Wat een fijn festival! Richten andere binnenfestivals hun pretenties op het zo cultureel verantwoord mogelijk combineren van pop met andere 'K'unstvormen, dit festival ging het alleen om de muziek. En wat voor muziek! Experiment met een grote E, met veel gefreubel met laptops en Mike Paradinas als headliner.
Verwachtten we veel naar laptops-starende muzikanten, pips-lab maakte die verwachting alvast niet waar. De 'wasmachine-brigade', zo zou je ze ook kunnen noemen. Performance-art met strijkijzers. Heel apart en heel vermakelijk, maar muzikaal dan weer iets minder boeiend. Copacod stond in het aan het paard grenzende sfeervollere '14' en maakte de laptop-verwachting wel waar. Niet erg druk bezocht, maar wel mooi. Het contrast met Pere Ubu in de grote zaal van het Paard was te groot. Na verfrissende laptop-piepjes klonk Pere Ubu voor mij echt als moeilijkdoenerij. Misschien wel mooie moeilijkdoenerij, maar ik kon er op dat moment niks mee. Dus door naar het Paard-cafe waar Unyx stond te spelen (dansbare muziek, al werd er nauwelijks gedanst) en 14 waar Enduser z'n breakbeat-ding de zaal in stond te rammen. En hier werd er wel gedanst! Erg lekker! Dus stuiterden we maar even door naar Nid & Sancy. Jaaaaaaaa! Gefreak op apparaten alsof je leven ervan af hangt, terwijl er onderweg ook nog wat op een gitaar wordt gedaan (maar dat klinkt dus niet echt als een gitaar) en wat in de microfoon wordt geschreeuwd (en dat klinkt dus ook niet echt als zang, want begaafde vocalisten zijn het dan weer niet, maar wat geeft dat). Elke keer weer leuker.
Door overlap met Nid & Sancy uiteindelijk maar een half uur van Jan Jelinek gezien. Wel een van de namen waarvoor ik naar Den Haag afgereisd was, maar op 16 februari komt de beste man gelukkig ook nog in Worm. Dit was in ieder geval erg mooi. Hij had een drummer en gitarist meegenomen om het podium nog wat levendig te maken en dat hielp. Verder de mooie langgesponnen soundscapes die we van hem gewend zijn. Dit belooft genoeg voor 16 februari. Mira Calix was saai. Een vrouw achter een laptop. Niets aan te zien. Niets aan te horen. Dus toen viel er ineens een groot tijdgat en moesten we zitten wachten op de afsluiter van de avond: Mike Paradinas. En dat was precies wat er van de man te verwachten viel: breaks uit een laptop. En dat willen we toch ook het liefst!
Viel er wat te verbeteren aan dit festival? Nouja, het weer misschien, al was het met de drie gebouwen vlak naast elkaar erg makkelijk om even in een t-shirtje van de ene naar de andere zaal te rennen. En de rij aan het begin van het festival was eigenlijk wel wat lang. Maar aan de programmering zal het niet gelegen hebben. Tsja, of je moet het teveel een nerd-festival gevonden hebben met al die laptops, maar dan moet je ook maar lekker naar Nickelback blijven luisteren.