Op reis naar Guatemala-City....
Weggebracht door Philip en Mieke waren we ruim op tijd voor ons vliegtuig in Brussel. Gelukkig maar, want we waren niet zomaar ingechecked. We kregen een spervuur van vragen over ons heen. Je vliegt niet zomaar met American Airlines.
In het vliegtuig naar New York, No worries ladies, you've got plenty of time! Als een Amerikaan dat zegt, nooit geloven. In Amerika aangekomen, hadden we minder dan een uur overstap tijd, waarin we onze bagage moesten afhalen, weer inchecken, langs de geweldige douane en het vliegtuig in. Bij de douane aangekomen. Een hele dikke vette rij voor alle niet-Amerikanen. Een douane beambte aangesproken dat we onze vlucht moesten halen. Antwoord: Ik help eerst alle Amerikanen, dan zal ik eens kijken of ik er mensen uit kan halen die hun vlucht moeten halen. Thanks dear, eigen volk eerst, ik snap het. De douane beambte die ons uiteindelijk hielp was uiterst vriendelijk. Maar zijn verhaaltjes over hoe 2 mooie meisjes echt geen moeite zouden hebben om leuke chicos te vinden duurde toch wel erg lang. Maar hij was behulpzaam, Iduna mocht vast door rennen om de bagage door te checken. Die stond gelukkig bij band D hadden ze in het vliegtuig al wel georganiseerd aangegeven. A, B,.... C,.......... Ja ehh geen D dus. Nee, mevrouw die bestaat niet. Na 15 minuten zoeken, eindelijk de koffers gevonden. Door naar de volgende ronde. Mevrouw heeft u het blauwe formuliertje,... ehh nee dus, die zijn nog bij de douane bij mijn vriendin. No passing, step aside please. Maakt niet uit Jolanda zal er zo wel zijn. .... Toch??... Jo?
Dus niet, ik bleek een criminele vingerafdruk te hebben en ik had nog wel zo vriendelijk in de camera gelachen (zonder bril). Mee dus naar boven. Er was geen boven overigens, het was op dezelfde verdieping. Ik werd naar de balie gebracht, kreeg het paspoort van Iduna in mijn handen gedrukt en het zou maar 2 minuutjes duren. En inderdaad, dit keer duurde het echt maar eventjes. Alles was in orde, ik klopte met mijn paspoort en mocht weer verder. Nou niet dus, kom ik bij de uitgang van het kantoortje staat daar een militair figuur die mijn papsoort weer wil zien en dan ziet dat ik twee paspoorten in mijn hand heb. Hoe kom ik aan twee paspoorten? Eh, die is van mijn vriendin, die staat bij de bagage want het vliegtuig vliegt zo. Wie heeft het paspoort aan u gegeven? eh Mijn vriendin. Mijn lieve onschuldige lachje deed het en ik mocht zowaar doorlopen, maar met de waarschuwing: uw vriendin mag noooiiiiiittttt haar paspoort aan iemand anders geven. Zucht puff hijg, Oh gelukkig daar staat Iduun, met wel hele grote ogen! Waar was je nou? We moeten rennen. Waar moet de bagage, sir?!SIRSSSSSSIRRRRRRRRRRRRRR!!Here? Ok. Rennen vliegtuig, hier staat het gate D22 hmm, wel erg raar gangetje, terug!!! No it's the other way other side of the airport. Are you REALLY REALLY SURE MAM!!! Oh eh no, you better ask the information desk. No it's this way mam! Al met al heel wat geren en gevlieg en kastje naar de muur werk. Geeft niet we zijn er. In Miaimi ging het een stuk gesmeerder, zal ze ook een worst wezen wie hun land verlaat, als ze maar opr...... Daar nog even een stukje pizza naar binnen geschoven, want maaltijden, no mam this is a national flight. Geeft niet, koste ook bijna niks, haha. 8 uur new york, 4 uur miami, 4 uur guatemala. We gaan zo landen zegt Iduna nog tegen me. We dalen, pff, wel ruig tochtje he merkt Iduna weer op, stilte van mijn kant. WOWWWWWWW we gaan weer omhoog. En daarmee de inhoud van mijn maag keurig netjes in het zakje. Dames en heren we gaan vanwege het slechte zicht, en de wind proberen vanaf de andere kant te landen. Eerlijk is eerlijk, ik heb wel eens een soepelere landing meegemaakt.
Guatemala-City
Op Guatemala City ging alles goed,.. nou ja, behalve dan dat de bagage van Iduna niet aangekomen was. Geeft niet formuliertje hier en daar. Samen met 25 andere gedupeerden, die ook "plenty of time" hadden voor de overstap.
Maar daar stond Victor, een ontzettend aardige man die ons ophaalde van het vliegtuig om ons te brengen naar Dos Lunas, een guesthouse met een op zijn minst zo aardige gastvrouw, Elena. Toffe meid, onze leeftijd, Guatemalteekse, met een vriend in Nederland HENK! Het was daarom ook niet erg om een dagje extra te blijven, wachten op de bagage van Iduna en bijkomend van de lichtelijk inspannende reis. En de tijd om onze reisplannen door te spreken, te herzien en te laten keuren door Elana. De dag erop, zijn we heerlijk met zijn 2' en Guatemala city ingeweest en met een local bus ons alle hoeken van Guatemala city door laten crossen. Voor 1 qeutzal 25, of te wel een duppie! Heerlijk gegeten in en restaurantje, waar een stel Guatemalteken hun best deden, eh.. muziek uit een paar instrumenten te krijgen. Over gebrek aan performance talent gesproken, zelden zulke dooie dodo's muziek zien maken. We hebben ons dan ook kostelijk vermaakt.
Terug was het de bedoeling bus 83 terminal te nemen velen verzekerden ons dat we echt op de goede plek stonden. Na 45 minuten en 30 bussen verder waren we dat vertrouwen wat verloren. Zelfs een aantal Guatemalteekse vrouwen met kinderen kwamen steeds dichter met heel grote ogen bij ons staan. Wij zagen er toch wel heel groot en sterk uit. We zouden ze vast wel kunnen beschermen tegen de steeds duister wordende en hardende stinkende figuren die ons begonnen te omsingelen. Tijd om in een bus te stappen, waar heen dan ook. Gelukkig was er een oudere dame die ons precies kon vertellen waar uit te stappen om wel de goede bus te hebben. He gelukkig net voor het donker thuis (regel 1 voor alleen reizende vrouwen). 's-avonds heeft Iduna samen met Victor haar bagage opgehaald en even ophaal service gespeeld voor Dos Lunas. Terwijl Victor de eerste groep nieuwe gasten weg bracht, wachtte Iduna de volgende groep op met het bordje dos Lunas boven haar hoofd. Toch wel handig, meertalig zijn.
Tikal
De volgende dag door Elena op de taxi gezet naar het bus station. De bus richting Flores. Een grote luxe dubbeldekker. Slapen, slapen en nog eens slapen. Onderweg overheerlijke ananas gekocht langs de weg. Ik vond hem ook erg lekker. Maar..... wagenziek, Ik heb echt alles eruit gegooid en dat ging s-avonds in Flores nog wel even door.
