Vlieg - 30 oktober 2008

kaleman — Fri, 31 Oct 2008 10:59:00 GMT

Lieve Vlieg,

Nog maar iets meer dan twee jaar geleden kwam je bij me. In het begin was je bang. De eerste middag heb je achter de tafel heel zielig zitten miauwen. Daarna heb je drie weken slechts achter de bank gezeten. Daar mocht ik je wel aaien. Verder merkte ik niet dat je er was. Behalve dat het eten dat ik 's avonds voor je neerzette, 's morgens opgegeten was.

Langzaam kwam je op je gemak. Op een ochtend liep ik de kamer in en zat je op de stoel. Blij liep ik naar je toe om je een knuffeltje te geven. Maar jij was als de dood dat je iets gedaan had wat niet mocht, en schoot meteen weer naar je oude plek, achter de bank. Gelukkig duurde het toen niet lang meer voordat je thuis begon te voelen. Je liep rond in het huis en verstopte je niet meer voor me. Alleen voor de stofzuiger verstopte je je nog, achter het gordijn in de slaapkamer.

Na een paar weken was je ineens weg. Ik was een middag weg geweest, en had het raam op een kier open laten staan. Jij vond je nieuwe omgeving toch nog eng, en sprong het raam uit. In je vorige huis woonde je op de begane grond. Maar hier viel je twee verdiepingen naar beneden. Ik was radeloos. Dagenlang heb ik je gezocht. Ik heb dierenasiels gebeld. Ik heb briefjes met jouw foto in brievenbussen gedaan. Ik was bijna bang dat je voorgoed buiten zou zwerven. Toen zag ik je, vlak voor mijn huis op straat. Maar ik had nog niet genoeg je vertrouwen gewonnen en je schoot onder het hek de speeltuin in.

Na een weekje begon het te regenen en vond een buurvrouw jou zielig miauwend in de struiken. Ik riep je naam en zowaar kwam je naar me toe. Je was het zat, en wilde weer in een warm droog huis eten uit een bakje. Maar eng vond je het ook, want ik mocht je niet oppakken. De buurvrouw heeft je uiteindelijk weten op te tillen en naar mijn huis gebracht. Ik was zo blij dat je er weer was. Jij was helemaal van slag en schoot uitgehongerd het bed onder. Ik heb toen je etensbakje maar onder je bed geschoven en jij liet het je smaken. Nadat ik even weg was geweest en het huis rustig was, liep jij weer gewoon rond, alsof er nooit iets gebeurd was.

Daarna vertrouwde je me meer en meer. Andere katten springen bij iedereen op schoot. Maar jij deed dat niet zo makkelijk. Toen je me helemaal vertrouwde kwam je tegen me aan liggen op de bank, legde je je pootje tegen me aan en je kin bovenop mijn been. Dat was een teken van enorm vertrouwen, want dat durfde je verder bij niemand. Als ik een dekentje op mijn schoot legde, sprong je er wel meteen bovenop. Dat vond jij heerlijk. Dan hoorde je er echt bij. En 's nachts kwam je bovenop me slapen, in het kuiltje tussen mijn benen. Urenlang lag je dan te spinnen. Na een tijd vertrouwde je me zo, dat je niet eens meer bang was voor de stofzuiger.

Nadat je uit het raam was gesprongen, heeft het bijna een jaar geduurd voordat ik je op het balkon durfde te laten. Dat ging helemaal goed. Jij liep bovenop het randje, maar sprong niet naar beneden. Je ontdekte dat je door het balkonraam naar binnen kon springen. Je vond dat zo'n leuk spelletje, dat jij iedere keer buiten voor het raam stond te miauwen totdat het open schoof. En jippie, jij sprong dan blij naar binnen. Urenlang kon je op het randje van het balkon naar de kat op het balkon schuin onder je staren. En die kat staarde dan terug.

Als ik 's avonds voor de voordeur mijn vouwfiets stond op te klappen, kwam jij aan de andere kant al aanrennen. Ik hoorde je dan vol verwachting naar me miauwen. Deed ik de deur open, dan stormde je voor me uit naar de keuken. En kwam je weer terugrennen om te kijken waar ik bleef. Ik pakte je eten, en jij liep luid prrr-rrr-end om me heen. Op de aanrecht schepte ik je eten op je bordje, en jij kwam dan op twee achterpoten tegen het keukenkastje staan. Tevreden smikkelde jij dan van je eten.

