597. Links de radioamateur, en rechts
de creativiteit...
17 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl
Ik behoor tot een klein percentage van mensen die zowel een goed ontwikkeld alfa- als een beta-brein hebben. Sommige mensen spreken van een goede linker en rechter hersenhelft, en dat klopt volgens veel deskundigen: zaken als taal, rekenen, de weg vinden en ander ruimtelijk inzicht zitten bij de meeste mensen hoofdzakelijk in de linkerhelft van het hoofd, en dingen als intuïtie en creativiteit zitten in vooral rechts. Bij mensen met levensbedreigende epilepsie bij wie alle andere therapieën falen wordt weleens het 'corpus callosum' in het hoofd doorgesneden. Dat is een soort van flatcable, of in moderne termen een USB-kabel tussen beide hersenhelften. Die loskoppeling tussen de beide hersenhelften helpt inderdaad goed tegen de aanvallen, doordat een aanval die in de ene hersenhelft begint, zich niet naar de andere kan uitbreiden. Bij psychologische experimenten bleek echter ook dat de behandeling wel enkele rare bijeffecten had. Zo wist de rechter hersenhelft van zo'n persoon dus niet meer wat de linkerhersenhelft wist. Dat leidde bij proeven tot bizarre resultaten, zoals bijvoorbeeld een artistieke grap die het taalgedeelte van de linker hersenhelft van een geteste persoon niet aansprak. De proefpersoon moest om de grap wel lachen, maar kon deze vervolgens niet in woorden beschrijven omdat de grap het spraakcentrum in de andere hersenhelft niet was opgevallen.
Mensen met vaardigheden voor zowel alfa- als beta-vakken maken bij hun opleiding en hun eerste beroep gewoonlijk een keuze voor een van die twee. De maatschappij en het scholensysteem zijn nu eenmaal op een meerderheid van de mensen ingesteld, dus wat anders kun je doen? Heel vaak zie je dat ze vervolgens tussen hun dertigste en hun veertigste een omschakeling maken. Zo heb ik bijvoorbeeld een voormalig televisiemaker gekend die daarna (met internationaal aardig succes) elektronische apparatuur voor televisieprogramma's ging maken. Zelf ben ik als technicus begonnen, maar ben ik rond mijn vijfendertigste geswitcht richting schrijven en later ook fotograferen.
Omdat ik ook in mijn vrije tijd veel met techniek deed zag je dat de verandering zich ook daar voltrok. Nou moet ik ook zeggen dat mijn hele leven voor die tijd om techniek draaide. Ik heb een tijdlang gehad dat ik bijna dacht dat ik meer radioamateur en techneut was dan gewoon mens. En dat uitte zich ook in de keuzes die ik in mijn leven maakte en de dingen die ik belangrijk vond. Na de 'omslag' heb ik zelfs enige tijd een flinke hekel gehad aan techniek en aan de techneuten. De hekel die ik eraan had is al vrij snel weer weggesleten, maar ik heb wel een jaar of vijftien vrijwel niets aan de techniek gedaan, en heb ook op hobbygebied geprobeerd om alles wat daarmee te maken had voor mijzelf zo snel mogelijk te vergeten (wat overigens niet heel erg goed lukte).
Het enige waarbij ik er nog raakvlakken mee had, zodat ik een en ander ook in die tijd niet helemaal kon vergeten is via mijn werk geweest. Ik schreef een aardig deel van de tijd dat ik als journalist actief was nog steeds over techniek. En om die reden ben ik het denk ik ook niet vergeten. Toch had ik nooit gedacht dat ik me er nog eens opnieuw mee bezig zou gaan houden, ondanks dat een aantal mensen tegen me zei om toch vooral mijn zendapparatuur niet te verkopen, omdat ik er na mijn pensioen misschien nog veel aan zou hebben. Mijn pensioen is echter nog ver weg, en eigenlijk hoop ik ook zo lang mogelijk door te werken. Niettemin kwam door een paar toevalligheden ruim tweeënhalf jaar geleden de interesse voor de radiohobby ineens weer opzetten, en het duurde niet lang of ik was er weer flink in verweven. Het is niet zoveel als het ooit, toen ik sowieso nog heel veel tijd tot mijn beschikking had wel geweest is, maar het was de afgelopen tijd niettemin iets waar ik toch dagelijks meerdere uren aan besteedde.
