Hendrik reed, misschien wel doelloos, in zijn auto door de stad Groningen. Even voor zes uur in de ochtend van een oktoberdag, pal achter de rechtbank, was plots de tank leeg.

Geld had hij niet. Wel zag hij in de verte een vrouw naderen. Hij besloot te doen waar hij achteraf vreselijk veel spijt van zou krijgen: hij greep haar bij de keel en eiste geld.

Maar ook zij had niks. Wel gaf ze haar bankpas en op een briefje de bijbehorende pincode. Vervolgens wees ze hem de weg naar de dichtstbijzijnde pinautomaat. Met, sluw, een flinke omweg. Dat gaf haar voldoende tijd de politie te alarmeren. Hendrik had nog geroepen dat ze even moest wachten: hij wilde haar de bankpas teruggegeven.

Merkwaardige verdachte, oordeelde de officier van justitie.

De politie was er zo en de jonge vrouw kon korte tijd later, vanuit de politieauto, haar belager aanwijzen.

Slim slachtoffer, de dochter van de burgemeester van Groningen.

Hendrik heeft haar een brief geschreven met zijn excuses. Zij heeft teruggeschreven, maar Hendrik wilde niet zeggen wat. Hij is niet zo'n prater, zei de reclasseringsmedewerkster donderdag op de zitting.

Het leven zat Hendrik niet mee. Dat wil zeggen: niet meer. Na twaalf jaar hard werken in de wegenbouw, begon hij te rotzooien met cocaïne, meldde zich steeds vaker ziek, kreeg daarom ontslag en zag zijn vrouw de benen nemen. Dat leidde tot frequent hoerenbezoek en dat weer tot forse schulden.

Hendrik is klemgeraakt tussen negatieve ervaringen, vervolgde de medewerkster van de reclassering. "Hij leefde bij de dag, maar verlangt nu naar huisje-boompje-beestje." Een werkstraf zou hem structuur geven en hem goed doen.

Maar daar wilde de officier van justitie niet van weten. "De beroving moet een buitengewoon angstaanjagende en onuitwisbare indruk hebben gemaakt op het slachtoffer. Bovendien roepen dit soort berovingen gevoelens op van onveiligheid in de stad.

Eis: achttien maand, zes voorwaardelijk.

Uitspraak: 21 april.

Rob Zijlstra