Flores is een leuk klein eilandje in het noorden van Guatemala. De vertrekplek naar Tikal. We vonden een hotel en Iduna had een frustrerend gesprek met de eigenaar. Die twee hadden een enorm communicatieprobleem. Uiteindelijk een busticket geboekt naar Tikal voor de volgende ochtend. Na wat heen en weer gepraat besloten we om de bus van 10 uur te nemen zodat we nog geld bij de bank konden halen. Helaas kon je er niet pinnen en de bank wisselde alleen geld. En daar kwamen we dus de volgende dag tijdens het ontbijt achter. Toen vertelden we dus ook dat we naar Belize wilden na ons bezoek aan Tikal en kregen we een verwarrend verhaal over ons heen dat we direct vanuit Tikal daarheen konden, of misschien toch wel niet..... Gelukkig ging de communicatie met de busmeneer wat soepeler en werd het retourticket Tikal uiteindelijk omgeruild voor een enkele reis en werd er een ticket vanuit Tikal naar Belize City geboekt. Doordat we alleen konden wisselen bij de bank werd de geldtoestand wel een beetje krap.
Aangekomen in Tikal hebben we gekozen voor een dorm. Vreemd, vreemd... we konden niet met creditcard betalen. Daar gingen onze laatste dollars. Nu hadden we helemaal geen noodgeld meer over. En zeker geen geld meer om een 20 dollar pp gids te betalen (3 klanten 60 dollar, klusje van 3 uur, hmm zoveel heb ik zelfs nog nooit verdiend, dat doen we dus NOT). Lekker samen op pad gegaan en aangekomen bij de Grand Plaza, boven op een Maya tempel van het uitzicht genoten. Ik heb even moeten slikken om mijn hoogte vrees te overwinnen, maar.. ik heb het gehaald. Het was echt prachtig. Op die tempel kwamen we Diane en David tegen. Later kwamen we er achter dat ze zo heten. 2 typisch Amerikanen. jaartje of 50, flink aan de zuip kwamen we ze tegen voor ons hotelletje. Come and join us. Nou dat hebben we geweten hahaha. Ze waren heel leuk en grappig, maar hoe meer whisky er in zat, hoe meer ruzie ze kregen, hij had haar koe vermoord en aan het spit geregen en drie mensen dood gereden (ongelukje) en zij was te min en te snel dronken. Hoe dan ook, ze nodigden ons uit voor eten in hun hotel (geld was echt bijna op, dus kwam wel goed uit) en hebben daar ook heerlijk genoten.
De volgende ochtend zijn we om 4.30 uur samen met een bewaker van het park vertrokken naar de vierde tempel. Een gids boeken kon ook, verschil was 12 dollar of 3 dollar, onze portemonnee gaf het antwoord. Overigens omkopen hoeft niet hoor... de bewakers bieden zichzelf aan. Het was een helle tocht, ga je naar Guata, neem een ZAKLAMP mee. Probeer maar eens achter een bewaker aan te rennen in de jungle die aardig de sokken erin heeft en jij zonder lamp er struikelend over stronken glibberend over modder erachter aan. Maar..... Eenmaal na 45 minuten op de top van de tempel 4 aangekomen. FANTASTISCH!!! Licht zien worden in de jungle, met het geschreeuw van Brul apen, echt geweldig. Heel blij dat we dat gedaan hebben.
Belize
Vervolgens zijn we onderweg gegaan naar Belize. Ook dat ging weer met de Guatemalteekse slag. De ticketoffice was ons vergeten te registreren. En daar stonden we dan bij het informatiepunt om half 8. Geen busje te zien. Tegen achten kwam hij op het gemakje aanrijden, helemaal verrast dat wij naar Belize moesten. Anders was hij wel eerder gekomen. Nadat hij op het gemakje een plasje had gepleegd reed hij in een noodvaart naar een of ander hotel in the middle of nowhere. Daar hadden we over moeten stappen op de bus naar Belize, maar die was al weg. Of we maar even uit wilden stappen en wachten op de volgende bus. NOT! Wij bleven zitten waar we waren. Na heel wat heen en weer gebel van de chauffeur en gesprekken met ons om aan geld te komen voor benzine.... - dat had je gedacht, wij hebben al 60 dollar betaald, we gaan je niet nog meer sponsoren - kwam de chauffeur op het briljante idee om benzine op krediet te kopen. Met een noodvaart is hij naar de grens gereden. Niet over een mooie asfaltweg, nee een zandweg met enorme kuilen en grote stenen. Iedereen reed stapsvoet en stond van schrik op de rem als wij voorbij kwamen scheuren. Iduna's wervels schoten van schrik op z'n plaats en ze was meteen van de hoofdpijn af. Geen methode om aan te bevelen, geloof me!
Maar we kwamen zowaar bij de grens en dat wonder boven wonder zonder lekke banden. Er werd ons verteld dat aan de Belize kant de andere bus op ons stond te wachten. Dus wij stempeltje halen, geld betalen om Guatemala uit te mogen en toen Belize in waar we weer een stempeltje moesten halen en een formuliertje invullen. En zowaar, daar stond Paco de chauffeur op ons te wachten. Niet al te blij, maar na ons verhaal had hij wat meer begrip en werd zowaar nog behulpzaam. En in een mooi airconditioned busje reden we verder naar Belize City. Daar hebben we als een speer geld gehaald bij de ATM. Wij zitten niet meer zonder voorlopig.
Belize city is fantastisch, de mensen zijn geweldig aardig, en ontzettend relaxed, door de stad loopt een mengelmoes, van rasta mannen, Guatemalteken, creolen, Engelsen, en wat vooral heel heerlijk was, om weer eens engels te kunnen praten. Vanuit Belize city een shuttlebootje genomen naar het eiland Caye Caulker, het duik walhalla van Belize. Het is een prachtig, tropisch, Caribische eiland, witte stranden, azuur blauwe zee, tropische vissen, palmbomen en veel zon. We werden ontvangen door allerlei mannen met bakfietsjes die ons wel een plekje wilde geven in hun hotel. Uiteindelijk zijn we bij Dexter uitgekomen. Een echte Rastaman, lange dreads en zo glad als de pest. "good morning ladiezzzzzzzzzzzzzzzz" how are you to day?" Ahaa, yezzzzzzzzzz i can show you the beach" Het heeft ons ook 3 dagen gekost om Dexter uit onze nek te krijgen. Op dit eiland op zoek gegaan naar de beste duikschool. Het was echt geweldig, de duikschool, had naast een mooie grote boot, voor de lange tochten ook een kleinere bootje voor de local dives. Gerund door O.J. en Patty, leuk gezellig, aardig, behulpzaam, professioneel.
Overigens was Dexter wel erg behulpzaam, om 6 uur morgens hing hij als een aap aan het plafond om een muskieten netje op te hangen, na 7 pogingen om met 1 hand aan het plafond te hangen en de andere een spijker vast te houden en met die zelfde hand proberen hem in een balk te slaan is hij toch maar een trap gaan halen.
