Vroeger moest ik echt blokken om een zesje voor Duits te halen. Daarna is het alleen maar minder geworden. Mijn woordenschat is nu ongeveer net zo groot als van een Duitse herder. Schade, want de Duitse motorrijders die ik tegenkom, zijn over het algemeen vriendelijke gasten die snel een praatje aanknopen.
Om vlot wat terug te zeggen, vul ik al mijn Duitse leemtes maar in met Engels. Ik klink dus ongeveer als kolonel von Klinkerhoffen. Maar de Duitsers doen alsof ze het begrijpen, dus hebben we eigenlijk gaar geen probleem.
En zo heb ik vanavond weer een gans gemoedelijke avond gehapt met vijf Duitsers en een Oostenrijker – die ondanks zijn Mike Tyson-hoofd maar weinig oren afbeet. Grote verhalen natuurlijk weer. Maar daar snap ik dan ongeveer de helft van. ‘Und dann war er ganz hinunter gefahren und dann hat er gesagt: wawawa wiwawaowwowiwiwi!’
Hahahahaha! Ja, draag mij maar weg. Wat de clou precies is, ontgaat me. Maar aan de manier waarop het wordt verteld, begrijp je dat ie is gekomen. Zelfs wanneer de totaal onverstaanbare Oostenrijker iets vertelt: ‘Waawawawa, wiwiwi, wowowawawawi!!!’
‘Hahahahaha!’ buldert de hele groep.
‘Begrijp je eigenlijk wel wat die Oostenrijker zegt?’ vraagt een van de Duitsers me na de zoveelste grap. ‘Om eerlijk te zijn: heel weinig,’ antwoord ik. ‘Nou, dat is dan net zoveel als wij! Whahahahahaha!’