Op een gegeven moment begon me dwars te zitten dat mijn inspiratie om te schrijven al een tijd zo vreselijk laag was. Hetzelfde gold in enige mate voor mijn foto's. Vervolgens realiseerde ik me dat het niet alleen de inspiratie was, ik had er ook gewoon de tijd niet voor. Op tijden dat ik gewoonlijk zat te schrijven, of op zijn minst op inspiratie zat te broeden, zat ik hartstikke gezellig te kletsen of was ik uiterst gemotiveerd met de soldeerbout in de weer. Op zich heel positief, ook al omdat ik thuis werk, en veelvuldig contact met collega's daarbij moet missen zijn de gesprekken heel erg welkom Ik probeerde echter in de tussentijd wel te schrijven, maar dat lukte lange tijd niet erg. Eigenlijk steeds minder.
Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt en heb geroepen dat ik wat minder vaak gezellig mee zou kletsen, omdat het mijn schrijven op de tijdstippen dat ik dat kletsen deed teveel in de weg zat. Mede door de vakantieperiode kwam het er in de praktijk op neer dat ik er nog hoogst zelden aanwezig was, en dat was ook weer niet de bedoeling. Niettemin duurde het lang, heel lang, voordat mijn inspiratie terugkwam. Wat daarvan de oorzaak was weet ik niet. Ik denk dat ik behalve de bovengenoemde afleiding de laatste tijd ook wel een beetje uitgeschreven was, maar de vele afleiding was in ieder geval mede een factor.
Toen ik een week of twee geleden een soort van griep kreeg - eigenlijk was het in hoofdzaak vrij zware spierpijn, waardoor ik in tegenstelling tot een andere lichte griep niet langer dan het allerhoogst nodige achter de PC of waar dan ook anders dan met een dikke kussen in mijn rug kon zitten - had ik eindelijk de gelegenheid om eens wat na te denken en me op de zaak te bezinnen.
De radiohobby, die me ondertussen weer ontzettend dierbaar is, had zich in die paar jaar ontwikkeld van de bedoelde welkome ontspanning die ik er eigenlijk aan bedoelde te hebben, tot een haast fulltime bezigheid, bijna een doel in het leven. Oude patronen leer je nu eenmaal vrij moeilijk af. Maar het is hoe dan ook niet de bedoeling. Ik ben nogal optimistisch van aard en heb in die tussentijd ook weer veel teveel projecten opgepakt, waarvan ik de langlopendheid en de uren die er voor nodig zijn amper overzag.
Een van de dingen die me ook een beetje steekt is dat ik aan mijn site Vragenrubriek.nl het afgelopen halfjaar nagenoeg niet ben toegekomen. Dat is eigenlijk iets dat ik ook niet wil laten liggen, mede omdat ik er toch een paar vrij ambitieuze doelen mee nastreefde. Die hoef ik niet per se te halen, maar het is toch zonde om het gewoonweg niet te proberen.
Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik blijf een aantal leuke dingen binnen die rare hobby doen. Voorzover ze mijn creatieve activiteiten niet in de weg zitten. Gezellige babbels vind ik leuk, dus die moeten er zeker zijn, alleen dus niet zoveel uren meer, en vooral niet teveel op tijden dat ik andere dingen moet. Daarnaast wil ik graag wat aan morse blijven doen. Eigenlijk moeten - vind ik - vooral de allerleukste dingen blijven. Alleen moet ik daarbij wel oppassen dat ik me niet voor teveel tijd vastleg in ambitieuze langetermijnprojecten. Wat dat betreft ben ik er ook nog niet helemaal uit, omdat ik een aantal projecten eigenlijk niet wil loslaten.
Categorie: bespiegeling - plusminus 1237 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.