Hier heb ik mijn eerste vrije buitenwater duik gemaakt. Alles ging goed, maar ik heb natuurlijk ook een goeie instructeur gehad :-)) Het was erg tof, mooie koralen, geweldige tropische vissen en ik was helemaal blij toen een schildpad, vriendelijk aan ons voorbij zweefde. de dag daarna zijn we weer gaan duiken, dit keer in de ochtend veel andere vissen zoals barracuda's, papagaaivissen, een maurene enz. ook prachtige onderwaterbloemen en koralen. Genoeg te zien onder water. De derde dag in Caye Caulker hebben we de blue hole duik gedaan. dat is DE duik die je kunt maken hier in Belize. 40 m naar beneden. (totaal geen last van hoogtevrees onder water) ik vond het wel spannend zo diep, maar ik ben blij dat ik me door Iduna heb laten overhalen. Eenmaal de eerste 10 meter door ging het als een speer naar beneden. daar zijn alleen een paar supergrote zeebaarzen te zien. van formaat met 10 personen lekker dineren en dan nog over hebben. Iduna had last van stikstofnarcose heeft de vissen uitgelachen. Later zei ze dat die vissen enorme lippen hadden. Hahahha Na 4 dagen Caye, een laatste schranspartij en daarna nog gezellig na borrelen in de bar van de duikclub, met de mensen waar we die dag mee op de boot zijn geweest. Zijn we terug gekeerd naar Belize city om af te zakken naar Placencia. Ook in Placencia hebben we 1 duik gemaakt, en op een eiland gezeten waar we "gespeeld" hebben met een lemon shark. Nog dezelfde dag naar Punta Gorda door getrokken,helemaal in het zuiden van Belize. Dit is HET oversteek punt naar Guatemala. Na heel wat hobbelige busritjes was het erg aangenaam om met de boot te vertrekken naar Livingstone in Guatemala. WaterTaxi´s, net zoiets als wij naar hotel New York hebben, verschilletje, stralende blauwe lucht en een gladgestreken blauw water onder je.
Terug in Guatemala
Livingstone was een gezellig stadje, van waaruit we een prachtige boot tocht gemaakt hebben naar Rio dulce.Een tocht tussen hoge, groen begroeide rotswanden door. Langs Aqua Calliente, of te wel een naar zwavel stinkend plekje, waar het water nog warmer was dan je eigen bad water. Langs mooie witte reigers en door een met lelies begroeide rivier. In Rio Dulce aangekomen geslapen in het allermooiste en schoonste hotel waar we tot nu toe in gezeten hebben. En ongelooflijk tot dan toe nog het goedkoopste hotel ook. Je ergens als 2 vrouwen begeven en dan nog bier drinken ook in midden Amerika blijft een bijzonder onderneming. Deze dag bezorgde ons een als cowboy verklede Guatemalteek, met een pistool 5x zo groot als zijn eigen Guatemalteekse handjes aan de linkerkant tussen zijn riem en 3 messen aan de rechterkant van zijn riem. Hij heeft ons aan alle kanten geprobeerd het hof te maken. We waren zo prachtig, of we niet wat wilden eten of drinken, whisky dan. Zijn centen in de jukebox om speciaal voor ons, Amerikaanse muziek op te zetten. Country dus, BRAAAkkkkk. Uiteindelijk verteld dat onze mannen in het hotel op ons wachtte om met hun te gaan eten. Nadat de guatecowboy zich volgegoten kont wiegend voor de jukebox bevond hebben wij ons maar uit de voeten gemaakt, in een plaatselijke "supermarkt" (kartonnen doos, met drank en broodjes) wat biertjes en chips gehaald, en lekker op ons fris ruikende verandaatje van het hotel ons verder vermaakt.
De volgende dag hebben we de bus terug naar Guatemala stad genomen. Nog in de bus besloten we onszelf eens goed te verwennen hebben we onszelf ingeschreven in 1 van de oudste hotels in de stad. Koloniaal ingericht, van voor de tweede wereld oorlog, nog steeds dezelfde eigenaar en klassieke muziek. hebben jullie het sfeertje? Het eten was hier fantastisch, de mensen behulpzaam en wij, we waren wel grappig voor ze. Weer eens wat anders dan die stuck up Amerikanen. Het duurde even, maar toen we uiteindelijk met de door hun zo prachtig gevouwen, maya katoenen servetten op onze hoofd vroegen of ze een foto van ons wilde maken, kwamen ze los.
De dag erop zijn we op zoek gegaan naar het adres van Plan. Chris Gimenez had in zijn beste engels ons gemaild dat we in calle 17 between avenida 11 en 12 moesten zijn, daar was rabinal van Plan en die bracht ons naar Wilson osario perez, en Deborah zou ons rondleiden. Perfect. Na een wandeling door de stad van 45 minuten, waren we aangekomen. Waar een aantal verkopers ons verbaasd zaten aan te kijken wat wij toeristen daar nu kwamen doen. Plan hadden ze nog nooit van gehoord. Na veel uitleg wisten ze wel een kinder tehuis een straatje verder op. Veel wijzer werden we niet. Gebeld met de laatste losse qeutzal munten. Maar voor dat we de persoon in kwestie hadden die er van wist waren die munten op. We kwamen een man tegen met bril en nette broek, (die moet je hebben in Guatemala) hem uitgelegd wat we zoeken en jawel hij trekt zijn mobieltje uit zijn zak en heeft gebeld. Uiteindelijk kreeg Iduna Sandra aan de lijn. Zij zei dat alles in orde was en dat Chris zou bellen in het hotel.
Antigua
Na een halve dag verprutst te hebben met zoeken naar een niet aanwezig kantoor van Plan met een gerust hart in de chicken bus naar Antigua gegaan. Ondanks dat de receptionist van het hotel ons erg had afgeraden zelf te gaan, beter was zijn tourguide te nemen die toch maar 44 dollar per persoon koste..... Aha. up yours, heel Guatemala met de bus gereisd, dat uurtje Antigua gaan we ook wel overleven. Dat is zo ongeveer de meest toeristische plek van Guatemala. Allerlei studenten strijken hier neer voor een paar weken talencursus Spaans. Hij was zo bang dat we overvallen zouden worden. Wij niet. Als het gebeurd hier heb je mijn 40 qeutzal (4 euro) de rest.......... Bh, vulling eruit, geld erin, werkt helemaal perfect. De bh truc kennen ze wel, maar of de mannen ook zo slim zijn dat je de vulling kan verwijderen en daar je geld in kan stoppen? zoveel travo´s zitten er denk ik niet tussen de overvallers.
Antigua was leuk om te zien. Beetje cultureel gedaan, kerkjes bezocht, historische dingen bekeken, heerlijk gegeten en weer terug. Met de Chicken bus. De hele weg heeft er een Guatemalteekse man met zijn arm om Iduna heen gezeten. Misschien vond hij het ook wel lekker om te doen bij zo´n blond kippie, maar had toch een beetje het schaamrood op zijn kaakjes staan. Nee, deze man moest wel, chickenbus, houdt in dat het een soort franchise systeem is. Je hebt een chauffeur en een schreeuwer. Deze 2 mannen huren een bus. Ze moeten een bepaalde quota halen, als ze boven deze quota komen gaan ze pas verdienen, de rest dragen ze af aan de eigenaar van de bus. (zo vertelde de man met het schaamrood op zijn kaken aan Iduna) De chauffeur rijdt en toetert om de aandacht te trekken van de wachtende mensen. Nu zijn het ongeveer 20 bussen in 1 straat die hetzelfde doen, dus ja helpen doet het niet. De schreeuwer schreeuwt waar ze heen gaan, rent de bus uit om de mensen zijn bus in te trekken. Net zolang tot hij vol is, heeeeeel vol bankje voor 2 1 links 1 rechts. En daar zit je met 7 man op. Dus dat betekent, dat de 2 middelste met hun respectievelijke linker en rechter bil in de lucht hangen. Heupen die van elkaar, en armpjes om de passagier naast je. Maar ja het kost dan ook maar. 60 eurocent (beter dan 40 dollar) Aangezien we laat terug waren vanaf het centrum de taxi genomen. Zo laat wil je niet als vrouwtjes in het centrum blijven staan.
