Horizontaal

Gisternacht teruggekomen van de reis naar Noorwegen. Als je al vaak in een land bent geweest, zou het eigenlijk steeds moeilijker moeten worden om je nog ergens over te verbazen of om iets bijzonders te vinden. In Noorwegen heb ik dat eigenlijk nooit gehad. Het lijkt een onuitputtelijke bron: hoe dieper je graaft, hoe beter het wordt. Het was deze keer dan ook mooier en spectaculairder dan ooit.

Het eerste deel van de reis heb ik in vuurtorens geslapen. Lichtkastelen die op zulke ongenaakbare plekken staan, dat zessterrenhotels erbij verschrompelen. Op mini-eilanden, aan het eind van een kilometerslange onverharde weggetje of op een plaats waar de meest extreme weersomstandigheden zijn. Krakenes bijvoorbeeld, op het eiland Vagso. Een vuurturen op de meest stormachtige plek van Noorwegen. Hij ligt een meter of vijftig boven de zeespiegel, maar als het stormt, slaan de golven er overheen en zet de vuurtorenwachter zijn auto een kilometer verderop, omdat die anders van de weg wordt gespoeld. Glazen ruiten zouden er worden uitgeblazen alsof ze van zeepsop zijn. Zout werkt zich dwars door de muren naar binnen.

Daarna een stuk of tien wegen gedaan waarvan de onderkaak op de tanktas valt. Eindelijk dat weggetje van Osa (zie vorige post) uitgereden. Het bleek aan de ene kant te eindigen in een onverhard bulldozerspoor van angstaanjagend slechte kwaliteit dat toch weer vastliep in de sneeuw. In een splitsing naar de andere kant wachtten aan het eind een paar onverharde hellingen van een graad of 25. Eigenlijk durf je niet en als je het toch doet, vind je het geweldig. (Erwin, jammer dat je hem miste, maar je hebt wat om naar vooruit te kijken en daar komt nog wat bij.)

De meeste andere wegen waren, net als die naar de Osafjell, aangelegd door waterkrachtbedrijven. En daar lijken dan ineens heel andere regels voor te gelden dan voor wegen die door de Noorse Rijkswaterstaat zijn gebouwd. Beter gezegd: van regels heb ik niets gemerkt. Verkeersborden ontbreken. Vangrails vaak ook. Het wegverloop is onvoorspelbaar. Tunnels met haarspeldbocht erin kunnen volledig onverlicht zijn, zelfs reflectoren of belijning schijnen te mogen ontbreken. Spanning & sensatie dus en verbluffend mooi. Het eerste verhaal komt in het najaar uit, het volgende ergens in het voorjaar van 2009.

Mooi! Ik kijk nu al naar het verhaal uit. Ideeën opdoen voor de volgende keer Noorwegen, die zeker komt. Waar wordt het gepbubliceerd?

Misschien de Hornet eerst maar inruilen voor iets dat beter op onverharde bergwegen rijdt. RV258 en Dalsnibbe heb ik er mee gedaan, maar het moet niet veel gekker worden.

Promotor. De RV 258 en de Dalsnibdinges op een Hornet, da's niet gek. Toen ik een paar jaar geleden de RV 258 deed - op een Caponord - scheet ik bagger, want die was op het hoogste deel een aantal kilometers spekglad. Dat gebeurt als het dagenlang heeft geregend. Het geeft je wel de mogelijkheid om in een paar kilometer een pure pekelfiets te krijgen, want het het wegdek is gemaakt van zout - calciumchloride.

Het laatste stukje van de Osafjell zou ik inderdaad ook niet doen op een Hornet. Ik zal later nog eens een filmpje plaatsen waarin je ziet waarom.

Voor de meeste andere onverharde wegen geldt: zolang er mensen aan wonen en er tol wordt gevraagd (en droog zijn), zijn ze vrij goed. En ook op straatfiets redelijk te doen. Maar met iets met tractorbanden en lange veerpoten is het leuker.

Met die nieuwe F800GS ging het zeker heel makkelijik?
Geniet elke keer weer van die reisverhalen van je.

met valentijn eens

wanneer ga je je boek uitbrengen met een bundeling van je reisverhalen incl. route? en gps tracks?
of wordt het digitaal via je blog?
anders wil ik weten waar ik kan intekenen voor de voorverkoop...

@Valentijn De 800GS die ik meekreeg bleek gewone bandjes te hebben in plaats van de tractorbanden die je op foto's ziet. Dus was hij niet zo geweldig op onverharde wegen als hij had kunnen zijn. In aanleg is de 800GS een heel geschikte motor voor mensen die de helft van de tijd op onverharde wegen rijden. Maar die groep is heel erg klein, zeker in Nederland. Dus maakt BMW er hier meer een wegmotor van, iets tussen de 1200 en 650 GS, terwijl hij eigenlijk veel extremer is.
@beat Ach ja, een boek. Twee jaar geleden wilde een uitgever daarover praten, maar het voorgestelde voorschot was zo laag, dat ik toch maar besloten heb koeien te gaan melken.