Maandag knoflook, dinsdag een zakje met dadels. Dat zit zo:

Ze kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar.

Een man en een vrouw.

Hij zat dinsdagmiddag in het verdachtenbankje.

Zij keek vanaf de publieke tribune van zittingszaal 14 van de rechtbank Groningen toe.

Twintig jaar lief, twee kinderen, en veel leed.

Hij had haar geslagen (met een zakje dadels) in de nek, vervolgens haar geprikt maar niet gestoken met een keukenmes en haar toen ruw naar de telefoon in de woonkamer gesleept en gezegd: bel nu de politie maar.

Einde huwelijk. Hij had de volgende dag wel nog een bosje bloemen gekocht, maar zij liet zich niet meer zien. En de kinderen al van school gehaald.

Een delict dat kan worden afgedaan – op grond van richtlijnen van het openbaar ministerie – met een werkstraf van 74 uur, zei advocaat Kwakman.

Maar er is meer aan de hand. Het was niet de eerste keer dat hij toesloeg. In al die jaren had zij al een aantal keren haar toevlucht genomen tot Blijf van mijn Lijf-huizen. Altijd kwamen ze weer samen. Ook nadat hij haar, tien jaar geleden, had gestoken in het bovenbeen. Dat leverde hem toen nog een werkstraf op.

Gisteren niet. De officier van justitie eiste TBS met dwangverpleging. Dat hakte er in.

Hij kan boos worden om niets en is dan grenzeloos agressief. Er is groot gevaar op herhaling, sprak de officier. De samenleving dient te worden beschermd.

Hij lijdt, zeggen de deskundigen die hem onderzochten, aan een antisociale stoornis. De kans op een succesvolle behandeling wordt als bijzonder klein ingeschat. Een gevangenisstraf is nauwelijks een optie: het delict levert hooguit een paar maanden cel op en dan staat hij weer op straat. De officier: "Dat risico wil ik niet nemen."

Advocaat Kwakman stelde een scala aan maatregelen voor die moeten voorkomen dat hij en zij elkaar weer treffen. Elektronisch toezicht, omgangsverbod en een forse werkstraf als zinvolle dagbesteding. En desnoods een TBS met voorwaarden (wel TBS, maar geen gedwongen behandeling in een kliniek). Maar de medewerkster van de reclassering vindt dit alles geen optie: hij houdt zich nooit aan afspraken en dat is bij dit soort maatregelen meer dan noodzakelijk.

En dus ligt de TBS met dwangverpleging op de loer. De advocaat: deze strafeis betekent in de praktijk dat hij rechtstreeks naar een longstay-afdeling kan. Als behandeling niet haalbaar is, zoals de deskundigen beweren, komt het dus neer op een oneindige opsluiting. En zal er geen moment komen dat hij weer vrijkomt.

Levenslang voor een klap in de nek met een zakje dadels en een prik met een keukenmes.

Tikkeltje overdreven?

Advocaten, onder wie de gebroeders Anker te Friesland, wijzen er met regelmaat op, maar vooralsnog als roependen in de woestijn, dat Nederland tientallen verborgen levenslangen kent. Mensen die relatief geringe delicten hebben gepleegd, maar vanwege een zogenaamd onbehandelbare stoornis geen kans maken ooit ontslagen te worden uit een TBS-kliniek. Ten dode opgeschreven.

Hij kreeg het laatste woord. Zei: "Ik zal geen contact meer zoeken. Ik hoop wel dat ik de kinderen mag blijven zien. En als ik mijn afspraken niet nakom, ben ik bereid de zwaarst mogelijke straf te ondergaan."

Uitspraak op 22 maart.

Rob Zijlstra

uitspraak:

In mijn log op 28 februari schreef ik over de kwestie Delfzijl en rollebollende politici die elkaar ook in kort geding bestreden. Dinsdag vonniste de president van de rechtbank dat de fractievoorzitter van GroenLinks – die dat inmiddels niet meer is, zoiets kan in Delfzijl – 5.000 euro schadevergoeding moet betalen aan een mederaadslid dat zij beschuldigde van verkrachting. Grievend en onrechtmatig, oordeelde de rechter.