Het bezoek aan Wilson
In het hotel lag een briefje dat we dringend Chris Gimenez moesten terugbellen. Het kostte even wat moeite maar uiteindelijk kregen we hem te pakken. En TOEN werd een en ander duidelijk. Rabinal bleek geen persoon te zijn maar een stadje. en op Calle 17 was niet het kantoor, maar de bus naar Rabinal. En dat bleek 3,5 uur rijden te zijn. eeeh, dat was even een grote verassing voor ons. OK we zijn dus niet om 9 uur in Rabinal, maar we pakken de bus om 8 uur goed Chris? was allemaal goed. eindelijk alles geregeld dus hebben we de fles wijn maar leeggedronken en zijn toen ietwat teut gaan eten. Het personeel had een leuke avond, maar de engelse barones in de hoek vond het allemaal maar niets. We zijn er wel achter gekomen dat iedereen Mario heet.
Vrijdag was het spannend voor madrina Iduna. Eindelijk gingen we op weg naar haar foster parent kind Wilson. Om 7 uur ´s morgens nog geprobeerd om het ticket naar Flores te betalen of anders te regelen, maar dat is uiteraard niet gelukt. Uiteindelijk zaten we krap voor 8en in een taxi naar het busstation en we waren zowaar nog op tijd, de bus vertrok 5 minuten later. (Was uiteindelijk 10 minuten). 3,5 uur later waren we nog steeds niet in Rabinal, we hadden inmiddels een half uur in de file gestaan. omdat een karretje zand van de ene kant van de weg naar de andere kant bracht. later bleek het zand van een lawine te zijn en was 1 weghelft afgesloten. kortom 5 uur later kwamen we eindelijk aan in Rabinal. Daar stonden 2 heren van Plan ons op te wachten (wij dachten dat het 2 vrouwen zouden zijn, maar ok). Iduna hoorde inmiddels dat de laatste bus terug zou vertrekken om half 3 en het was inmiddels half 2. De heren van Plan waren echter superrelaxed en wilden ons eerst het kantoor laten zien. Iduna wilde alleen maar naar haar kind. Toen ik op het toilet zat en de heren ons verhaal van de reis hoorden en ver de bus hoorden kwam er 1 op het briljante idee dat de manager de auto naar Guatemala City moest brengen (voor onderhoud) en dat we vast konden meerijden. Er werd even gebeld en het was geregeld. Geen bus terug naar Guatemala City, maar heerlijk met de auto. jippie! Iduna was meteen veel meer ontspannen en ging meteen inkopen doen voor de familie. Een voetbal en rugtas voor Wilson, chips voor zijn broertjes en zusjes en meel, melk, olie enz. voor moeders. De plaatselijke kruidenier was erg gelukkig met onze komst. En toen gingen we dan eindelijk op weg naar Wilson en zijn familie. Ze wonen op korte afstand van Rabinal in een soort van betonnen schuurtje. meer was het echt niet. Moeder moest bijna huilen toen ze al dat eten zag en Wilson was vooral erg blij met zijn voetbal. Toen ik ballonnen ging blazen was het feest en iedereen wilde wel een ballon. Gelukkig had ik een hele zak meegenomen. Moeder was ongeveer 1.40 m lang en ik voelde me echt een reus met haar vergeleken. Later hoorden we dat deze mensen zijn gevlucht voor geweld en daar zijn terecht gekomen en dat ze daardoor zo klein zijn gebleven. Gebrek aan voeding enz. Moeder liet ons zien wat ze allemaal gekregen had van Plan. Een grote betonnen wasbak (met stromend water) waar ze de was in kon doen en de afwas en ook de kinderen pasten erin. Achter het huis stond een blinkend witte westerse toiletpot. en helaas was het kooktoestel wat ze had gekregen gestolen. We hebben ook de school gezien die door Plan is gebouwd. 5 minuten lopen van het huisje. En hoorden dat het volgende project 3 computers is zodat de kinderen met computers kunnen leren omgaan. De medewerker van Plan ons wat ze allemaal in deze omgeving deden. 4000 kinderen krijgen elk jaar 6 schriftjes en potloden en een schoolboek. Verder zorgen ze dat de mensen een huis van beton krijgen en ook een betonnen vloer, er wordt voor goed water gezorgd. In de eerste instantie wordt er in de school een keuken gebouwd, zodat de kinderen goed te eten krijgen.
Ook hoorden we dat Iduna de eerste foster parent was die op bezoek kwam in 5 jaar. De mensen van het kantoor waren helemaal opgetogen en vonden het geweldig om ons alles te laten zien en alles aan ons te vertellen. Ook de familie was helemaal gelukkig met onze komst. Ik hoorde moeder aan de buurvrouw vertellen dat de madrina van haar Wilson op bezoek was. We hebben nogmaals het kantoor bekeken, dit keer met iets meer rust :) Er hingen overal pignata´s grote poppen van papier met snoep erin. die de kinderen over een paar weken stuk gaan slaan. er zat een meneer brieven te vertalen en dossiers bij te houden. Grote stapels met dossiers met kinderen en foto´s. Er kwamen ook regelmatig mensen met kinderen binnen die volgens mij uitleg kregen over voeding en scholing. Ik was erg onder de indruk van het werk van Plan. En ben vast van plan om eenmaal thuis ook een foster kind te gaan nemen. Er is namelijk een groot gebrek aan mensen die foster parent willen worden. We zijn terug gereden naar Guatemala City met de manager van het kantoor. Hij reed als een gek door die bergen en haalde vrachtwagens in terwijl dat helemaal niet kon en had nog nooit gehoord van bumper kleven. Iduna heeft zelfs nog een keer met haar handen voor het gezicht gezeten, omdat ze dacht dat ze werd geplet door een vrachtwagen (ze zat voorin) De Plan manager heeft ons onderweg veel verteld over de omgeving en is en aantal malen gestopt om ons de kans te geven foto´s te maken. Superaardige man. Onderweg nog twee mensen opgepikt. 1 meisje dat in Guatemala stad studeerde, haar vader werkt voor Plan. En de manager van een ander Plan kantoor. We werden voor de deur van ons hotel afgezet en hij wachtte totdat we binnen waren. Het was inmiddels half 9 en voor het hotel stond een man met een geweer. hij schreef het kenteken van de auto op en wij kregen een kuisverhoor. Gelukkig zag Mario de liftman ons en hij haastte zich naar de deur om ons binnen te laten.
De grens over….
