Het levensmotto van Arie, 53 jaar, is er eentje van de eenvoud: soms zit het mee, soms tegen.
Drie jaar lang had hij de wind mee.
Op verschillende locaties op het Noord-Groninger platteland had Arie hennepkwekerijen.
Ergens in Den Horn, Pieterzijl en achter café De Brug in Ezinge. Bij invallen, begin dit jaar, werden 334 plantjes aangetroffen, maar het openbaar ministerie schat dat Arie zeker tien keer heeft geoogst en misschien wel honderden kilo’s wiet in de markt heeft gezet. Daar zou hij, naast zijn uitkering, zo’n 70.000 euro aan hebben overgehouden.
Of dat klopte?
“Zou wel kennen,”antwoordde Arie, “maar honderden kilo’s vind ik zeer overtrokken.”
De medewerkster van de reclassering noemt Arie een joviale man, iemand die op Bourgondische wijze van het leven geniet. Type ‘ouwe rocker’, niet vies van de vette blues, Brood en de Rolling Stones, zo schat ik zelf in. Arie leefde royaal, hield van de bloementjes buiten en wist ook van weggeven. Niet alleen gul rondjes aan de bar, maar ook keerde hij kerstgratificaties uit aan de mensen die in zijn kwekerijen de toppen knipten. Een oude jeugdvriend schonk hij, zomaar, een knappe tweedehandse auto.
Begin dit jaar draaide de wind, tot stormachtig, met 180 graden.
Arie had een standvastige, maar een ietwat turbulente relatie met Anneke.
In de eerste week van januari kregen ze slaande ruzie die escaleerde, in de zin dat de politie er aan te pas kwam. Vriendin Anneke was zo boos dat ze heel de dekselse boel verlinkte.
Van de hennepkwekerijen, de illegaal afgetapte stroom, van de verdiensten en de uitkering en ook van dat geintje bij de stichting Kat in Nood.
De politie luisterde met veel aandacht naar de ontboezemingen van Anneke, zette – letterlijk - de achtervolging in en arresteerde de levensgenieter met een borrel te veel op achter het stuur.
Het telen van hennepplantjes is een leuke bezigheid, vertrouwde Arie donderdagmiddag zijn rechters toe.
Een van die rechters, Edzard van Weringh, een rechter die er altijd blijk van geeft te weten wat er in de wereld te koop is, zei: “U zit hier ook heel zakelijk, hè. U lacht er maar een beetje bij. Zo van, soms zit het mee, soms tegen.”
Zakelijke Arie: “Ja.”
Van Weringh: “En u accepteert de consequenties.”
Arie, monter: “Ja hoor.”
De officier van justitie was niet gecharmeerd.
Zij eiste een gevangenisstraf van drieënhalf jaar.
Arie: “Pfff…”
Wat zwaar in de strafeis, die gerust fors mag heten, heeft meegewogen is het geintje van Arie bij de stichting Kat in Nood.
Eenmaal eerder was Arie betrapt met een hennepkwekerij. Dat was in Friesland. De rechtbank in Leeuwarden veroordeelde hem in 2003 tot een werkstraf van 160 uur.
Kat in Nood is een stichting in Noord-Groningen die zich ontfermt over moeilijk plaatsbare poesjes. Daar is dus altijd wel, ten nutte van het algemene, wat te doen.
De reclassering vond het dan ook een geschikte plek om Arie er zijn 160 uur te laten boeten.
De boze vriendin had echter verteld dat Arie er helemaal niet had gewerkt, wat de werkbriefjes ook mochten vermelden. Hij had het afgekocht. Met duizend euro. Kat in Nood ontkende dat in eerste instantie, maar kwam er later, schuldbewust, op terug. Er was helemaal geen kopje koffie over de werkbriefjes gevallen. Een medewerkster had de werkbriefjes in ruil voor duizend euro valselijk opgemaakt. Kat in Nood zat zelf ook een beetje in nood. In geldnood. Vandaar wellicht.
Kwalijke kwestie, sprak de officier van justitie streng. “Op deze manier zagen we aan de poten van de strafrechtpleging.”
Arie ontkende. Niks omkoping van een niet-ambtenaar, zoals de officier beweerde en ook ten laste had gelegd. Die duizend euro was een donatie uit sympathie voor Kat in Nood. Sierd Roosjen, Aries’s advocaat, vond dat ook heel aannemelijk. Immers, had de reclassering niet gezegd dat Arie een goedgeefse man was? Nou dan!
Rest Anneke.
Dankzij haar zit Arie nu al meer dan drie maanden in de gevangenis en hangt hem drieënhalf jaar cel boven het hoofd. Dankzij haar is ook de sociale dienst met hem bezig. De soos wil 23.000 euro terug. Essent, van wie stroom is gestolen, heeft een soortgelijke rekening gepresenteerd. En de Staat der Nederlanden wil die 70.000 criminele euro’s, die Arie netto binnenhaalde, hebben.
Anneke zat donderdag op de publieke tribune van zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen.
Niet op haar gemak.
Want de tragiek in dit verhaal wil dat zij al snel spijt kreeg van haar boze onthullingen na die slaande ruzie.
Ze bezoekt Arie iedere week in de gevangenis.
Ze kunnen elkaar niet missen.
Toen de zitting was beëindigd, knepen de parketwachters een oogje toe en mocht Arie heel eventjes naar Anneke.
Ze omhelsden elkaar.
Gaven elkaar zichtbaar welgemeend een innige zoen.
Anneke, wanhopig, zei nog: “Drieënhalf jaar…”
Arie, nuchter: “Een fikse.”
Van Weringh en de zijnen doen over twee weken uitspraak.
Rob Zijlstra
update - augustus 2006: Arie
Arie is overleden, vernam ik onlangs middels een reactie op deze weblog.
Ik wist toen niet of dat waar was.
Maar inmiddels heb ik vernomen dat dat bericht klopt.
Arie is op 9 augustus 2006 overleden.
Hij was net weer op vrije voeten.
r.z.
opmerking
Zo nu en dan wordt mij gevraagd wat ik op deze weblog doe met namen van verdachten. Het is, anders dan in veel andere landen, een goed gebruik in de Nederlandse journalistiek dat namen van verdachten niet publiekelijk worden vermeld. Er zijn mensen die dat hypocriet vinden. Ik hanteer de naar mijn idee goede journalistieke uitgangspunten in deze. Het gaat mij om de ware verhalen, niet om de echte namen die daar bijhoren. Arie en Anneke heten in werkelijkheid een tikkeltje anders. Wie het hier niet me eens is, moet dat vooral zeggen.
rz