Vier jaar geleden reed ik een heel erg verstopt, wonderlijk weggetje op aan de rand van de Noorse Hardangervidda. Erg bochtig en steil, met onverlichte tunnels en slecht asfalt. Duidelijk niet gemaakt voor normaal verkeer, maar voor de aanleg van een stuwmeer, bovenop de hoogvlakte. Het deed me een aan film denken, met steeds weer nieuwe, onverwachte wendingen. Hoe hoger ik kwam, hoe nieuwsgieriger ik naar de afloop werd. En toen was het ineens afgelopen met de pret. Een lawine blokkeerde de doorgang. Het einde heb ik nooit gezien.
Straks ga ik er weer naar toe. En naar een stuk of tien vergelijkbare weggetjes, die zo verstopt zijn, dat ze soms niet eens op de kaart of MapSource staan. Ik sta alweer te stuiteren van nieuwsgierigheid. Binnen een week of twee misschien meer hierover.