En toen werd het zaterdag. om 5 uur ´s morgens zaten we in de taxi naar de airport. in de hoop daar een vlucht te regelen naar Flores of ergens in Mexico. nou dat was met moeite mogelijk voor 5 uur ´s middags en voor 130 US dollar per persoon. Pardon? was dat niet 70 als je via een travelagent boekte? We zijn geen miljonair dus zijn we in de taxi gestapt op weg naar het busstation om toch maar de bus naar Flores te nemen. We hadden het geluk om echt een superaardige taxichauffeur te treffen. Hij dacht helemaal met ons mee en bracht ons uiteindelijk naar een busstation dat vervoerde naar Tapachula in Mexico. Helaas de eersteklas bus bleek nog niet te rijden, maar wel de gewone bus. we moesten dan alleen lopend de grens over. De taxi bracht ons vervolgens naar de gewone bus die hier chickenbus wordt genoemd, aangezien je er alles mee mag vervoeren inclusief kippen. We werden letterlijk de bus ingegooid, want hij stond op punt van vertrekken. De taxi nam genoegen met 120 q in plaats van 130 q (hij had een miljoen verdient!!!) Maar we waren onderweg naar Mexico, eindelijk! het eerste stuk ging voorspoedig, ik ben in slaap gevallen en heb het gemist. En toen begon de file, niet een file zoals ik die ken op de a13. maar 6 uur!!!! lang stilstaan en blij zijn dat je een metertje vooruit kan. Uiteindelijk mocht van de politie alle bussen gaan rijden. Inmiddels hadden wij al een paar keer water gekocht en waren we helemaal gaar van de hitte. We waren erg blij toen het ging regenen en hebben ons laten nat regenen. lekker koel! Waar we voor stilstonden? De orkaan had een brug weggeslagen, er was een enorme brede modderstroom geweest waar nu een klein riviertje stroomde. En er was een noodbrug aangelegd, 1 baan, waar we 1 voor 1 overheen moesten. We reden nu door het gebied waar de orkaan over heen was gegaan en het was verschrikkelijk.
Uiteindelijk kwamen we rond 6 uur aan in het grensplaatsje aan de kant van Guatemala. Een enorme chaos van schreeuwende mensen die aan je hingen en geld van je wilden. Ik boos in het Nederlands, Iduna in het Spaans en uiteindelijk werden we met rust gelaten. 1 man hield vol en heeft ons uiteindelijk naar Migratie gebracht met zijn fietstaxi Nee meisjes de grens kunnen jullie niet over die is vanmiddag om 1 uur dicht gegaan en gaat maandag pas weer open. We kregen het voor elkaar om ons uit te schrijven uit Guatemala, maar ze gaven ons niet veel kans Mexico in te komen. fietstaximan afgeschud (hij was niet blij, want vond 10 q te weinig). Ik was intussen zo moe dat ik braaf alles deed wat Iduna tegen me zei. Dus daar gingen we onderweg naar de grens in Mexico. Aangezien de normale grens door de orkaan was verwoest moesten we drie km rijden naar de andere grens. Eerst met de fietstaxi naar een autotaxi die 70 Q vroeg voor die 3 km. doe maar! AFZETTERS. anders moeten we het lopen. Wij zover mogelijk naar de Guatemala zijde van de grens gereden. Daar zei een douaneman dat hij ons niet veel kans gaf, maar als we het toch wilden proberen we de fietstaxi moesten nemen omdat het nog eens 3 km lopen was. Wij in de fietstaxi, na een paar km weer een douaneman, we mochten door. Toen kwam de volgende douane man en die wilde weten waar we heen gingen, waar we vandaan kwamen en hij wilde geld. Iduna heeft een oscar verdient! De traantjes gingen lopen, ik snifte ook nog een paar keer en de man was verkocht we mochten door. Uiteindelijk kwamen we bij een groot hek waar we onderdoor zijn gekropen.
Een Guatemalteek die van de andere kant kwam zei dat de Mexicanen erg aardig waren en dat het geen probleem was om over de grens te komen. Een heel ander verhaal dan dat we tot nu toe gehoord hadden. de 100 q lag al klaar in mijn broekzak. Maar de Guatemalteek had de waarheid gesproken. de Mexicaanse douane was echt enorm aardig! toen we vroegen hoeveel de taxi kostte dacht hij dat we hem geld wilden geven en dat was echt niet nodig. Hij wees ons hoe we moesten lopen naar de taxi en zei dat we de volgende dag naar Talisman moesten om een stempel in ons paspoort omdat we anders het land niet uit zouden komen. Toen we bijna bij het volgende hek kwamen en ons al geestelijk aan het voorbereiden waren op nog een oscarvertoning kwamen ze ons achterop rijden en boden ons een lift aan naar de taxistandplaats. Zo aardig! wij mee naar het volgende dorp, geen probleem om het hek door te komen. Eindelijk in Mexico!!!! We zijn de taxi ingestapt naar Tapachula (dit ligt helemaal in het zuiden van Mexico, tegen de grens van Guatemala aan) Daar zijn we terecht gekomen in een hotel met ventilator, warm water en dat voor 120 peso. We zijn eerst eten gaan zoeken, want dat hadden we de hele dag nog niet gehad. koekjes en chips dat was alles. En kwamen terecht bij een hamburgertent waar het echt enorm druk was en dat was niet voor niets, de hamburgers waren heerlijk. Overigens wat een verschil in sfeer hier met Guatemala. de mensen zijn veel opener en vriendelijker. je kan gewoon ´s avonds over straat er lopen niet alleen maar engerds rond. en vooral: geen gaswolken meer, stille auto's. het is hier een stuk relaxter.
Weg uit Tapachula …
We zijn naar Talisman gegaan om ons paspoort te laten stempelen. daar kwamen we er achter dat orkaan Stan ook hier heeft huisgehouden. het is op dit moment niet mogelijk om per bus naar San Christobal of Palenque te komen. we weer in de bus gestapt. dit zijn hier van die minibusjes die volgestopt worden met mensen, net zoals in Turkije. en bij het busstation uitgestapt. daar kregen we inderdaad te horen dat misschien dinsdag de bus weer ging rijden. ze waren met het repareren van de weg bezig. wij naar een travelagency, zelfde verhaal en de eerst mogelijke vliegtuig naar Tuxla pas op woensdag. hmmm eerst maar wat drinken en verder denken. wij vragen waarom het andere reisbureau dicht was en vervolgens werden we door het meisje van de bediening doorverwezen naar een betrouwbare reisbureau ergens in een winkelcentrum. Met de taxi naar het winkelcentrum dus en inderdaad een reisbureau, maar geen vluchten. Iduna doorvragen naar andere mogelijkheden en toen zei het meisje uiteindelijk dat we tussen 3 en 4 moesten terugkomen omdat er een aantal mensen nog niet betaald had en dat we er misschien tussen konden. Toen vroegen we naar de tijd en kwamen we er achter dat het 3 uur was. neeee dat kan toch niet? wij kijken op de telefoon van Iduna (onze wekker) en ja het is twee uur. wij nog aan iemand vragen om de tijd en was het dus echt 3 uur. is het hier gewoon een uur later dan in Guatemala. Gelukkig op dat moment achter en niet de volgende ochtend op het vliegveld, want..... jawel wij hadden twee tickets naar Tuxtla in onze tas zitten. De volgende ochtend moesten we om half 6 moeten we op het vliegveld zijn en om 7 uur vlogen we naar Tuxtla. Volgens de informatie hier zijn er boven San Christobal geen orkaanproblemen meer.
