Met de kerst naar familie in Brabant geweest. Mijn schoonzus was er ook. Ze had een cadeautje van mijn broer meegebracht, dat hij vlak voor zijn dood voor mijn zussen en mij had gekocht. Beschilderde koffiekopjes voor het Senseo-apparaat. Hij had wat met koffie. Hij was als marketing consultant van plan een keten van koffiecafés op te zetten.
Koffie drink je dagelijks en het is, om met Douwe Egberts te spreken, ‘altijd weer een gezellig moment’. Ik denk dat hij tijdens dat moment graag herinnerd wilde worden. Vandaar de kopjes.
’s Avonds laat terug naar Den Haag. Anderhalf uur rijden, maar met de auto heeft het een gevoelsduur van drie dagen. Zo ontiegelijk doods. En toch bleek bij thuiskomst dat de helft van de kopjes waren gebroken. Dat is nou weer een van die verschillen tussen de auto en de motor, bedacht ik met de scherven in mijn hand. Met de motor maak ik herinneringen, met de auto sloop ik ze.