Horizontaal

De 54-jarige Japanse motorrijder Kazuo Osada, die met een groep vrienden op pad was, miste een bochtje en raakte een paaltje - zonder te vallen. Japanners zijn trouw aan de groep, dus reed hij gewoon verder, met wel een akelig zeurend pijntje aan de rechterknie. Pas twee kilometer verder merkte hij dat zijn onderbeen was verdwenen. En dat is toch lastig als je de achterrem wilt gebruiken. Of je voet aan de grond wilt zetten.

Een motormaat reed snel terug om het been op te halen. Met spoed werden het slachtoffer en zijn been daarna naar het ziekenhuis gebracht.

Of de doktoren erin zijn geslaagd het onderbeen weer te bevestigen, is niet bekend. De heer Osada ligt op kamers nummer 114 en 115.

tip van Kropotkin

Als er zoiets als motormuziek bestaat, dan is rockabilly toch wel een van de bronnen. Deze snelle, blanke mengeling van rock 'n roll en hillbilly country vierde eind jaren vijftig hoogtij met sterren als Elvis Presley, Jerry Lee Lewis en Buddy Holly.

In Engeland waren de Amerikanen Gene Vincent en Eddie Cochran nauwelijks minder populair dan Elvis. Zij vertegenwoordigden een meer wilde en duistere kant van de rockabilly. Met teksten over een stripper (Be-Bop-A-Lula), geweld, rebellie (Summertime Blues) en andere boozwigte zaken trokken ze overal volle zalen. Vooral voor de motorjongens - de latere rockers - waren het de grote helden. Later zouden ze grote invloed op zowel de Beatles als de Sex Pistols hebben. En op de Stray Cats uiteraard.

Op 16 april 1960 reden de vrienden na een succesvolle tour per taxi naar het vliegveld. De racende taxi kreeg een klapband en verongelukte. Cochran overleed, Vincent brak ribben en liep verwondingen op aan zijn toch al manke pootje (gevolg van een motorongeluk in 1956). En waar vind je de plaats waar de rockabilly crashte? Op England Rocks! natuurlijk. Kijk onder Rowden Hill. Er schijnt langs de weg een plaquette te staan.