591. Als de bliksem
27 juni 2007
©2007, copyright: shorties.nl
Ik heb in mijn familie slechte ervaringen met bliksem. Toen mijn oma van vader's kant drie jaar oud was, is de boerderij in Friesland waarin zij met haar ouders woonde door de bliksem getroffen. Op het platteland van Friesland is het weer, ik denk vanwege de grote meren daar, vaak wat heftiger dan in de rest van ons land. Mijn oma is bij die inslag toen zelf ook door de bliksem geraakt. Haar moeder en een tante dachten toen ze huilde dat ze alleen maar geschrokken was, en zich aanstelde. Maar toen ze goed keken bleek dat het meisje onder haar kleren flink verbrand was met een grote brandwond op haar buik. Dat is gelukkig allemaal weer goed gekomen. De kat die ze hadden kwam er echter minder goed vanaf, die was door de inslag blind geworden.
Ik heb zelf enkele tientallen jaren geleden een keer een apparaat beschadigd gehad door een experimentele, buiten geplaatste antenne. Toen de antenne net stond trok er een buiencomplex voorbij, en de statische lading daarvan zorgde ervoor dat er tussen de kabel en de centrale verwarming vonken oversprongen. Daar zat het apparaat in kwestie tussen, en die was daar niet tegen bestand.
Afgelopen zaterdag was er opnieuw apparatuur van mij niet bestand tegen de zich wild ontladende elektronenstromen van dit natuurverschijnsel. Ik was beneden, en het weer ging zodanig tekeer dat mijn twee jongste katten al onderaan de trap waren gaan zitten. De oudste, die voor sommige dingen heel angstig is, zat in een hoekje weggedoken op de bovenetage. Ineens was er twee keer met een minuut ertussen een harde donderslag. Na de tweede klap hoorde ik het zeker een seconde of vijftien knetteren, waarbij het van beneden af leek of dit geluid zich over de overloop boven verplaatste. Dat lijkt op een vrij zeldzaam verschijnsel dat bolbliksem heet. Ik schrok me rot, want geknetter kan ook de voorbode zijn van een veel grotere inslag. Doodeng.
Na de vijftien seconden hield het geknetter gewoon op. Mijn kat op de boven-etage had gelukkig niks, maar kwam meteen na dit geluid heel laag op haar pootjes steeds angstig achterom kijkend de trap af geschoven. Ze durfde de eerste paar uur ook absoluut niet meer naar boven. Omdat ik de bui had zien aankomen had ik van de antennes die ik tegenwoordig buiten heb, van tevoren de aansluitingen losgemaakt. Verder had ik van de meeste apparaten de stroom afgeschakeld. Toen de bui weg was heb ik enigszins ongerust alle apparatuur weer aangesloten om te kijken of ze het nog deden, je weet immers nooit. Eén apparaat, dat ik een uur daarvoor nog had gebruikt bleek niet goed meer te werken. Zowat het enige apparaat waarvan de stekker niet uit het stopcontact was gehaald, omdat ik deze ene was vergeten. Schade als hij niet te repareren is: 140 euro.
Ik heb een verzekering voor dat soort dingen, en ik heb in het verleden weleens een keer wat lelijks over verzekeraars geschreven. Vanaf vanochtend laat ik dat dus maar een poosje achterwege. Toen ik de schade meldde en zei dat ik het apparaat wel zou laten repareren, werd gezegd: "Bij een dergelijk bedrag repareren is waarschijnlijk weinig zinvol. Koopt u maar gewoon een nieuwe en stuurt u ons de bon. Die betalen wij gewoon."
Categorie: life-log - plusminus 546 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.