Een zekere Gaston Starreveld heeft mij gisteren een email gestuurd. Hij feliciteerde mij met het winnen van mijn ijsprijs. Die schijnt vorige week in mijn brievenbus gevallen te zijn. Ik vermoed dat die prijs gesmolten is. Want ik heb niets gezien.
Lucille Werner had het ook op mij voorzien. U weet wel, die vrouw naar wie onze premier zo graag kijkt. Zij wist mij te vertellen dat mijn Lingo-kaarten bijna op waren. Ik vind het erg attent van die vrouw dat ze daar zo goed op let. Ik wist niet eens van het bestaan van die kaarten af. En ik bleek nog wel een trouwe Lingo-speler te zijn. Dat heeft Lucille me zelf geschreven.
De postcodeloterij kent details van mijn leven waar ik zelf geen weet van heb. Prijzen die ik me niet herinner, spelletjes waar ik al jaren aan mee doe. En kennelijk ben ik zonder dat ik het wist ook van geslacht veranderd. In beide emails werd ik consequent aangesproken met mevrouw.
Nu vraag ik mij af of er nog meer verrassingen in mijn leven zijn. Gelukkig wil de postcodeloterij mij graag op de hoogte houden. Ik hoef maar op een link te klikken en mijn adres staat definitief in hun bestand.
Ik denk niet dat het veel uitmaakt. Ze vallen me toch wel lastig. Vriendelijke emails, wanhopige emails, scheldkanonnades, van alles heb ik geprobeerd om van de postcodeloterij af te komen. Tevergeefs. Ze sturen me een nette email terug. Maar een maand later krijg ik opnieuw een unieke kans op een prijs, omdat ik “heb aangegeven loten te willen ontvangen”. Het lijkt verdorie wel een postorderbedrijf dat Viagra-pillen probeert te verkopen.
Ik heb besloten een koekje van eigen deeg uit te delen. De postcodeloterij heeft een antwoordnummer. Pakjes tot 5 kilogram zijn op kosten van de ontvanger. Vandaag ontving ik de nieuwe telefoongids. Dat lijkt me een mooie blijk van waardering.
“U ontvangt deze post omdat u heeft aangegeven telefoonboeken te willen ontvangen. Gefeliciteerd met dit prachtige exemplaar.”
(Nationale postcodeloterij Antwoordnummer 19503 1100 VM Amsterdam)