Gisternacht teruggekomen van de reis naar Noorwegen. Als je al vaak in een land bent geweest, zou het eigenlijk steeds moeilijker moeten worden om je nog ergens over te verbazen of om iets bijzonders te vinden. In Noorwegen heb ik dat eigenlijk nooit gehad. Het lijkt een onuitputtelijke bron: hoe dieper je graaft, hoe beter het wordt. Het was deze keer dan ook mooier en spectaculairder dan ooit.
Het eerste deel van de reis heb ik in vuurtorens geslapen. Lichtkastelen die op zulke ongenaakbare plekken staan, dat zessterrenhotels erbij verschrompelen. Op mini-eilanden, aan het eind van een kilometerslange onverharde weggetje of op een plaats waar de meest extreme weersomstandigheden zijn. Krakenes bijvoorbeeld, op het eiland Vagso. Een vuurturen op de meest stormachtige plek van Noorwegen. Hij ligt een meter of vijftig boven de zeespiegel, maar als het stormt, slaan de golven er overheen en zet de vuurtorenwachter zijn auto een kilometer verderop, omdat die anders van de weg wordt gespoeld. Glazen ruiten zouden er worden uitgeblazen alsof ze van zeepsop zijn. Zout werkt zich dwars door de muren naar binnen.
Daarna een stuk of tien wegen gedaan waarvan de onderkaak op de tanktas valt. Eindelijk dat weggetje van Osa (zie vorige post) uitgereden. Het bleek aan de ene kant te eindigen in een onverhard bulldozerspoor van angstaanjagend slechte kwaliteit dat toch weer vastliep in de sneeuw. In een splitsing naar de andere kant wachtten aan het eind een paar onverharde hellingen van een graad of 25. Eigenlijk durf je niet en als je het toch doet, vind je het geweldig. (Erwin, jammer dat je hem miste, maar je hebt wat om naar vooruit te kijken en daar komt nog wat bij.)
De meeste andere wegen waren, net als die naar de Osafjell, aangelegd door waterkrachtbedrijven. En daar lijken dan ineens heel andere regels voor te gelden dan voor wegen die door de Noorse Rijkswaterstaat zijn gebouwd. Beter gezegd: van regels heb ik niets gemerkt. Verkeersborden ontbreken. Vangrails vaak ook. Het wegverloop is onvoorspelbaar. Tunnels met haarspeldbocht erin kunnen volledig onverlicht zijn, zelfs reflectoren of belijning schijnen te mogen ontbreken. Spanning & sensatie dus en verbluffend mooi. Het eerste verhaal komt in het najaar uit, het volgende ergens in het voorjaar van 2009.