.jpg)
Op de valreep nog een geantedateerd lijstje met de Ohhhs & Ahhhs van 2008: de plaatsen die bij mij de onderkaak op de tanktas deden vallen.
Met op de vijfde plaats... tatarata... de westkust van Corsica. Of nee, toch niet. Schitterend eiland, maar op de boot terug was ik het alweer vergeten. Dat heb ik nou niet met de Alpen of het Noorden. Misschien was ik in een vorig leven een ijskonijn. Op vijf daarom de Galibier in oktober. Niet knalgroen, maar in geelbruin winterkostuum en een beetje sneeuw. Geen enorme verrassing, want ik kende hem al, maar de Galibier blijft natuurlijk een van de allermooiste passen.
Op vier een plekje aan de Deense kant van het Skagerrak. Ruig strand met heel veel duinen, een beetje zoals de Waddeneilanden, maar dan met spektakel: de Bulbjerg, een wilde kalkrots - een verdwaalde white cliff of Dover zeg maar. Erg mooi, maar het was vooral het onverwachte dat mij 'ongelooflijk, krijg nou wat' vanonder mijn helm deden mompelen.
Drie: een nacht op het onbewoonde schiereiland van Ryvarden Fyr, Noorwegen. De hemel toonde bij zonsondergang alle kleuren van de regenboog. Water zo vlak als ijs. 's Nachts wakker geschrokken van wilde golven die een schip in de verte veroorzaakte. Wauw. Tjeemigdepeemig.
Tweedens: de onnavolgbare weg naar de Noorse Osafjell. Per bocht wordt deze klauterpartij verrassender, vreemder en gevaarlijker. Na twee mislukte pogingen wegens een meter sneeuw, lukte het in augustus de grimmige top te halen met zicht op de Hardangerjokulen. Godkelere, tjezus, ooh & ahh.
Eenzaam aan de top: de laatste twintig kilometer naar de vuurtoren van Krakenes, ook Noorwegen. 's Avonds met de boot er naartoe. Aankomst bij een hoge berg met een haventje vol negentiende-eeuwse zeilschepen. Vage herinneringen aan Gullivers Travels en Moby Dick komen boven. Daarna zigzaggende de bergen over, eventjes door de wolken waar een laagstaande zon doorheen prikt. Dan komt de Atlantische kust met zijn woeste kliffen in zicht. Bij welke klif moet ik zijn? Ha! De verste: die op de meest stormachtige plek van Noorwegen. De laatste twee kilometers gaan over en smal onverhard weggetje met een paar steile afgronden. Ver achter de horizon ligt Canada. Het voelt zo magisch aan dat ik vrees het nooit te kunnen uitleggen. Maar in het vuurtorenhuis kom ik een Nederlandse dokter op de motor tegen die hetzelfde heeft ervaren. 'Zag je dit & dat ook? Oh, oh, oh. Niet te geloven, wat mooi. Onwaarschijnlijk. De wereld is prachtig. Snif.'