Column
copyright: John Piek - www.shorties.nl
tweehonderdnegenenvijftig, 11 augustus 2004
Verzuurd
Warm weer, een terrasje in Amersfoort-Noord. Ik heb al dagen eigenlijk geen zin om te gaan werken; reden waarom mijn middagpauzes steeds langer worden. Ik heb zojuist maar een tweede witbier besteld.
Tegenover mij zitten een paar jonge meiden - één in een zwart jurkje, ander in zomerrok - uitgebreid hun vakantiebelevenissen te bespreken. Dat het in Duitsland zo lastig is dat de auto's op de autobahn zoveel harder mogen rijden dan hier. Een soort luxeprobleem, want om zelf hard te kunnen rijden is wel weer makkelijk. Het is bijna niet te doen om boven mijn krant niet mee te luisteren. De bikinilijn passeert de revue. Een Ladyshave was tijdens vakantie kapot. Heel vervelend.
Een slecht opgevoede driejarige krijst alles bij elkaar en een stukje achter mij zit een Duits echtpaar. Hij, een oude hippie met paardestaart en baard, en een schijnbaar vriendelijke blik. Zij zo te zien hetzelfde. Haar lange haar is grijs. Van de oude hippie-idealen van liefde en vrede is weinig over. De ene na de andere bekende gaat door de fileermachine. Hans is eigenlijk een vuile dief. En Diana; ach Diana die had zich in een kwestie toch ook al goed van haar ware kant laten zien. Peter en Joachim die moesten nog heel veel leren. In een lange parade trok op luide toon en in een Duits, zo te horen afkomstig uit de grensstreek met Nederlands Limburg, een stoet van vermaledijde oosterburen aan de aanwezigen voorbij. De vrouw sprak af en toe vergoelijkende bewoordingen, maar had steevast ongelijk. Gelukkig gaan ze weg.
Nee dan kijk ik toch liever naar een musje; zo'n anderhalve meter voorbij mijn voeten. Nog niet dood van het dak gevallen wast ze zich met snelle vleugelslagen in het zand. Ik overweeg mijn camera te pakken, maar teveel bier zit ondertussen in mijn armen. Ik kan er heel slecht tegen. Ineens hoor ik, nu van wat verder weg opnieuw het Duits. Ze zijn een paar tafels opgeschoven, naar waar meer schaduw is. "Leider hab' ich immer Recht". hoor ik nu heel duidelijk. Jammer genoeg heb ik altijd gelijk. "Ich habe es schon so oft gesagt" Vaak genoeg gezegd ja. Het wordt maar eens tijd om mijn biezen te pakken. Hoe kan iemand toch zo onvoorstelbaar verzuurd raken?
jp
Categorie: life-log
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.