Vroeger denderde de oude indiaan op Harley's en Indians door de tropen, veertien dagen geleden lag hij op de hartbewaking van een Spaans ziekenhuis. Hij belde me: 'Ze geven me twee weken. Slecht nieuws, want dat is maar veertien dagen.'
Met een hoop kunst en vliegwerk kregen we hem naar Nederland, waar ze nog wel een reddingspoging wilden doen. Zondag vroeg de chirurg ons toch te komen om alvast afscheid te nemen. De kans dat de operatie op maandag verkeerd zou aflopen was volgens hem groot.
De indiaan en ik houden niet zo van emotioneel gedoe, dus we hielden het nuchter.
'Ik heb gisteren een nieuw bed voor je in elkaar geschroefd,' zei ik.
'Dus dan kan ik eigenlijk niet doodgaan,' zei de indiaan.
'Dat zou lullig zijn, ja. Ga je nog wat opbiechten?'
'Straks overleef ik het en dan zit ik met de gebakken peren,' zei hij. 'Maar ik heb nog wel een boormachine van je.'
'Die Skil? Die was ik kwijt, verdomme.'
We hadden het eigenlijk nergens over en we lachten wat. Toch borrelde er zomaar een traantje op aan het eind.
Na zes uur zagen en lassen belde de chirurg maandag op. Operatie geslaagd.
Gisteren kwam de indiaan bij zijn positieven. Zijn kamergenoten kregen net post toen ik even bij hem was. 'De enige post die ik krijg, zal wel een blauwe envelop zijn,' voorspelde de indiaan en hij lachte weer. Het blijft nog even zwaar de komende week, maar hij kijkt uit naar een ritje achterop de motor. Altijd een goed teken.