Badend in het zweet schrik ik wakker. Net op tijd. Ik rende door een landschap van ruitjespapier en werd achtervolgd door een reusachtige staartdeling. Hij had me bijna te pakken. Staartdelingen achtervolgen me al mijn hele leven.
Heel even leken die delingen me nog wel wat. Ik zat net in de tweede klas. Het allesomvattende doel van de tweede klas is leren optellen en aftrekken tot 100. Na een week had ik dat wel door. Dus in plaats van sommen te maken, luisterde ik liever naar de uitleg van de derde klas. Die zat in hetzelfde lokaal. In de derde klas draait het leven om staartdelingen maken. Dus kon ik na een week niet alleen optellen en aftrekken, maar ook staartdelingen maken. De juf wees me snel terecht: “Terug aan je werk, jij mag dit volgend jaar pas doen”. Ik vond het niet eerlijk. Klasgenootjes die goed waren in gym mochten wel gewoon heel hard rennen. Zij hoefden ook niet te wachten tot volgend jaar. En ik zat me de rest van het jaar te vervelen.
Eenmaal in de derde had ik het met die staartdelingen ook wel gehad. Helaas, de komende vier jaar stond er niets anders meer op het programma. Al heeft mijn docent in groep 7 één keer de stoute schoenen aangetrokken. Hij leerde rekentrucjes. Dat je 6x39 makkelijk kunt uitrekenen door 6x40 te doen en er dan 6 vanaf te halen. Helaas moest het de dag daarna weer gewoon op de moeilijke manier. De trucjes gebruik ik nog dagelijks. De moeilijke manier ben ik vergeten.
Het rekenonderwijs is gelukkig erg veranderd. Al gaan er steeds meer stemmen op om volledig terug te gaan naar de 'ouderwetse' manier. Zwakke leerlingen snappen nu namelijk niet alles meer. In het onderwijs wordt alleen rekening gehouden met de problemen van zwakke leerlingen. Slimme leerlingen worden snel teruggeduwd in het maaiveld. Zo blijft Nederland een land van middelmaat.
Ik kijk op de klok. Ik heb nog drie achtste van mijn nachtrust over. Ik val weer in slaap. Gerustgesteld dat ik dat zonder staartdeling heb kunnen uitrekenen.