In de loop van de tijd werd jij een vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven. Als ik thuis kwam dan stond jij me vol verwachting op te wachten. Ik had je een keer kort alleen had gelaten met David en Raphaela. Toen ik weer thuis kwam en jij het hek van de berging hoorde sprong je van het balkon af en rende je naar de voordeur. Daar bleef je staan wachten totdat ik mijn fiets had weg gezet, de trap op was gelopen en naar binnen kwam. Liet ik een keer een tas in de woonkamer staan, dan ging jij er op of er in zitten. En toen ik een broodmandje had gekocht werd dat al snel een kattenmandje. Jij was veel groter dan dat mandje, maar kennelijk vond je het toch leuk om daar in te zitten.

Als je wilde spelen rende je achter een schoenveter aan. Maar meestal was je rustig en lag je lekker op de bank of op het bed te slapen. Ik mocht je dan over je hoofdje aaien en onder je hoofdje. En soms ging jij er lekker voor liggen, zodat ik je ook op je buikje kon aaien. Maar soms had je er ook geen zin in. Verontwaardigd begon jij dan heel hard de plek schoon te likken waar ik je net had aangeraakt.

Twee maanden geleden kwam ik terug van vakantie, en had je je eten van de dag ervoor niet helemaal opgegeten en had je overgegeven. Dat was niets voor jou. Ik besloot het even aan te kijken, maar je bleef slecht eten ik ging met je naar de dierenarts. Hij gaf je een middel voor je maag en zag ontstoken tandvlees. Ik hoopte dat je slecht at vanwege je tandvlees. Ik gaf je brokjes tegen tandsteen. Die leek je heel lekker te vinden en ik besloot het weer even aan te kijken. Maar in de tussentijd viel jij steeds verder af. Mijn dierenarts kon niets vinden. En toen je na twee maanden nog maar 3.5 kg woog en vel over been was, bracht ik je naar een dierenkliniek in Den Haag. Je at steeds slechter, reageerde veel langzamer dan normaal en wilde de hele tijd tegen me aan zitten. Pas later realiseerde ik me dat ik je ook niet meer op de vensterbank had zien lopen, en dat je vrolijke prr-rrrt geluiden steeds minder werden. Je voelde je echt niet goed.

Toen jij de eerste dag in de kliniek zat hoopte ben ik 's avonds in Den Haag gebleven, wachtend op nieuws. Daar zat ik, met een leeg kattenmandje, in de bioscoop om de tijd te doden. Jij kon echter niet naar huis, want je maag was nog niet leeg genoeg om een diagnose te kunnen stellen. Uiteindelijk bleef je nog een paar nachten.

De dagen erna was mijn huis leeg, maar iedere keer als ik iets uit mijn ooghoeken zag dacht ik dat jij het was. Ik wilde steeds even naar de bank lopen om je een knuffeltje te geven. Uit gewoonte liet ik de deur een kiertje open als ik sliep, zodat jij de slaapkamer in en uit kon. Mijn reflexen vertelde me steeds dat ik naar huis moest, omdat jij alleen thuis zat. Jij was zo vanzelfsprekend geworden, dat dit vanzelf gebeurde.

Toen jij de tweede dag in de dierenkliniek zat, kwam ik bij je op ziekenbezoek. Jij herkende me en miauwde heel zielig naar me. “Ik vind het niet leuk, doe jij er alsjeblieft iets aan”, leek je te willen zeggen. Jij bleef bang achterin je hokje zitten, waar ik je aaide. Je stopte met miauwen en begon te spinnen. Na tien minuten tilde je je hoofdje op en begon je te eten. Dat had je al de hele dag niet gedaan. Ik liet je met rust, en de dag erna bleef je goed eten. Mijn bezoekje had je goed gedaan.

Helaas kon mijn bezoek je niet genezen van een kwaadaardig tumor. Onbehandelbaar. Het was jouw vierde dag in de dierenkliniek toen ik dat hoorde. Ontroostbaar was ik. Jij at nog, maar had pijn. Volgens de dierenarts moest het binnen een paar dagen gebeurd zijn. Ik besloot dat het dan maar snel moest eindigen.

's Middags kwam ik met een dekentje naar je toe. De dierenarts tilde je op het dekentje op mijn schoot. Je miauwde angstig en ik voelde je hart snel kloppen. Bij mij op schoot werd je vrijwel meteen rustig. Je lang op het dekentje en ik aaide je. En hoewel jij ook niet meer snapte wat er allemaal gebeurde, voelde dat heel vertrouwd en lag je te genieten van de aandacht en te spinnen. Een paar keer kwam je overeind, draaide je je een keertje om, en ging je lekkerder tegen me aan liggen. Ik heb je drie kwartier lang geaaid. Daarna gaf de dierenarts je twee prikjes. Na het eerste prikje spuugde je je eten uit en was je verdoofd. Na het tweede prikje lag er alleen nog een dood hoopje vlees op mijn schoot, en niet meer de Vlieg zoals ik die kende.

