Horizontaal

‘Dat gekloot met die scootermarokkanen moet je niet met begrip en thee oplossen,’ zei de altijd optimistische motorrijder Haring, met wie ik eens in de paar jaar op Scheveningen wat eet. ‘Klootzakken bestrijd je met klootzakken. Dan is het zo opgelost.’

Haring trok zijn conclusie na een verhaal over zijn zoon, die in elkaar was geslagen door een groepje banlieujongeren. De aanleiding: zoon vluchtte niet snel genoeg toen hij op de fiets met twee vrienden stond te praten. De kansenjongeren pikten dat niet, want die waren gewend dat alles wat blank is direct wegvlucht als zij zich laten zien.

Bont en blauw geschopt, verward en doodsbang kwam zoon thuis. Toch ging hij met zijn vader de volgende dag naar het politiebureau. De agenten daar waren opgetogen. Hij was namelijk de eerste die aangifte durfde te doen. Nu konden ze eindelijk wat ondernemen.

De tieners werden snel opgepakt en toen bleek dat ze een strafblad hadden zo dik als een telefoonboek. Overvallen, inbraak, autodiefstal, vuurwapenbezit, bedreiging, enzovoort, enzovoort, enzovoort. Maar in de buurt konden ze ongestoord hun gang gaan. Zij het met een kleine onderbreking deze keer.

Na hun strafje waren ze erachter gekomen op welke school zoonlief zat en begonnen ze rond te hangen bij het schoolplein. Dat was toch wel lastig, vond Haring, want nu moest hij zijn zoon steeds met de auto ophalen. Zijn kenniskring – motorjongens met enigszins bevlekt verleden en connecties uit de autohandel, zeg maar rustig Booswichtenclub 2.0 – vond dat ook. Gezamenlijk besloten ze eens een gesprek aan te gaan met de ettertjes.

‘Een paar middagen later hadden we ze te pakken,’ vertelde Haring. ‘Gillen als hysterische meiden. Ze hadden niks gedaan, het was allemaal maar een grapje. Enorme lafbekken. Maar daarna helemaal geen last meer van ze gehad. Probleem opgelost. Nou zullen ze wel weer gewoon oude vrouwtjes beroven ergens in de binnenstad, maar hier houden ze zich gedeisd.’

Update: de Booswichtmethode kan nu al rekenen op steun: Tilburgs SP-raadslid Rachid El Hajoui: 'Je moet ze eerst neerslaan en dan pas praten. Zo doen ze dat in andere landen ook.'

Dat ga je krijgen met het volgende motto:
De enige goede agent = een agent
die geld in het laatje brengt !!

Al moet ik ook toegeven dat wanneer een agent wel durft op te treden deze drie X zo hard wordt aangepakt. Door zijn eigen werkgever wel te verstaan.

'Amerikaanse' toestanden (eerst schieten dan vragen stellen) willen we hier echter ook weer niet !!

Het blijft een lastig dilemma........

De enige , en perfecte aanpak !

Kijk, met een beetje samenwerken pak je ze mooi terug.

Enorm interessant. Het is het verschil in kultuur. Noord Afrikanen en Arabieren komen uit een kultuur waar fatsoen uitsluitend op angst gebaseerd is. Hun lokale politie is er meesterlijk in om dat uit te legen. Met de wapenstok. Maar een Nederlandse diender kan je zijn pet afpakken en over zijn schoenen plassen. Als hij daar wat van zegt, dan schorsen zijn superieuren hem wegens discriminazi. Daarbij worden de jongetjes van de Middellandse zee stamleden thuis, door moeder, struktureel behandeld als kleine prinsjes. Dat is ook niet erg karaktervormend. Bovendien zijn leden van die stammen geen individuen, maar delen van een organisme. Ze treden daarom altijd kuddesgewijs op. De bewezen goede aanpak is inderdaad om er op los te slaan. Dat zijn ze genetisch gewend. Snappen ze dan ook. Geweld is ook communicatie. Toch? In 99% van de gevallen los je het probleem al op door de grootste schreeuwer neer te halen. Gewoon met een knietje of een kopstoot. In het eerste geval gaat hij plat met een hersenschudding. In het tweede geval heb jij ook een zere kop. Maar pas wel op als je wegloopt. Ze hebben vaak messen en zijn op alle vlakken gewend de zaak van achteren te benaderen. Zie maar, als je de zaak sociaal geografdisch behandelt, dan wordt alles duidelijk.