Horizontaal

Dat motorrijder Gertjan Verbeek deze week door zijn Feijenoordselectie werd weggestuurd was dramatisch, maar niet zo heel erg verrassend.

Vlak voordat hij naar Feijenoord vertrok had ik voor een ander blad een interview met hem. Ik was gewaarschuwd dat het een nogal stugge man was. Dus nam ik maar een promotor mee en probeerde ik hem een beetje te los te maken met wat geouwehoer over motorrijden. Maar dat lukte niet zo. Het antwoord op de vragen was meestal niet veel meer dan: 'hmrpff', 'grrr' of 'knor'. De teneur van de andere antwoorden was: 'Kep niemand nodig, ik red me wel.' Hij was vrijgezel. Zijn boerderij had hij in zijn eentje gerestaureerd, hij wilde het liefst midden in een bos wonen, had een hekel aan de stad. Hij dacht er wel eens over een lange motorrit door Canada en de VS te maken. In Canada zou hij later best willen wonen. Op een afgelegen plek uiteraard. Een pure einzelganger, geen mensenmens.

Ik zag hem zo voor me als de typische langeafstands motorrijder die je onderweg wel eens tegenkomt. Zo'n harde loner die niet groet, de wereld met toegeknepen ogen inkijkt alsof hij klaar is voor een pistoolduel en 's avonds zwijgend een biertje drinkt aan een lege toog. Maar niet echt als iemand die twintig verwende voetbalprofs moet inspireren en de bijbehorende politieke spelletjes wil spelen. Vond de Feijenoord-selectie kennelijk ook. 'Er was geen chemie' heette het. Kan ik me iets bij voorstellen.