Posted on Tuesday, April 26, 2005 6:55 PM
Neem alle mogelijke strafrechterlijke maatregelen die het wetboek te bieden heeft en tel daarbij op de mogelijkheden waarover de hulpverlening beschikt om slechteriken weer op het rechte pad te brengen.
Dan heb je een hele waslijst.
Maar Michel zal buiten de boot vallen.
Het strafrecht en de bijbehorende hulpverlening hebben buiten mensen als Michel gerekend, zo op het oog niet eens een onaardige jongen. Hij zag er wat pips uit, alsof een nachtje slecht of niet had geslapen.
Er is meer aan de hand.
Michel is veelpleger.
Groningen kent 130 officieel geregistreerde veelplegers.
Michel behoort tot de top.
Veelplegers worden vandaag de dag hard aangepakt.
Niet alleen door justitie, maar vaak ook door het leven zelf.
Michel is 31 en achttien jaar verslaafd.
Als hij geen drugs kan scoren, gebruikt hij medicijnen. Niet met een slokje water, maar in de zin dat hij pilletjes verpulverd, het goedje vloeibaar maakt en het vervolgens injecteert.
Mafkees uit wanhoop.
In 1990 werd Michel voor het eerst veroordeeld Zestien was hij toen.
Na die eerste veroordeling keer volgden er nog twintig.
De laatste keer was mei vorig jaar. Kreeg hij negen maanden. Tien dagen na zijn vrijlating, ging het weer mis, zoals het zijn halve leven al misgaat.
Schoolgebouwen en bedrijven genieten de voorkeur. Aan woninginbraken waagt hij zich alleen bij extreem hoge nood, omdat hij beseft dat inbreken in woningen veel leed oplevert voor bewoners. Scholen en bedrijven zijn in die zin minder erg, vindt hij.
Dinsdag stond Michel terecht voor twintig inbraken. Ondanks zijn lange carrière, kun je hem geen professional noemen. Hij gaat 's nachts met de fiets de straat op, neemt een stoeptegel mee en keilt die gewoon ergens door een ruit. Bij veel scholen en bedrijven staan computers en duur toebehoren zichtbaar geëtaleerd achter de ramen. Michel hoefde vaak niet eens naar binnen. De glasscherven brachten hem overigens geen geluk: bij de meeste inbraken liet hij bloedsporen achter. Op die manier kon de politie met behulp van DNA-onderzoek die twintig inbraken aan hem toeschrijven.
"Als het mijn DNA is, zal ik het wel zijn geweest."
Officier van justitie Jongsma merkte op dat Michel veel kansen heeft gehad, maar er geen enkele heeft benut. "Hij ziet niet in hoe groot zijn probleem is en hoe hij een groot probleem voor de samenleving is."
De eis ditmaal: drie jaar gevangenisstraf waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.
Advocaat Cees Eenhoorn: "Ik ga niet zeggen dat de eis buiten alle proporties is. Maar ik
vraag me wel af wat de effectiviteit is van deze strafeis. Ik bedoel, die andere 21 keren hebben ook niets geholpen. Hem moet duidelijk worden gemaakt dat er andere wegen zijn die naar Rome leiden. "
De rechtbank concludeerde, heel scherp: "Michel kent een niet goed te beheersen drugsprobleem." En stelde vervolgens ook vast: "Detentie werkt bij hem niet corrigerend."
Michel vertelde dat hij altijd vol goede moed de gevangenis verlaat met keer op keer het idee er nu iets van te maken. "Ik vind ook niet leuk wat ik doe. Ik ben er zelf ook flauw van", hield hij dinsdag zijn rechters voor. Hij wil straks op eigen kracht van de drugs afblijven en sprak de wens uit dat 'ie nog een kans krijgt.
"Zitten helpt bij mij niet."
De rechter: "Het is duidelijk. De rechtbank zal over uw zaak nadenken en uitspraak doen over veertien dagen, op 10 mei, 's middags om één uur."
Heel benieuwd waarover de rechtbank ditmaal zal nadenken.
Rob Zijlstra
uitspraak
Op 12 april hoorde Marcel A. uit Nijmegen 24 maanden gevangenisstraf, waarvan acht voorwaardelijk eisen voor een gewapende overval. Met die eis was A. zeer tevreden, want hij wil graag voor langere tijd de gevangenis in om in aanmerking te komen voor hulp bij zijn drugsverslaving. Dinsdag deed de rechtbank uitspraak en het vonnis moet ietwat teleurstellend zijn voor de zuiderling: 18 maanden waarvan zes voorwaardelijk. Als het een beetje tegenzit, kan hij nog een staartje van de zomer meepakken. En dat was de bedoeling niet.