San Christobal en hoogteziekte
De vlucht naar Tuxtla was heel relaxed! We waren nog aan stijgen toen weallebei in slaap vielen en we werden allebei heel verbaast wakker met de landing. Het leek een vluchtje van 5 minuutjes. We zijn vanuit de luchthaven met een collectieve taxi naar het centrum van San Christobal gereden, zo´n 2,5 uur rijden, en dat voor 180 peso´s, zo ongeveer 18 euro en dus gelijk aan een taxi-ritje centrum-huis voor mij. Halverwege zag ik Iduna inzakken, zo op 1300 meter sloeg de hoogteziekte bij haar toe. In San Christobal hebben we eerst ontbeten in een soort van muziektent midden op het plein. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een hotel. De eerste was prima, maar Iduna, nog steeds eigenwijs, ondanks de hoogteziekte, wilde perse de andere keuze uit de lonely planet ook nog zien. Dat bleek inmiddels een superduur hotel te zijn geworden, dus uiteindelijk toch nog beland in keuze nummer 1. Een erg leuk hostel. 1 groot nadeel van een bezoek aan een stad op 2000 meter hoogte.... het is KOUD!!!!! echt heel KOUD!!! Het was verder wel een erg leuk stadje. Ik heb Iduna eerst een uurtje laten slapen en daarna ging het heel wat beter met de hoogteziekte. We zijn het stadje ingetrokken, hebben de kathedraal bekeken. Zijn nog naar een soort handwerkmarkt geweest, die erg leuk was. En rondom een kerk was die vreselijk kitcherig was ingericht. Geweldig gewoon! Verder hebben we een bezoek gebracht aan het koffie-museum! De eerste keer dat ik echt lekkere koffie in midden-amerika heb gedronken. En er groeit hier koffie - er is iets dat hier niet klopt. We besloten niet in San Christobal te blijven vanwege Iduna´s hoogteziekte en bovendien was het er gewoon erg KOUD. De volgende ochtend liepen we naar het busstation, onderweg heeft Iduna haar schoenen nog weggeven aan een meisje zonder schoenen. Dat was heel bizar, ze kon het spaanse woord voor schoenen niet eens goed uitspreken en ze begreep ook niet hoe ze ze aan moest trekken. (staat allemaal op de video). Het is wel een rare gewaarwording dat in zo´relatieve rijke stad, zulke arme mensen rondlopen.
Palenque
We namen we de eersteklas bus naar Palenque-stad. We zaten gelukkig helemaal voorin anders had ik waarschijnlijk niet veel meer gezien dan de binnenkant van een plastic zak. Een en al bocht, het leek of we in een achtbaan zaten. En ik overdrijf niet! Daarnaast had de chauffeur om ons te plezieren de airco op 18 graden gezet en zat dus iedereen in dikke truien te vernikkelen. Gelukkig heeft de chauffeur de airco wat hoger gezet, zodat iedereen een beetje blijer werd. We komen ook ineens heel veel Nederlanders tegen. Naast ons zaten een stel jongens waar we halverwege mee in gesprek raakten. Althans ik, want Iduna was inmiddels weer aan het draaien van de hoogteziekte. Het was uiteindelijk nog heel gezellig in de bus, ondanks het achtbaangevoel. Om het achtbaangevoel kwijt te raken zijn we na aankomst in Palenque met z´n vieren wat gaan drinken. En uiteindelijk zijn ze in het zelfde hotel als ons beland. Zij gingen voor duur en veilig en wij voor de budget. Uit ervaring weten we dat die erg goed zijn, we hebben ze maar eens laten zien hoe het eruit zag en toen waren ze het toch wel met ons eens. Nadat we ons geïnstalleerd hadden hebben we de watervallentour voor de volgende dag geboekt (vandaag) en de jongens een andere tour, ze hebben nog minder tijd dan wij. We zijn samen wat gaan drinken en eten. en het was erg gezellig. Om 9 uur werden we opgepikt uit ons hotel. We reden weer over de achtbaanweg trouwens, naar de eerste waterval Misol Ha. Echt geweldig!!!! Niet te beschrijven, die moet je echt zien. Heel hoog en prachtig in de jungle. We mochten helaas maar 30 minuten blijven, maar we hadden er wel een paar uur kunnen zitten. De volgende stop was bij een blauwe rivier, ook prachtig! Met een hele enge loopbrug erover. Iduna heeft me gedwongen naar de andere kant te lopen. Maar het was de moeite waard, want het uitzicht over die blauwe rivier was echt prachtig. De derde stop, en tevens de langste, 3 uur was bij de waterval Aqua-Azura. Een azuur-blauwe serie van watervallen, met allemaal blauwe meertjes waarin je kon zwemmen. IJSKOUD water, maar we hebben gezwommen. Er stond trouwens onwijs veel stroming, en met het tegen de stroom inzwemmen kwam je dus geen centimeter vooruit.
Palenque ruins
Gisteren zijn we nog rustig begonnen met sightseeing. We hebben de ruïnes van Palenque bezocht. Midden in de jungle een prachtige maya-stad. De gebouwen waren absoluut mooier dan in Tikal, maar in Tikal was de setting weer uniek. De maya-gebouwen waren erg mooi gemaakt, met veel oog voor detail. Het was enorm warm, dus zijn we uiteindelijk maar twee tempels opgeklommen. En met klimmen bedoel ik soort van trappen oplopen terwijl je voor de volgende tree je knie bijna tot je oren moet optrekken. Dat die kleine maya-mensjes daar dagelijkse over heen hopten Palenque is vooral vanwege de ondoordringbare jungle rondom een van de meest bijzonder overblijfselen van de Maya's. Palenque is geen grote site, je kunt alles in uurtje of 4 bezoeken. Het is er wel enorm heet, maar aangezien we buiten het seizoen zaten was het niet al te druk en konden we van de mystieke uitstraling genieten zonder al te veel toeristen om ons heen. De ruines zijn vooral bekend omdat er in één van de tempels het graf van een Maya-koning is ontdekt. Vreemd genoeg had ik hier nauwelijks last van mijn hoogtevrees. Ondanks dat de temples hoger waren dan in Tikal. In Tikal moesten we de tempels echter beklimmen via een enging glad houten trapje. Hier, in Palenque kun je gewoon over de piramide zelf naar boven klimmen. En dat voelt toch een stuk steviger en stabieler aan. Bovendien zijn de "treden" aardig breed en kijk je dus niet recht naar beneden.
