Horizontaal

De Ierse senaatsvoorzitter Donie Cassidy vindt dat het maar eens afgelopen moet zijn met het uit de Romeinse tijd stammende linksrijden. Dat schrikt alleen maar toeristen af. Bovendien willen de Amerikanen van Dell, McAfee en Google het maar niet begrijpen. En dus wil Cassidy na de invoering van de Euro, de kilo en de kilometer nu ook rechtsrijden. Zoals het hoort.

Tegenstanders zeggen dat de Ieren zich massaal kapot zullen rijden. Wie de Ierse wegen kent, kan ze niet helemaal ongelijk geven: provinciale wegen waar aanwonenden direct vanuit hun tuintje het asfalt oprijden. Maar dat probleem lost zichzelf snel op. Bovendien denkt Cassidy het met aanvullende maatregelen op te kunnen vangen.

De Zweden is het ook gelukt in 1967. Een paar dagen mochten die niet harder dan 20 km/u rijden, maar toen waren ze er aan gewend. En ze hielden er nog twee automerken die zich specialiseerden in plofzakken en kooiconstructies aan over ook.

Maar de babbelboxvraag luidt dus: Schijt u ook zo in uw broek van rijden in Ierland of Groot-Brittannië? (Hint: wie 'ja' zegt, krijgt een IP-ban)

Gisteravond teruggekomen van een wintertochtje op de Duitse Wadden. Dat was nog eens wat anders dan ploegen daar de Schotse sneeuw (vorige keer) of glibberen door de Elzas en Vogezen (daar weer voor). Geen wolk gezien. Volgens een thermometer was het 21 graden, maar die overdreef.

Leuke eilanden, niet minder dan de Nederlandse, maar wel anders. Beetje stadser en statiger. En de hotels heten vaak niet hotel, maar kliniek. Hierdoor konden de Duitsers vroeger op kosten van de ziekteverzekering lekker op vakantie gaan. Of gratis in de bierkliniek, de patatkliniek of de vrouwenkliniek rondhangen. Eigenlijk geen wonder dat een arts als Dr. Oetker in dat klimaat daarom meer zag in het bakken van pizza's dan het behandelen van likdoorns.

Veel te doen was er nu niet, behalve een kilometer of tien heen en weer rijden. Daarom vooral op het zand en in cafeetjes neergeploft en maar kletsen. Over wat je nou eigenlijk moet doen in het leven: hard werken of als een zeehond op het strand liggen. Bij voorkeur het laatste, vonden we. Maar dat is typisch van dat Wadden-geouwehoer: dat je steeds tegen elkaar zegt dat je even helemaal los bent van de heksenketel van het vasteland. Dat hoort zo, tussen de paniektelefoontjes uit Den Haag door.

Maar mooie eilanden wel, vooral Norderney met zijn woeste duinen. Mijn vader, een fan van Texel, zei altijd dat de Duitse Waddeneilanden waardeloos waren, want anders zouden er niet zoveel Duitsers op Texel komen. Een aardig theorietje wel, maar eigenlijk niets van waar.