Posted on Tuesday, September 04, 2007 4:35 PM
Dit is 'm dan. De col de waarvoor ik naar de uiterste zuidoost hoek van Frankrijk reed. De Col de Tende of Colla di Tenda. Rond de vijftig (46 volgens de een, 62 volgens de andere) haarspeldbochten, waanzinnig dicht boven elkaar neergelegd. Sinds ik er een paar jaar geleden een plaatje van zag, wilde ik er naartoe. Maar altijd lag de uithoek Tende te ver buiten de route of had ik een motor die me er niet helemaal geschikt voor leek. De col is namelijk voor het grootste deel onverhard.
Daarom had ik nu de Yamaha XT te leen gevraagd. Daar hou je het op het asfalt nog aardig mee uit, kun je wat koffers aanhangen en is toch offroad genoeg om ernstig onverharde wegen aan te kunnen.
De vraag was alleen of ik daar zelf wel geschikt voor was. Ik ga zelden offroad en mijn ervaring was eigenlijk beperkt tot bij elkaar pakweg duizend kilometer in vooral Noorwegen, een bergpas in de VS en beetje Mexico. Maar daar ging het meestal om wegen die normaal onderhouden worden en waar je zittend met een vaartje van 40 tot 100 overheen kon.
De wegen rondom Tende zijn van een andere orde. Vaak 'schwer verschottert', zoals de Duitsers zeggen. Losse keien, soms een scherpe ruggengraat in het midden, gaten, diepe sporen van regenriviertjes. In het begin van het seizoen gaan ze er een keertje met een bulldozer overheen om de winterschade glad te strijken en verder ziet het eruit alsof er sinds 1888 niets meer aan gedaan is. Een beetje een chaos dus, waar een maximumsnelheid van 20 geldt en waar je geen normaal voertuig meer ziet.
De eerste kilometers vielen me lelijk tegen. Geen gevoel van controle, waardoor ik te langzaam reed, bleef zitten om een voetje aan de vloer te kunnen houden en daardoor nog minder controle had. Met meer geluk dan wijsheid bleef ik overeind en haalde uiteindelijk met verhitte motor de top van de col. Ik voelde geen trots, maar alleen onzekerheid. Kennelijk niks voor mij, dat offroad gestuiter.
En toen deed ik toch nog iets goeds. Ik verlaagde de bandenspanning tot 1,5 bar, verschoonde mijn luier en probeerde het nog eens op de schotterwegen rond de top. Dat was het fysieke en mentale duwtje dat ik nodig had. Het gestuiter was veel minder, het gevoel van controle kwam, ik kon gaan staan, haalde soms de formidabele snelheid van 40 en kreeg er plezier in.
De volgende dag weer de col gedaan en een grotere ronde over wegen in de buurt gemaakt - een stuk Ligurische Grenzkamstrasse, Baisse d'Ourne, Baisse de Peïrefique, Vallon de Casterine. In mijn fototas ging van alles kapot: een harde schijf, een camera, zonnebril en een pompje. Maar de XT bleef lekker knorren. Zelf had ik aan het eind van de dag dijbenen als ballonnen en moeite met trappenlopen. Maar vooral had ik de smaak te pakken. Volgend jaar of zo ga ik hopelijk nog eens terug.
De verhalen die je doorgaans leest - in Motorrad bijvoorbeeld - over dit soort wegen staan bol van de heldhaftigheid. Zo voelt dat ook wel een beetje. Maar bedenk ook dat als een doorsnee toerrijder zonder offroad training als ik het een beetje kan, dat het jou ook lukt. Zo uitzonderlijk is het allemaal niet. Maar wel uitzonderlijk leuk, mooi en spannend.