shorties weblog - www.shorties.nl

13 november 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik denk dat ik zeven jaar oud was toen ik mijn eerste transistorradio kreeg. Nou ja, van mij was ie niet echt. Pa had hem voor het gezin gekocht, maar ik verdenk hem ervan dat hij het vooral zelf een mooi bezit vond. Thuis hadden we een prachtige luxe radio met lampen van Gründig. 'HiFi' stond er op. En 'Zauberklang'. En verder de bekende zenders met namen van plaatsen waar ik nooit van gehoord had, zoals Beromünster en Wien. De transistorradio was van Sony, en het was wat later een design-classic zou gaan heten. Hij had wel twéé transistoren, en dat stond vol trots op de buitenkant. Bij aankoop zat er een oordopje bij dat de luidspreker uitgschakelde. Een walkman avant-la-lettre.

Zoals wel vaker bij design-classics voldeden de twee transistors toch niet erg goed. Vandaar dat de Sony (ik vind dat nog steeds jammer) later werd vervangen door een iets kleiner exemplaar van een onbekend merk met wel zes van die transistoren. Bij zes was het melden van het aantal nog de moeite waard om te melden. Bij grotere exemplaren werd daarom op de behuizing in die dagen 'Solid-State' gezet, waarvan ik ondanks op die leeftijd al enige kennis van het Engels helemaal niets van begreep.

De Mi Amigo in de jaren zeventig, een van de twee zendschepen vanwaar Radio Caroline toen ik er in 1967 en 1968 naar luisterde uitzond.
(foto: Albertok, onder GNU-licentie)

Ik was denk ik negen of tien, en het waren de hoogtijdagen van de Engelse piratenzenders, die op schepen en uit de oorlog overgebleven militaire eilanden de hipste plaatjes draaiden. Met de zes transistors was de ontvangst daarvan in de plaats waar ik toen woonde geen enkel probleem. Petula Clark, Dave Berry, Dusty Springfield en Dave Dee, Dozy, Beaky Mick and Tich behoorden tot mijn favorieten. Voor de muziek van Dusty Springfield heb ik mijn voorliefde nog altijd dus niet afgeleerd. Ik heb meerdere verzamel-CD's van haar werk.

Onlangs kwam ik door de nieuwsbrief van Hans Knot op de website terecht van een Londens lokaal radiostation, Radio Jackie, en nog altijd blijkt zo'n Londense zender naadloos aan te sluiten bij de smaak van mijn muziek. Gek is dat ik gouwe ouwen op Nederlandse zenders nooit verdraag, maar dat hier de muziek, hedendaags werk dat mij reuze aanstaat wordt afgewisseld met mijn favoriete nummers uit de jaren negentig en tachtig.

Mijn favoriete zenders toen ik een jaar of tien was waren Radio Caroline en Radio London. Vooral de laatste ('the Big L') met zijn schitterende jingles en ongehoorde Amerikaanse aanpak vond ik dus fantastisch. Big L is een tijdje terug opnieuw in de lucht gekomen (zie www.bigl.co.uk), en zendt nog steeds op de middengolf uit (op 1395 kHz). Tegenwoordig echter legaal en vanuit nota bene Nederland, maar nog steeds op het wijde gebied in Engeland rondom Londen gericht. Ik ging er enthousiast geraakt door onder andere de herkenning die ik door Radio Jackie kreeg, onlangs maar eens luisteren. Teleurstelling viel mij ten deel. De discjockey's, ik weet niet of het dezelfde zijn, omdat ik vroeger hun namen nooit onthield, zijn net als ik natuurlijk jaren ouder geworden. Je zou verwachten dat ze net als ik, qua muzieksmaak ook met hun tijd meegegaan waren, maar dat was dus niet echt helemaal het geval. Na de derde plaat met jaren vijftigmuziek besloot ik dat het meer was dan ik tegenwoordig kan verdragen.