Posted on Tuesday, April 12, 2005 3:51 PM
Sluipend hadden de drugs het leven van Marcel verknald. Alles wat hij eens had, was hij met het verlopen van de tijd kwijtgeraakt. Daarvoor in de plaats waren de schulden bij instanties gekomen, zo'n 30.000 euro op dit moment. Ook had hij, misschien nog wel erger, onbetaalde rekeningen uitstaan bij een paar drugsdealers in zijn voormalige woonplaats Nijmegen.
Begin dit jaar kwam Marcel op vrije voeten. Hij had vier maanden opgeknapt. In de bajes had hij horen spreken over opvang in het Groninger Leek. Terug naar Nijmegen achtte hij uitgesloten. "Daar kan ik niet veilig over straat vanwege die dealers."
Op de bonnefooi stapte Marcel op de trein. Vastbesloten, zo verklaarde hij dinsdag voor de rechtbank, nog iets van zijn leven te gaan maken. Hij is 36 jaar en heeft een dochter van inmiddels 8. Voor haar wil hij leven, straks een goede vader zijn. Daarom had hij om hulp gevraagd, maar nergens gekregen. Ze zeiden overal: zoek het zelf maar uit.
In de gevangenis kwam Marcel niet in aanmerking voor het 'woon-werk-traject' na detentie. Daarvoor was hij met zijn vier maanden een te licht geval.
Op 8 januari dit jaar arriveerde Marcel op het station in Groningen. In Leek bleek hij niet direct te kunnen worden opgevangen. De daklozenopvang in de stad zag hij niet zitten. "Dat wilde ik niet. Ik was net vier maanden van de drugs af en wilde niet weer tussen de junks terechtkomen."
Op het perron restte de wanhoop.
Op datzelfde perron is ook een winkel van Free Recordshop gevestigd.
Marcel stapt naar binnen.
Toont een mes en zegt tegen de cd-verkoper: "La open, geld, geld."
De buit: een paar vijfeurobiljetten.
Een half uurtje later meldt hij zich op het politiebureau waar hij vertelt dat hij zojuist een overval heeft gepleegd.
Tegen de rechters zei hij dinsdagochtend: "Ik dacht, een overval, dan kom ik zeker een jaar vast te zitten. En dan krijg ik misschien wel hulp."
De officier van justitie sprak afkeurend van een egoïstische daad. Marcel had alleen aan zichzelf gedacht, niet aan de gevolgen voor de winkelmedewerker. Bovendien heeft hij met zijn crimineel verleden wel wat ervaring in hulpverlenerland. Daarom mocht van hem een creatievere oplossing verwacht worden.
Marcel knikte. "Ik heb een verkeerde keuze gemaakt. Ik zou heel graag met het slachtoffer in contact komen om hem mijn andere kant te laten zien. Hem uitleggen waarom ik het heb gedaan."
De officier zei, om te onderstrepen dat het haar ernst was, dat op dit type delicten maximaal twaalf jaar gevangenisstraf staat. Ze vroeg de rechtbank Marcel te bestraffen met 24 maanden celstraf, waarvan acht voorwaardelijk.
Hij knikte nogmaals.
Als de rechtbank die eis over twee weken overneemt, dan betekent dit dat Marcel netto nog een klein jaar vastzit. Een beetje hulp moet er dan toch inzitten.
Met een welgemeende 'dankjewel' liet hij zich door de parketpolitie terugbrengen naar zijn cel.
Rob Zijlstra
uitspraak
Twee weken gelden schreef ik over Rasta, verdacht van verkrachting en aanranding. Dinsdag werd hij conform de eis tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld. Zijn houding ter zitting, sprak de rechter, heeft meegewogen in de strafmaat.