De wet zegt dat iemand niet hoeft mee te werken aan zijn eigen veroordeling.

Een verdachte heeft daarom in de zittingszaal het recht te zwijgen. Er zijn verdachten die ontkennen dat ze schuldig zijn maar onbewust heel erg hun best doen veroordeeld te worden. Omdat ze hun mond niet houden.

Dinsdag stond de 26-jarige Rasta terecht voor de rechtbank van Groningen. Tergend langzaam loopt hij naar het verdachtenbankje (dat eigenlijk een hekje is). Hij heeft er zichtbaar niet veel zin in. In het dagelijkse leven doet Rasta ‘zeg maar’ klusjes in Leeuwarden. Daar woont hij met zijn ‘eigen’ vrouw en zijn vijf kinderen. Hij gaat keurig gekleed. Dreads bedekken zijn rug. Hij wordt verdacht van verkrachting en aanranding.

Ze beweren over Rasta dat hij de koning wil zijn en iedere vrouw wil hebben die hij ziet.

Rasta moet daar om lachen. Schatert: "Joh, dat kan niet toch. Vrouwen komen naar mij toe. Ik hoef ze niet te versieren."

In het meer duistere deel van de binnenstad van Groningen trof hij in december vorig jaar een vriend die in het gezelschap verkeerde van een vrouw. Zij was op zoek naar een slaapplaats. Gedrieën reden ze naar de woning van die vriend. In de slaapkamer zette hij haar een schroevendraaier op de hals om haar tot seks te dwingen.

Schroevendraaier? “Ik weet van niets.”

Verkrachting? “Ik heb haar geld gegeven. Ze deed zelf haar kleren uit. Ze was een hoer, een bitch.”

Zes dagen voor die vermeende verkrachting zou Rasta in de trein tussen Groningen een Leeuwarden met de broek op de enkels de conductrice in haar kruis hebben gegrepen.

Aanranding, zegt de officier

Onzin, zegt Rasta.

Vraagt en antwoordt: “Zie ik er uit als een maniak? Ik heb vijf kinderen. Zoiets doe je niet toch?”

De rechters vragen hoe het dan kan dat de conductrice hem bij een fotoconfrontatie (acht foto’s van rastamannen) er zo uitpikte en honderd procent zeker was van haar zaak?

Rasta: “Misschien vond ze me leuk.”

Misprijzende blikken van de rechtbank. De officier van justitie merkt nog op dat Rasta in 2003 ook al eens is veroordeeld voor aanranding. Rasta kan zich dat niet herinneren. “2003”, zegt hij, “is ook al weer zo lang geleden.” Wel weet hij te herinneren niet in die trein te hebben gezeten.

De officier hekelt zijn “respectloze attitude jegens vrouwen” en eist drie jaar gevangenisstraf.

Kortom, heel erg zijn best om enigszins sympathiek over te komen, deed Rasta niet en daarmee zou hij zijn eigen vonnis wel eens getekend kunnen hebben. Lijkt, want advocaat Ubo van Ophoven liet een ander licht op de zaak schijnen:

Die mevrouw die zegt te zijn verkracht, is vrijwillig meegegaan, niet alleen naar de woning, maar ook naar de slaapkamer. Ze zouden cocaïne gaan gebruiken. Ze had die avond eerder ook al het nodige genuttigd. Na de vermeende verkrachting is ze nog een tijdje in de woning gebleven, heeft zelfs haar telefoonnummer achtergelaten. Pas daarna is ze in paniek en totaal overstuur, zoals het openbaar ministerie beweert, in een taxi naar het politiebureau gegaan. Bovendien had de vrouw eerder prostitutie bedreven. Zo gek is het verhaal dus niet dat zij met Rasta meeging voor betaalde seks. En die schroevendraaier was onderworpen aan een geurtest en dat pakte negatief uit. Plusje voor Rasta dus.

Van Ophoven vervolgde: "Het is maar een theorie maar de mevrouw had zich niet volgens afspraak gemeld bij de verslavingszorg. Het kan dus best zo zijn dat ze het verhaal van de verkrachting heeft verzonnen, als een soort rechtvaardiging voor haar absentie."

Uitspraak 12 april

Rob Zijlstra