Posted on Saturday, March 24, 2007 7:17 PM
De voorzitter van een motorclubje vroeg of we zin hadden een weekendje mee te gaan naar Duitsland. Bochtenrijden in Sauerland. Normaalgesproken ben ik daar niet zo happig op. Als bekend is dat je voor een motorblad werkt, willen sommigen de hele dag door de strijd met je aangaan. En dat is net zo vervelend als een bromvlieg in je helm. Maar bij dit clubje zou dat niet het geval zijn en daarom stemden we toe. Het betrof namelijk een groep uiterst correcte motorrijders. Mannen met verantwoordelijkheidsgevoel. Voorbeeldige lieden, de ruggengraat en hoeksteen van de samenleving. Bovendien namen sommigen hun vrouw mee, wat meestal een normaliserende invloed op het rijgedrag heeft.
Maar na het oversteken van de Duitse grens nam de correctheid toch wat af. Langzaam maar zeker kropen we aardig wat kilometertjes boven de maximumsnelheid. Behalve als er iets wat op een snelheidscontrole leek in zicht kwam. Dan stak de voorste zijn hand op en paste iedereen de snelheid tijdelijk aan. Dat kennen we natuurlijk wel, maar bij dit gezelschap was het toch een beetje een verrassing.
'Jullie rijden stevig door,' zei ik tijdens de koffiestop.
'Moet je straks kijken als we in heuvels komen.' zei een clublid op samenzwerende toon.
Hij had gelijk. Op de bochtige heuvelwegen was het alsof we in de achtbaan stapten. Ik moest denken aan Blik op de Weg, waarin de buikspreekpop van de KLPD beweerde dat iemand die langzaam op de motor reed, minstens zoveel genoot als een hardrijder. Dat soort wijsheden was aan deze groep niet besteed. Dit was geen kruipen voor het milieu, geen buigen voor de veiligheid of voor meneer Spee. Dit was rock 'n roll, vrijheid, plezier.
'Ivanhoe! Ivanhoe!' klonk het regelmatig vanonder mijn potje. De vonken sloegen er van af. In bochten soms letterlijk. Zelfs bij de mannen met een duopassagier.
Het plezier, de ervaring en de rijkunst waren duidelijk te zien. Maar de roekeloosheid ook. Op smalle wegen in volle vaart een blinde bocht induiken. Met hoge snelheid dorpjes binnenknallen. Niet afremmen bij zijwegen. Alles waarvoor je rijinstructeur en oom agent je hebben gewaarschuwd, gebeurde. Testosteron en adrenaline hadden de cockpit volledig overgenomen.
Moegestreden kwamen we bij het hotel aan. Eindelijk konden we onze reisgenoten de les te lezen.
'We hebben jullie een hele middag gevolgd, maar waar zijn we nou eigenlijk mee bezig?' vroeg ik verontwaardigd.
'Wat nou als er zomaar iemand oversteekt?,' vulde mijn maat aan. 'Of als er een tractor na een blinde bocht komt? Weet je wat je remweg is bij 160? Nou, nou, nou?'
Elk detail maten we breed en dramatisch uit. Met rollende ogen, schuim in de mondhoeken en een zwaaiende wijsvinger. Niet omdat we nou van die moralisten zijn. Maar als je een keer de kans hebt om een groep politieagenten een koekje van eigen deeg te geven, moet je hem natuurlijk pakken.