Villahermosa
Helaas al onze reisplannen vallen in het water door orkaan Wilma die op weg is naar Cancun. En juist daar hadden we de laatste week van onze vakantie al duikend willen doorbrengen. Aangezien heel Yukatan en Campeche in orkaan-waarschuwing staan, besluiten we de andere kant op te reizen. Het wordt Villa Hermosa. In de bus hier naar toe besloten we onszelf te verwennen met een luxe hotel (dat duiken gaat toch niet meer lukken). We zitten dus in een hotel met zwembad in een tropische tuin. Rustige omgeving, vlakbij een prachtig historisch park met een openluchtmuseum. Meest belangrijk, we hebben nu zelf tv op de kamer en hoeven niet meer bij de portier te gaan kijken naar het nieuws. We blijven het nieuws over de orkaan volgen. En hebben besloten hier in ieder geval 2 nachten te blijven. aangezien het een enorme trage orkaan is. Leuk zo'n zwembad in een tropische tuin. Poging 1: Kom Iduun, we gaan zwemmen. Wij in onze bikini met handdoekje om naar het zwembad. Het zwembad was in gebruik door een kinderfeestje en werd gebruikt als afvalbak. Niet alleen door de kinderen overigens, de ouders deden net zo hard mee. hmmm niet zwemmen dus, maar ok, dan liggen we lekker in de zon. Jolan, het gaat regenen... nee joh! niet zo negatief doen... hm ik voel ook een drupppel, ok het regent. Wij terug naar de kamer. De volgende dag zaten we aan het ontbijt, in de zaal die uitkeek op het zwembad en het hoosde echt. Zo{n typisch tropische regenbui. En bedankt Wilma, want die had dus een staartje hangen precies boven Villahermosa.
Wij toch vol goede moed naar het parque de la Venta. Dit park ligt vlakbij het hotel (kwartiertje lopen langs een mooi meer). Tijdens onze wandeling langs het meer, werd het even droog en konden we de vogeltjes horen. Er was een vogel bij die ons aan het uitlachen was. Toen we het park inliepen stroomde het weer van de regen, de mensen keken ons ook erg vreemd aan dat we toch naar binnen gingen. In het park, dat aangelegd was als een jungle, waren verschillende Olmek hoofden te zien. Hoofden van basalt-steen van zo'n 2 meter in doorsnede. Erg mooi!!! En andere graveures in basalt gemaakt door de Olmeken. Die hebben we allemaal in de regen gezien. Uiteindelijk stopte het met regenen en toen kwamen we in het dierentuin gedeelte. Alle dieren werden meteen wakker, en met alle dieren bedoel ik ook de muggen. Gelukkig hadden we Deet bij ons. We hebben nog wat rondgekeken bij de dieren en zijn toen weggegaan. Naar het centrum waar we aan de cocktails zijn gegaan. Terug in het hotel hebben we besloten dat uitrusten niets voor ons is, bovendien is het hotel daar ook iets te duur voor. Al hebben we de de prijs met 40% naar beneden gekregen. Op internet hadden we inmiddels ontdekt dat vliegen vanaf Veracruz naar Cancun ongeveer 200 usdollar goedkoper is dan vanaf Villahermosa. Nog een reden om verder te reizen.
Catemaco
Gisteren zijn we dus naar het busstation gegaan om de bus te nemen naar Catemaco. De ticketmeneer had er nog nooit van gehoord en gaf ons het totaal verkeerde advies (naar wat later bleek) om naar Coatcozaoles-ofzoiets te gaan. Anyway na 2,4 uur in de bus, zaten we in Coat-dinges waar we te horen kregen dat we toch eerst naar Acayucan moesten (had ikke ook gezegd, maar was niet waar volgens de ticket-meneer). Wij dus naar Acayucan, nog eens een dik uur reizen. Volgens de buschauffeur was de volgende bus nog 20 minuutjes. Dat was niet helemaal waar, de volgende bus ging tot het dorpje San Miguel waar we uit moesten stappen omdat orkaan Stan hier op bezoek was geweest. De brug was niet meer zo stevig en daar moesten we twee aan twee overheen. Aan de andere kant stonden de taxies al te wachten. De eerste vroeg 400 peso, die hebben we hartelijk uitgelachen. De volgende was bereid om ons voor 20 peso naar de bus te brengen in het volgende dorpje. Over noodwegen en noodbruggen kwamen we in het dorpje bij de volgende bus. Om daar tot de ontdekking te komen dat het nog 1,5 uur rijden was naar Catemaco. Maar we zijn er gekomen!!! Echt waar, deze bus ging rechtstreeks naar Catemaco. Een lief dorpje aan de rand van een meer omringd door vulcanische heuvels. We kunnen de naam maar niet onthouden en hebben het steeds over ´oh wat is het mooi´. Ons werd namelijk in het vorige hotel gezegd dat we hier zeker naar toe moesten omdat het zo mooi is. In de middag zijn we met een boottocht het meer rondgereisd. Het was mooi, maar we zijn inmiddels verwend en hadden iets spectaculairder verwacht. :) We kwamen langs verschillende stranden, althans wat hier een strand moet voorstellen. Een grot met een Mariabeeld erin. En we zijn op bezoek geweest bij de medicijnman. Iduna en ik hebben allebei het reinigingsritueel ondergaan, maar we hebben onze amulet niet gedragen dus..... geen resultaat! De medicijnman bevond zich in een stukje jungle waar ´hoe bestaat het´the medicin-man´ met Sean Connery is opgenomen. We hebben verschillende delen van de set gezien en er dus een amulet aan overgehouden.
Veracruz
Het weer was niet fantastisch en het bed gewoonweg verschrikkelijk, dus we besloten de volgende dag verder te reizen naar Veracruz. Een busreis van zo´n 3,5 uur. We zaten lekker voorin en het ging allemaal heel relaxed. Rond een uurtje of 11 kwamen we in Veracruz aan. Allebei met hoofdpijn, maar helaas bij Iduna wat ergere. Haar nekwervel was er weer vandoor gegaan. We zijn eerst op zoek gegaan naar een hotel. De eerste was gewoon verschrikkelijk, niet schoon, maar ook nog langs een weg waar net aan gewerkt werd. De tweede was een stuk goedkoper en enorm schoon. Van daaruit zijn we naar de Chiropractor gelopen, die Iduna´s nek even recht heeft gezet.
Na een dutje, we hadden geen van beiden goed geslapen, zijn we op zoek gegaan naar een duikschool. Uiteindelijk bleek nummer 3 open en ook nog een goede sfeer. We hebben een afspraak staan om overmorgen een tweetal duiken te maken. We hebben ook geprobeerd het aquarium te bezoeken, maar aangezien we een kwartier voor sluitingstijd binnen kwamen zeilen hebben we dat maar niet gedaan. Na het eten zijn we op bezoek gegaan bij Hotel Motambo, 1 van de eerste luxe ressorts hier ooit gebouwd. Na wat onderhandelen hebben we een goed prijsje afgesproken en de volgende 2 nachten gereserveerd. Daarna zijn we terug gegaan naar het hotel en ben ik in slaap gestort (Iduna niet, die had nog steeds hoofdpijn). Iduna is naar de chiropractor teruggegaan, ze kwam terug toen ik nog vrolijk onder de douche stond te zingen. We zijn met een taxi naar de duikschool gegaan en hebben de duiken van morgen verder besproken. De eerste wordt een wrakduik, de tweede is in het spaans uitgelegd maar is volgens mij op een rif. Vanaf de duikschool zijn we naar het nieuwe hotel gegaan. helemaal goud! Om onszelf te verwennen hebben we eerst een massage geboekt en zijn toen gaan eten. Na het eten om de beurt gemasseerd. Heerlijk!!!! En inmiddels was de zon gaan schijnen! Dus daar lagen we.... in het zwembad met een cocktailtje op de rand....helemaal goud! We hebben zo´n beetje de hele middag in en aan het zwembad gelegen. Aan het eind van de middag zijn we naar het strand gelopen (onder aan het hotel). En hebben de badmeester nerveus gemaakt door te diep te gaan. Je mag niet dieper dan tot aan je middel, daarna worden ze zenuwachtig en gaan ze fluiten. Anyway, mooie golven dus we hebben een hoop herrie gemaakt en in de golven gesprongen. Het hotel..... klassieke muziek in de lobby. Maritiem thema, met ronde raampjes enz. terrasvormig gebouwd met heeeeeeel veeeeel trappen. Gratis internet! 3 zwembaden, waarvan 2 binnen. en een enorme grote kamer met apart zitje voor het raam met uitzicht op zee. lekkere bedden en kussens dus we zullen goed slapen.