Urenlang heb ik doelloos door Den Haag gezworven. Ik had nog de hoop gekoesterd dat je terug zou komen. Maar je was nu echt weg.

Vlieg, ik ben ontroostbaar. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo verdrietig geweest ben. Misschien ben ik wel nooit eerder in mijn leven zo verdrietig geweest als nu. Ik mis je vreselijk. Mijn huis is zo leeg, ik hoor je prrr-rrt niet meer, ik hoor je nageltjes op de krabpaal niet meer. Als ik 's nachts wakker word zie ik je in gedachten de slaapkamer in lopen en enthousiast het bed op springen. Maar je bent er echt niet meer. Ik weet dat je dit niet kunt lezen, maar ik mis je verschrikkelijk. Ik probeer mezelf te troosten met alle goeie herinneringen aan je. Op mijn telefoon staat nu een foto van je. En het beeldscherm van mijn computer laat iedere minuut een andere foto van je zien. Ik kan en wil je niet vergeten.

Negen jaar ben je geworden. Twee jaar ben je bij mij geweest. Het waren twee hele mooie jaren. Nu ben je er niet meer. Vlieg, ik hou enorm van je. Ik zal je missen.

spelende kat

kaleman — Sun, 05 Aug 2007 10:28:00 GMT

Lida heeft een foto van de kat bewerkt. Als je een mooie animatie van je naam (dus niet van een foto) wilt ga dan naar haar website.

Klik op de foto voor een vergroting.

foto's van kopenhagen en roskilde

kaleman — Fri, 19 Jan 2007 17:21:00 GMT

Beter laat dan ooit. foto's van Kopenhagen en Roskilde, gemaakt door Raphaela.

foto's zurich

kaleman — Mon, 27 Mar 2006 22:25:00 GMT

Er staan foto's van zurich op mijn website.

foto's noorwegen

kaleman — Fri, 23 Sep 2005 12:03:00 GMT

Nee, het is niet echt meer een actief weblog. Maar toch zet ik er wel even in dat ik mijn foto's van noorwegen op de website heb gezet.

maak mijn moeder blij

kaleman — Tue, 13 Sep 2005 13:41:00 GMT

Mijn moeder heeft een website waar je gratis naamanimaties kunt aanvragen. Ook heeft één of andere rare kerel haar gisteren geholpen om er een gastenboek op te zetten. Je maakt haar heel blij als je er iets in zet.

foto's ijsland eindelijk on line

kaleman — Tue, 19 Jul 2005 22:49:00 GMT

En eindelijk staan de foto's van IJsland er ook op.

foto's new york eindelijk on line

kaleman — Sun, 10 Jul 2005 15:45:00 GMT

't heeft even geduurd maar ze staan er: 132 foto's van new york gesorteerd naar thema. IJsland volgt binnenkort.

referendumwijzers

kaleman — Thu, 12 May 2005 13:34:00 GMT

Nog geen idee of je voor of tegen de europese 'grondwet' moet gaan stemmen? Naast de 'officiële' referendumwijzer is er ook een alternatieve refendumwijzer beschikbaar.

Het is wel aardig om de resultaten met elkaar te vergelijken. Bij mij kwam er namelijk precies het tegengestelde uit, puur doordat de officiële referendumwijzer net iets andere punten uit die grondwet pikte dan de alternatieve referendumwijzer. Wil je een iets gebalanceerdere mening hebben dan is het invullen van beide referendumwijzers dus niet zo'n gek idee.

Het volgende artikel (je moet je hiervoor eerst even gratis registeren bij de volkskrant) is in dit verband ook wel aardig.

gebaar

kaleman — Thu, 07 Apr 2005 09:03:00 GMT

Je kunt natuurlijk van minister verdonk vinden wat je zelf wilt. Het maakt mij niet uit. Ik ken iemand die vond dat zijn eigen achternaam nu bezoedeld was.

Je mag ook vinden van het uitzetten van asielzoekers wat je zelf vindt. Op www.eenroyaalgebaar.nl kun je in ieder geval je handtekening kwijt als je het daar niet mee eens bent. Doe ermee wat je wilt.

mededelingen