Posted on Tuesday, January 18, 2005 10:52 PM
Als politie- en justitieverslaggever in dienst van Dagblad van het Noorden zit ik tenminste twee dagen in de week in de rechtbank van Groningen. Ik doe verslag van vooral strafzaken. Het resultaat is terug te vinden in de krant en op de website. Maar lang niet alles wat ik hoor of zie in de zittingszaal is in de krantenkolommen terug te vinden. Simpelweg omdat de ruimte ontbreekt, omdat journalistieke spelregels een persoonlijke beschouwing in de weg staan of omdat de lezer anders wel heel veel criminaliteit krijgt voorgeschoteld. En zo erg is het, in Groningen, nou ook weer niet.
Een rechtszaak is te vergelijken met een theaterstuk. De deelnemers aan het proces spelen de aan hen toebedeelde rollen. De wet is de regie. Er zijn emoties, er is list en bedrog, het gaat over goed en kwaad, over vrijheid en over verleidingen. En er kan worden gelachen. Soms is het spannend, soms slaapverwekkend saai. Maar altijd gaat het ergens over. Het leven is niet altijd leuk.
Ik kan mij geen andere plek voorstellen waar de mens, de mens die wordt verdacht van een strafbaar feit, zo naakt wordt neergezet als in een rechtszaal. De verdachte staat, hoe schuldig die ook is en hoe verachtelijk soms, alleen. Hij (meestal) mag hopen dat zijn advocaat zijn dag heeft en bereid is voor de zoveelste keer het onderste uit de kan te halen. Tegenover dit naakte mens staat een zwaar opgetuigd justitieapparaat, de politie en - steeds nadrukkelijker - een samenleving die geen boodschap heeft aan zachte heelmeesters of aan een slechte jeugd.
Over dit alles wil deze weblog gaan.
rob zijlstra