Het lastige van liegen is dat je alle leugens moet onthouden.
Anders val je door de mand.
In die zin maakte de 41-jarige Mohammed donderdag in zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen een doodsmak.
Maar Mohammed gaf geen krimp.
Hij had het niet gedaan.
In de avond van 30 december vorig jaar wordt Patricia in het duistere fietsenschuurtje bij haar portiekwoning beroofd van haar tas. Daarbij loopt ze een paar klappen op. De dader komt en gaat gemaskerd.
Kort na de beroving vindt een gealarmeerde flatbewoner een mobiele telefoon in het schuurtje. Die is niet van Patricia, en is dus vast en zeker, zo luidt al snel de conclusie, van de dader. En zo komt de politie bij Mohammed terecht. Het blijkt zijn telefoon. Hij kent Patricia want ze hadden eerder in dezelfde wijk enige tijd naast elkaar gewoond. Ze dronken wel eens koffie samen.
Mohammed wordt op 4 januari aangehouden. Hij moet uitleggen hoe zijn telefoon in dat schuurtje verzeild is geraakt. Nou, dat was niet zo heel ingewikkeld, zegt hij: hij had het toestel uitgeleend aan een kennis. Aan Aziz. Die moet het dus zijn geweest.
De politie gaat op zoek naar Aziz.
Mohammed had de politie verteld dat hij die kennis kort voor de beroving nog had gesproken. Tot in detail wist hij de politie te vertellen waar dat was geweest en welke kleding Aziz toen droeg. Als de politie een foto van Aziz toont, zegt hij "honderdduizend procent zeker" te zijn dat dat de man is aan wie hij op 30 december zijn telefoon had uitgeleend.
Toen viel Mohammed keihard door de mand.
Aziz was namelijk dood.
Al maanden
Aziz is op 16 september vorig jaar vermoord in het Robbenoordbos in Noord-Holland.
En dat wist Mohammed niet.
terzijde: Voor die Robbenoordbos-moord zitten momenteel vijf inwoners van Groningen vast, maar dat heeft met deze zaak (waarschijnlijk) niets te maken.
Mohammed kon niet anders dan zijn verklaring bij te stellen. Hij begon eerst te draaien en toen te tollen, net zolang tot er geen touw meer aan was vast te knopen. Alleen zijn advocaat hield het hoofd koel, zoals het een advocaat ook betaamt.
De officier van justitie bleef het kletskoek vinden.
Mohammed zou qua uiterlijke verschijning en woordgebruik zo personeelsmanager kunnen zijn van een keurige onderneming. Helaas is hij een doorgewinterde crimineel. Zo had hij zichzelf ook bij de politie genoemd. Ga maar na:
In 1987 was hij veroordeeld wegens doodslag: 18 jaar cel.
In 1992 iets met wapens: 2 jaar
In 1993, gewelddadige overval met gijzeling: 3 jaar
In 1994: weer iets gewapends, wederom met gijzeling: 3 jaar
Dat kan, zo'n lijstje, mits je tussentijds weet te ontsnappen.
En dat had Mohammed ook gedaan, tenminste twee keer.
In totaal had hij zestien jaar vastgezeten, waaronder zes jaar in de Extra Bewaakte Instelling (EBI) in Vught, voorbestemd voor de 'allergrootsten'.
In die zes jaar had hij zijn bezoek alleen gescheiden door een glazen wand mogen ontvangen.
Dit verklaarde ook waarom tijdens de zitting niet de gebruikelijke twee politiemensen, maar vijf de zaak bijwoonden. En ook waarom de vermeende tasjesdief met een speciaal beveiligd politietransport naar de Groninger rechtbank was gebracht.
De advocaat probeerde er donderdagochtend aan het einde van de ruim vier uur durende zitting nog wat chocolade van te maken. Hij had eigenlijk maar één punt op grond waarvan je kunt gaan twijfelen aan de schuld van Mohammed. Hoe geloofwaardig is het, vroeg de advocaat, dat een man met een criminele staat van dienst als Mohammed zich te buiten gaat aan een stomme tasjesroof? En dan ook nog zijn ex-buurvrouw met wie hij het altijd goed had kunnen vinden. Hij had haar al eens een roos geschonken.
Mohammed zei zelf: "Ik ben 41 jaar. Daarvan heb zestien jaar gezeten. Ik weet echt wel wat er te halen is. Dan ga ik toch geen tasje stelen? Dat is absurd."
Inderdaad merkwaardig, vond ook de officier, maar zij bleef bij kletskoek.
En eiste dertig maanden gevangenisstraf plus een jaar extra die Mohammed bij een eerdere veroordeling als voorwaardelijk opgelegd had gekregen.
De uitspraak is over twee weken.
Rob Zijlstra