Column 571
20 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Of ik wat liefdadigheid bij mijn zegels wilde. Ik vond het een rare vraag. Toch werd die mij gesteld toen ik mijn kerstzegels kocht. Of ik gewone zegels wilde, of die voor een goed doel?
Ja je staat in de rij, en na 25 minuten lang wachten ben je eindelijk aan de beurt. En terwijl achter je nog zeker 25 minuten aan haastige wachters staat, ga je ook niet vragen. Ik had geen idee voor welk goed doel, en als ik dat niet weet kan het wel voor lediging van de ellende van eenzame welgestelden zijn of voor ventilatiehokjes voor straffe rokers, of voor iets anders waar ik niet achter sta. Althans niet van mijn liefdadige geld.
In de tijd dat de kleine buurtwinkel nog niet door oorlogvoerende supermarktketens was opgeslokt, was het tenminste nog de slager of de groenteboer die vroeg of het ietsje meer mocht zijn. Het goede doel was daarbij duidelijk: 's mans eigen portemonnee was het. En die gunde je het wel, want het bestaan van kleine middenstander, dat leek je toch een hardwerkend en eerzaam beroep. Maar geld geven aan een anoniem door een grote bankiersketen uitgezocht goed doel?
Ik heb het even opgezocht op de TNT-site, en eigenlijk lijken die doelen (Artsen zonder Grenzen, Greenpeace, KWF Kankerbestrijding, Natuurmonumenten, Novib, Plan Nederland, Stichting TROS HELPT, STOP AIDS NOW!, Unicef en het World Food Programme) gewoon in orde.
Ik doe het niet genoeg, maar het liefst geef ik toch gewoon uit vrije wil en vooral uit eigen initiatief. En ook als er iemand met een collectebus langs de deur komt. Zo iemand die wind en regen trotserend langskomt, dat dwingt in elk geval respect af.
Zo heb ik ook niks op met loterijen voor een goed doel. Het voelt mij gewoon niet in orde om het eigen belang om een prijs te winnen zo te vermengen met de wil iets goeds te doen. Nog afgezien van het feit dat ik kansspelen altijd al een uiterst slechte vorm van investeren vind.
Ga d'r maar eens aan staan: als je dat als legio-dexia-aandelenleaseconstructiebank doet, dan heb je het al snel met de beleggers aan de stok. Of alsnog achteraf. OK, zou je zeggen: maar bij een loterij weet je tenminste dat je voor 99,99% zeker helemaal niets van je centen terugziet. Het is dus zeker eerlijker, maar daarom toch ook niet minder dom. Maar goed, voor de organisatoren zal het goede doel het slechte middel vast wel heiligen. Net als bij de irritante zegelvraag van het begin van deze column.
Categorie: life-log - plusminus 428 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.