Column
copyright: John Piek - www.shorties.nl
tweehonderdachtenveertig, 17 juni 2004
Broek op de enkels
Toen ik in januari mijn ruim tien jaar oude mailadres buiten gebruik stelde, omdat de mail bij mijn doorgaans zo betrouwbare internetprovider zeer regelmatig vertraging opliep, dacht ik nog dat dat tijdelijk zou zijn. Al heel snel besefte ik dat ik dagelijks een verloren strijd vocht, tegen virussen en spammailtjes. Vooral heel erg veel spammailtjes, met soms heel erg slim verzonnen onderwerpregels als 'Aanmaning', 'Betreft uw rekening', maar meestal toch gewoon in het Engels.
Ondertussen kost het mij ondanks spam- en virusfilters zodanig veel tijd om mij door de dagelijkse mailbrij heen te worstelen dat ik overweeg om mijn eerste oude mailadres alleen nog open te zetten voor berichten die van de eigen provider af komen, om zo niet belangrijke mail die mijn accounts aangaan te missen. Veranderen of opheffen van dat mailadres zit er niet in, omdat er ook nog twee redelijk bezochte internetsites aan dezelfde inlognaam hangen, waarvan de URL's al een jaar of negen bestaan. Mede door dat laatste zijn ze verzekerd van een hoge positie bij de verschillende zoekmachines. Maar door de hele kwestie zit ik dus tegenwoordig niet meer zo vast aan een mailadres. Mijn huidige adres beschouw ik ook gewoon als tijdelijk.
Om te voorkomen dat het opnieuw uit de hand gaat lopen ben ik uiterst voorzichtig geworden. Ik geef mijn meest gebruikte adres niet meer snel uit handen. Ongelooflijk baalde ik dan ook toen een vage kennis, receptioniste bij een bedrijf, regelmatig lijstjes ging rondsturen met leuke teksten en grappige plaatjes. De megalijst met een enorm aantal mailadressen zette ze gewoon bij Cc:, zodat iedereen op de lijst alle adressen ook direct in zijn of haar mailprogramma had zitten. De gevolgen bleven dan ook niet uit. Al een dag later kwamen de eerste virussen op het tot dan toe maagdelijke adres binnen. Ik heb haar eerst enkele keren uitgelegd hoe je de adressen bij Bcc: plaatst. Toen er vervolgens weer twee mailtjes op dezelfde ergerniswekkend verkeerde manier binnenkwamen vroeg ik haar mij van de lijst te halen. Kennelijk kwam de boodschap niet over. Dom van mij: ik had het mailtje van een ander nog schoon adres gebruikt. Dat verscheen vervolgens ook op de lijst. Hierop heb ik haar gedreigd met stappen tegen haar bij haar internetprovider, en desnoods met een advocaat, met het gevolg dat het contact met haar nu helemaal verbroken is. Maar daarmee hielden de mailtjes dus ook op met binnenkomen.
Ik check mijn oude adres op het moment meestal nog eenmaal per dag. Ondanks goed werkend spamfilter (dit houdt met succes al meer dan 90% van de rotzooi tegen), waren er de afgelopen dag toch nog zo'n 170 mailtjes. Twee ervan waren gewenst.
Een greep uit de oogst van vandaag:
Een er serieus uitziend mailtje, kennelijk afkomstig van het legitieme bedrijf PayPal meldt dat ze door een server-crash van een aantal mensen enkele adresgegevens zijn kwijtgeraakt. Of ik via het linkje in het mailtje even mijn gegevens wil aanvullen. Daarbij het verzoek om vooral mijn credit-cardnummer niet te vergeten, omdat het anders met toekomstige bestellingen mis zal gaan. Een poging, niet van PayPal dus, om voor malafide doeleinden credit-cardnummers te verzamelen. Ik weet het niet meer zeker, maar ik heb lang geleden dacht ik één keer een boek besteld dat ik via PayPal heb betaald en een vergissing bij een er zo serieus uitziend mailtje is natuurlijk makkelijk gemaakt.
In een ander mailtje meldde een man dat hij een e-mail met mijn afzender erop had gekregen met een patch erbij om een virus te verwijderen. Had ik nu een virus, of was hij dat? Hij had zelf nog nooit spelletjes geïnstalleerd, dus een virusscanner vond hij voor zijn systeem dus niet nodig. Zijn broer wel, dat was een echte spelletjesfanaat. Ik ben maar even beleefd geweest en heb uitgelegd dat sommige virussen gewoon her en der mailadressen vandaan plukken en die als afzender gebruiken. Het was dus waarschijnlijk dat wij geen van beiden het virus hadden. Hoewel, ik heb maar even voorzichtig gezegd dat ik hoop dat hij de patch niet gebruikt heeft, want anders heeft één van ons tweeën het virus ondertussen wel. (En hoe dom om geen virusscanner te hebben.)
Verder ben ik kennelijk op een mailinglijst van rechts extremisten terechtgekomen. Ik krijg sinds enkele dagen regelmatig teksten, allen in het Duits, met een neonazistische inslag. Ze zijn verstuurd vanaf verschillende, meest Nederlandse afzenderadressen, maar sommige komen ook uit Zwitserland of Duitsland.
En daarnaast waren er natuurlijk nog de nodige Nigeriaanse verzoeken om geld voor te schieten. Hoewel die tegenwoordig in veel minder grote aantallen komen. En ze komen meestal uit een van de buurlanden en niet meer uit Nigeria zelf. Je zou ook haast gaan denken of deze truc nu eindelijk niet eens uitgemolken is, maar nog onlangs hoorde ik van Nederlanders die erin gestonken waren, en die daarna voor veel geld het schip waren in gegaan. De verzoeken zijn er in heel veel varianten. In eerste instantie werden ze ooit per post verstuurd, maar met de intrede van internet kwamen ze in enorme aantallen via de mail. Voor een klein deel zit er zware criminaliteit achter, maar deels heb ik het ook te doen met de arme sloebers die er waarschijnlijk achter zitten. Zij laten zich zelf hoogstwaarschijnlijk ook oplichten door met voor hun doen astronomische bedragen deze hoogstwaarschijnlijk volkomen succesloze mailtjes te laten versturen. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat de voormalige directeur van de Nationale Bank van Burundi het soort spel- en stijlfouten zal maken die ik een e-mail kennelijk afkomstig van deze man aantrof. En dat zaagt natuurlijk wel een beetje de poten onder de stoel van zo'n oplichterstruc uit. Een journalist uit Engeland heeft een tijdje geleden trouwens eens gekeken hoe ver deze mensen gaan in hun pogingen de rijke westerlingen van hun serieuze bedoelingen te overtuigen. De amusante, maar tegelijk diep tragische foto's die dat opleverde heeft deze Engelsman op zijn website geplaatst. Een Nigeriaan liet zich zelfs (broek op de enkels) in onderbroek fotograferen, met een Engelse krant van de zaterdag ervoor op borsthoogte. Anderen zetten een teiltje water op hun hoofd of deden de handstand. Alleen maar om te bewijzen dat zij het echt waren die het grote geldbedrag slechts korte tijd hoefden te gebruiken.
jp
Categorie: media (tv/internet)
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.