Het bleef een tijdje angstwekkend stil hier. Van alle kanten word je een crisis beloofd, maar ik werkte me drie keer in de rondte. Maar de rekeningen die ik stuur zijn nog steeds niet betaald, dus dat zal het zijn. En dan waren er 's morgens vroeg ook de herhalingen van Het Kleine Huis vol Godsdienstwaanzinnigen op de Prairie. Kost ook tijd, maar men schijnt er een beter mens van te worden.
Geloof gedijt vooral in isolement. Daarom zitten reli's meestal op de prairie, in de woestijn, de bergen of diep in het bos. Op reis komen we dan ook doorlopend jehova's en EO'ers tegen, want die zoeken net als wij de afgelegen, geïsoleerde plekken op. Kijk hier maar, in de bossen van Zweden.
Ik was daar een jaar of tien geleden met Jan, toen de hoofdredacteur van Promotor. Niet op de motor, maar met de trein. We maakten een rondreis van twee weken met een soort interrailkaart. Zelden zo'n leuke vakantie gehad. Van begin tot eind hebben we onafgebroken zitten te ouwehoeren en te lachen. Totdat ik even uit moest stappen om de reli's te bezoeken, toen werd het een stuk serieuzer. Het klikte voor geen meter.
Maar om een lang verhaal kort te maken: Jan ging het managedinges in, maar is nu weer terug. Overbodig te zeggen wat ik vind. Tegelijkertijd hangt die crisis in de lucht, alleen merken we er nog niet veel van. Gisteren met 200 man de Kouwepotentocht gedaan: de kaarten waren sneller dan ooit verkocht. Maar als het toch crisis wordt, kan ik me altijd afsluiten van de werkelijkheid op mijn eigen grond in de Zweedse bossen.