De dag erna was het weer weliswaar minder mooi, maar het stormde gelukkig niet. Dus wij naar de duikschool, waar al op ons werd gewacht. We kregen een iets te strak duikpak aangereikt. Het bootje ging aardig tekeer op de golven en tegen de tijd dat we aangekomen waren bij de duikspot was ik enigszins misselijk. Zo snel mogelijk het water in dus. Dit keer voor de verandering een wrak ontdekt. Het zicht was jammer genoeg wat minder, plusminus 10 meter. Wat wij niet zo erg vonden, maar waar onze gids dus duidelijk niet aan gewend was. Hij was ons diverse malen kwijt en liet ons ook lekker achter midden in het schip. Gelukkig vonden we op eigen kracht de uitgang. De tweede duik was een rif-duik. Erg mooie sculpturen onder water. Wel uitkijken dus! Iduna was zo gebiologeerd door een visje dat ze tegen een koraal aanknalde. Toen ik een tweede poging om een koraal te rammen zag aankomen heb ik haar nog een blauwe plek bezorgt door iets te hardhandig haar arm te pakken. Maar dat mag de pret niet drukken. Na hetzien van een gespikkeld koffervisje waren we helemaal gelukkig. Na de duik zijn we zoutig en al naar het centrum gelopen om daar te genieten van het beste kopje koffie van Veracruz. Het was inderdaad lekker, supersterk zodat ik voor het eerst in tijden melk heb toegevoegd om niet meteen hyper tegen het plafond te springen. Na wat souvenier-winkelen zijn we naar het aquarium gereden om in de duiksferen te blijven. Echt een prachtig aquarium waar we alle vissen tegenkwamen die we onder water ook hebben gezien. Schildpadden, barracuda's, haaien en alle soorten en maten, etc. Echt een prachtig aquarium, we hebben er dan ook wat uurtjes rondgelopen. Terug in het hotel ging Iduna nog even een mailtje mailen, terwijl ik het zout van me afspoelde onder de douche. Ik viel vervolgens in slaap en had een nachtmerrie over onze vliegtickets. "We stonden voor de incheck balie om te ontdekken dat er geen vliegtuigen van en naar Cancun vlogen, zodat we de hele boel om moesten boeken". Ik moet een connectie met Iduna gehad hebben, want toen ik wakker werd en ze nog steeds niet terug was, en dus op zoek ging. Vond ik haar bij de telefoon, druk bezig met het omboeken van onze tickets. Want inderdaad, er vlogen geen vliegtuigen vanaf Cancun, zodat onze vlucht werd omgeboekt naar Mexico City. Toen ik eraan kwam, was net alles geregeld. Zegt ze tegen mij: "ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws, wat wil je horen?". O zeg ik, gaan we via Mexico vliegen? Want dat heb ik net gedroomd. eh....
Terug naar huis.
Dus de volgende dag zaten we in het vliegtuig naar Mexico City in plaats van Cancun. We kwamen vroeg in de ochtend aan en hebben op het vliegveld een hotel geregeld. Met een shuttlebusje naar het hotel en daar lekker gerelaxed. Iduna was helemaal actief en heeft onze was met veel avonturen naar de wasserij gebracht. Aangezien ons hotel in niet zo'n fijne buurt staat, hebben we 's avonds onze was met de taxi opgehaald. Helaas had ze ook beide haar bikini's meegegeven aan de wasserij. Maar ondanks dat hebben we toch heerlijk gebruik gemaakt van het zwembad, beetje creatief met de lingerie omspringen, dan kom je een heel eind. In de middag hebben we met een taxi een rondrit gemaakt door Mexico City. Heel veel gezien! We zijn geëindigd in het centrum van de oude stad, waar normaal gesproken om 6 uur met een ceremonie de vlag wordt gestreken. Alleen deden ze dat net niet, toen wij er waren. Dus wij maar wachten en wachten.... Na een poosje hebben we de vlag gelaten voor wat ie was en zijn we lekker frietjes gaan eten bij de Mac. We konden ons niet meer beheersen! Gedurende de avond hebben we geprobeerd onze rugzakken zo economisch mogelijk in te pakken. En dat duurt even! Maar alles is gelukt en na een nachtje slapen waren we helemaal gereed voor de reis terug naar huis. Het inchecken in Mexcio City ging redelijk soepel. We waren omgeboekt dus er moest even gezocht worden naar de juiste tickets, maar we konden makkelijk doorlopen en hebben nog kunnen ontbijten op het vliegveld. En toen kwamen we aan in Chicago, na een soepel vluchtje. Wij, hartstikke verdacht komend uit Mexico City, werden er uitgehaald voor een complete check. We hebben het uiteraard nagevraagd waarom nou wij precies de klos waren. Het bleek dat we erg verdacht waren omdat we én uit Mexico City kwamen, én een net gekocht ticket hadden én als klap op de vuurpijl ook nog een enkele reis. Dat allemaal te samen is enorm verdacht. Jammer alleen dat wij daartegen aanliepen omdat de hele boel was omgeboekt, want van orgine hadden wij al een 'oud' ticket en uiteraard retour. Anyway we zijn hartstikke safe bevonden en mochten uiteindelijk doorreizen naar Brussel.
Alhoewel..... door alle verwarring met alle tickets bleek het oude ticket naar vanaf Cancun van Iduna achter mijn nieuwe ticket te zitten. Terwijl Iduna's oude ticket vanaf New York naar Brussel achter haar nieuwe ticket zat. Dat van haar was wel ok, maar over de constructie van mij moest toch erg veel nagedacht worden. Nummer 3, die er bijgeroepen werd, was de meest praktische persoon. Hij kwam op de briljante gedachte om alleen de twee voorste tickets te houden en de achterste gewoon weg te gooien. Het inchecken van ons in het vliegtuig moest dan maar even handmatig. Toen wij die suggestie deden kon het niet, maar toen de baas het zei was het uiteraard wel mogelijk. Met wat vertraging wegens een technische storing kwamen we uiteindelijk zondagochtend in Brussel aan. Helemaal versleten, want ik had geen oog dichtgedaan. Wat waren wij blij om daar Philip te zien. Wij zijn lekker luxe thuisgebracht waar ik de middag door heb gebracht door met dichte ogen naar een film op tv te kijken. :)