Column 569
7 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Op de weegschaal
Ik heb de afgelopen tijd een beetje last van een soort van writer's block gehad. Sommige schrijvers doen daar heel dramatisch over, maar ik zie het sinds een aantal jaren als iets dat je overkomt. Dat is sinds ik heb gemerkt dat wanneer je gaat proberen woorden uit jezelf te persen, het in mijn geval vaak leidt tot een veel hardnekkiger vorm van diezelfde writer's block, die ook veel langer aanhoudt.
Bij mij is het eerste dat eronder lijdt mijn op eigen initiatief geschreven teksten, de dingen die ik voor de hobby doe, en mijn weblog. Dat is dus de afgelopen weken wat gebeurd is. Vele weken zelfs, want de laatste column die ik op www.shorties.be gepubliceerd heb is weliswaar van 15 november; de column die daarvoor zit is van 8 oktober. Dat is bij de frequentie van zeker vier columns per week die ik doorgaans gewend ben natuurlijk extreem weinig.
De afgelopen weken begint het echter weer wat terug te komen. Ik heb al twee 'soort van' columns geschreven, en één echte. Jammer alleen dat ik bij die echte achteraf concludeerde dat ik hem niet op de site kon publiceren: ik heb me in mijn onschuld bij het schrijven niet gerealiseerd dat daar mogelijk iemand schade van zou kunnen ondervinden.
De onderwerpen om over te schrijven komen nog niet in grote aantallen tot mij, maar het gaat alweer. Een van die onderwerpen is mijn gewicht. Ik ben daar namelijk best een beetje trots op. In het verleden heb ik door allerlei oorzaken waar ik het nu niet over ga hebben zowel de neiging tot een ondergewicht gehad als de neiging tot overgewicht. Sinds een tijdje begon mijn gewicht weer toe te nemen. Sinds de eerste helft van dit jaar toe om precies te zijn. Een langzaam voortschrijdend proces, dat vermoedelijk al veel eerder in gang was gekomen. Alleen dit voorjaar begon ik het te merken.
Afgelopen zomer begon het mij ineens enorm te irriteren, en er is bij mij ook nog een medische oorzaak waardoor ik me beter voel als ik me aan de onderkant van de gewichtsschaal bevind. Op een gegeven moment besloot ik dat de knoop moest worden doorgehakt. Daar ik niet direct bij een diëtiste aan de beurt kwam begon ik zelf alvast met iets te minderen. Niet dat dat heel veel zoden aan de dijk zette, maar de verdere groei werd toch alvast wat getemperd. In de weken voordat ik de eerste afspraak bij de diëtiste (die precies tegenover mijn huis kantoor houdt) had, lukte het me echter al om van 91 kg op 89,5 kg te komen (ik ben bijna 1,90 meter lang).
Eind september met die eerste afspraak begon dus het grote vasten. Dat het moeilijk was stond vast. Een enkele keer, toen ik wat te ver gegaan was, ben ik letterlijk bang geweest bewusteloos te raken. Ik besloot toen direct om dat punt dus nooit meer te willen naderen. Om het niet extra moeilijk te maken besloot ik tevens om zoveel mogelijk geen uitzonderingen in te bouwen. De enige uitzondering wat dat betreft die eerste weken was een lunch op een terras in oktober, waar ik besloot slechts een deel van op te eten, en vervolgens toch de rest opat. En verder nog op mijn verjaardag, begin november, toen ik wel een halve liter ijs (mijn favoriet) opat, maar verder geen hapjes, en zelf dus ook geen enkel stuk gebak.
Ondertussen begin ik dus mijn streefgewicht van 79 kg behoorlijk te naderen, ik zit daar nog krap 2 kg vanaf, en ben op dit moment de dalende trend aan het afremmen, om daar niet voorbij te schieten. Ik merk van die tien kg die er ondertussen af is fysiek niet echt wat. Wel ben ik me de afgelopen dagen vooral gaan realiseren dat het toch best knap is wat ik gedaan heb. Toen ik begon had ik nog maar één spijkerbroek van mijn oude voorraad die ik kon dragen. Verder had ik afgelopen zomer al een nieuwe ruim zittende spijkerbroek gekocht. De andere zes(!) broeken had ik al apart gelegd om weg te doen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan: die broeken kan ik nu gewoon weer aan. Zij het dat ik een riem moet dragen omdat ze anders afzakken. Omdat ik meestal vrij dure spijkerbroeken draag is het financiële voordeel daarvan niet gering. Ook merk ik het afslankproces niet alleen in de omvang van mijzelf, maar ook in het uitgavenpatroon voor de dagelijkse boodschappen. Die zijn sinds het afslanken zeker 30% gedaald. Daar mag je blij om zijn dus, zou je zeggen.
Toch kan ik niet om de conclusie heen dat het ontstaan van mijn writer's block, en het moment dat ik serieus begonnen ben met afslanken (de laatste week van september) exact samenvallen. Het moment dat ik iedere dag het ergste last heb van mijn onvermijdelijke eetlust is steevast vijf uur 's middags. Voordat ik begon met lijnen was dat het moment dat ik me eerst volstopte met brood en vaak ook andere lekkernijen, om pas daarna aan het schrijven te slaan...
Categorie: bespiegeling - plusminus 845 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.