De rechtspraak in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank beperkte zich dinsdag tot wat huis-, tuin- en keukenzaken. Die moeten ook.
Bob had vanwege zijn drugsellende een overval gepleegd op een bloemenzaak in de Groninger wijk Helpman en wist wel dat’ ie daarvoor gepakt zou worden. Hij vluchtte, met de bloemist op de hielen, in zijn eigen auto met kenteken. Hij had nog wel de autosleutels weggegooid, maar waarom hij dat had gedaan, wist hij eigenlijk ook niet.
In een half uurtje was de rechtspraak klaar met hem. Een jaar cel, luidde de eis.
Toen kwam Alex uit Winschoten, verdacht van drugshandel. Er was een anonieme brief bij de politie bezorgd waarin stond dat Alex nogal wat drugs in huis had. In zijn slaapkamertje vond de politie 325 XTC-pillen, ruim 700 gram cocaïne, 1680 gram hasjiesj en een ploertendoder. Niet kinderachtig dus.
Maar geen zware jongen. Alex bleek een drugsdealer zonder winstoogmerk. Hij leverde eigenlijk alleen aan vrienden en tegen inkoopsprijs. Met zijn vrienden bezocht hij vaak houseparty's en keer op keer moesten ze flink betalen voor het chemische genot. Alex dacht: als ik nou eens stevig inkoop, dan kunnen we een stuk goedkoper. Hij voegde de daad bij die gedachte toen hij ruim een jaar geleden tegen een aanbiedinkje aanliep.
Officier van justitie Johan Severs – een officier van wie in de wandelgangen van het gerechtsgebouw wordt gezegd dat je hem niets wijs moet maken - geloofde Alex wel. "Hier zit niet een gewetenloze brooddealer. Hij heeft nauwelijks winst gemaakt."
Severs had volgens de richtlijnen drie jaar celstraf kunnen eisen, maar vond een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest (Alex zit sinds zijn aanhouding in februari vast) en de maximale werkstraf van 240 uur voldoende.
Zitting van nog geen uur.
Bob en Alex vonden het wel goed zo.
Met drugs willen ze nooit meer iets te maken hebben.
Zeiden ze.
Bob zal hulp zoeken, Alex zei zijn lesje in de bajes al te hebben geleerd.
Hij wil straks weer naar school, banketbakker worden.
Nee, dan zittingszaal 11, waar de politierechter zetelt. Daar diende dinsdag een klassieke kwestie: een burenruzie met escalatie. Over een schutting tussen twee keurige woningen (woz-waarde 350.000 euro) in een keurige woonwijk in het ietwat chique Haren.
Voor de behandeling van de zaak was (standaard voor politierechterzittingen) tien minuten uitgetrokken.
Het duurde bijna twee uur.
De halve straat zat op de tribune.
Drie politieagenten moesten de orde in de rechtszaal bewaren.
Het conflict sleept al jaren en laat zich nauwelijks navertellen.
Ik waag geen poging.
Gezien de woz-waarde van de woningen is het aannemelijk dat het om een flinke schutting gaat.
Maar in de kern gaat het om niets.
De 51-jarige Leonardus stond terecht wegens vernieling, bedreiging en stalking.
Volgens hem is zijn buurvrouw knettergek en zijn buurman Piet een achterbakse duivel, een schoft en een schurk.
Met een koevoet in de hand voorspelde hij in oktober dat hij zijn buur dood ging slaan.
Buurvrouw zit mede door alle ellende in een inrichting depressief te wezen.
Veertien instanties hebben zich met het conflict beziggehouden.
Niks helpt.
Dat komt, aldus Leonardus, omdat niemand deugt.
De politie niet, de buurtagent in het bijzonder niet en het openbaar ministerie al helemaal niet.
Alleen hij en zijn echtgenote deugen.
Echtgenote zat achter haar echtgenoot.
Solidair woest te wezen.
Pedant: “Die mensen op de tribune zitten te gniffelen. Ik wil dat ze luisteren.”
Gegniffel.
Herhaaldelijk moest de politierechter haar tot de orde roepen met dreigementen haar uit de zaal te laten verwijderen.
“Ik zeg het voor de laatste keer, u moet nu uw mond houden.”
“Nou ja zeg.”
De politierechter zei dat waar twee partijen strijden over een schutting er meestal twee schuldig zijn. Maar ze zei ook dat Leonardus in dit conflict grenzen heeft overschreden.
Je vernielt geen rieten mat en je zegt ook niet dat je buurman Piet dood wilt slaan.
Doe je dat wel, dan maak je je schuldig aan ernstige feiten.
De politierechter riep Leonardus op tot enige zelfreflectie. “Alleen dan kan een begin worden gemaakt met een oplossing.”
Leonardus verhief beide armen hoog in de rechtszaal alsof hij zeggen wilde: “Nou ja zeg.”
Het openbaar ministerie vond een werkstraf van 120 uur gepast.
De politierechter niet. Zij vonniste een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van twee jaar. Daarnaast moet Leonardus een schadevergoeding betalen: 13 euro voor de vernielde rietmatten en ruim 400 euro voor een vernielde bril van Hans Anders.
De halve straat uit Haren verliet na die bijna twee uur zittingszaal 11 onder politiebegeleiding.
Leonardus en zijn strijdlustige echtgenote meldden zich ondertussen bij de centrale balie om daar hoger beroep aan te tekenen. Ze hadden al een klacht ingediend bij het Gerechtshof in Leeuwarden en ook bij de Nationale Ombudsman.
Piet zat ook in de zaal 11.
Zwijgend en hoofdschuddend en (niet objectief) zo te zien een niet-onaardige man uit Haren.
Een straatgenoot zei na afloop over Leonardus en zijn echtgenote: “Het zijn niet zozeer vervelende mensen, maar mensen die zich vervelen.”
Rob Zijlstra
uitspraak
Hein is dinsdag veroordeeld tot een werkstraf van 100 uur en een voorwaardelijke rijontzegging van een jaar.