Er zijn veel programma’s op tv. Een van deze programma’s is Blik op de Weg. Je kunt op veel manieren commentaar geven. Leo de Haas kan het maar op één manier. Er zijn verschillende manieren om gek te worden. Een ervan is te luisteren naar Leo de Haas.
Dat komt omdat De Haas nooit in een keer kan zeggen: ‘Deze motorrijder rijdt 150.’ Hij moet er altijd algemene verkeersles aan vastplakken. ‘De meeste motorrijders houden zich keurig aan de maximumsnelheid. Maar deze motorrijder vindt dat niet nodig. Hij rijdt 150.’
Als hij een vrachtwagen ziet slingeren, vertelt De Haas eerst dat de Nederlandse snelwegen meestal recht zijn en *gaap* de belijning ook. En dat de meeste vrachtwagens *geeuw* daar netjes tussen rijden. ‘Maar deze vrachtwagenchauffeur denkt er heel anders over.’ Zo maakt hij van elk gebeurtenisje op de weg een oervervelend opstel. En dat is nog maar een reden waarom Blik op de Weg drie keer zo lang lijkt te duren als Wegmisbruikers. Een andere is de slaapverwekkende testbeeld-jazz. Aarrrghh.
Op de Nederlandse tv zijn veel presentatoren. Sommigen zou je ze dwars door het beeldscherm willen trekken. Meestal is dat Leo de Haas.
Volgende week de motorspecial. Of de herhaling van de herhaling daarvan. Als je het commentaar afzet, valt het mee.