barst." Voor de vijf autokraken eiste Severs een heel jaar gevangenisstraf. Hij voegde er voor alle zekerheid nog aan toe dat in de eerste maanden van dit jaar tientallen auto's in Groningen zijn opengebroken en allemaal op dezelfde manier. "Ik kan niet bewijzen dat hij daar ook verantwoordelijk voor is, maar een feit is dat na de aanhouding van deze twee verdachten het ook direct was afgelopen met de autokraken."

De verdachte bleef njet zeggen.

Zijn naam is ongewis, evenals zijn leeftijd en het land van herkomst.

Aanvankelijk kwam hij uit Litouwen, later uit Moldavië.

Hij zei uit een arm gezin te komen. En dat hij was gevlucht voor iemand voor wie hij heel bang is.

Via Oostenrijk en Duitsland belandde hij in Nederland. Toen hij werd opgepakt, was hij net twee weken in Groningen.

Hij zei dat als hij vrijkomt, hij heel graag terug wil, terug naar huis.

En dat hij zijn moeder mist.

Officier Severs knikte instemmend. "Meneer trekt als gelukszoekers door Europa en breekt hier auto's open. Op dat soort werknemers zitten we niet te wachten. Dat hij terug wil vind ik een groot goed."

Over twee weken de uitspraak.

De medeverdachte moet later terechtstaan. Ook hij ontkent.

Rob Zijlstra