Anderhalf jaar lang verschenen er met grote regelmaat berichtjes op motor.blogo, maar sinds twee maanden is het doodstil. ‘Je bent toch niet ziek, hoop ik?’ vraagt een bezoekster zich af onder het laatste bericht (14 oktober). Geen antwoord van Motormuizinnetje, de maakster van dit blog.
Laten we hopen dat het niet iets vervelends is, maar gewone, existentiële twijfel. Een aanwijzing daarvoor vinden we in een bericht van een week eerder: ‘Waarom heb ik nu in vredesnaam een rubriek over bloggende collega's?’ schrijft ze. ‘Zoek ik me het schompus op het internet en dan kom ik potverdriedubbeltjes een collega tegen die schrijft over motoren zoals ík dat zou willen (kunnen)! De jaloerse vrouw in mij zegt: 'Af en toe kijken en doodzwijgen. Niemand op attenderen.'
Maar dat deed ze toch en terecht. Kuch. Maar of het nou hieraan ligt of aan iets anders: motor.blogo moet blijven. Het is namelijk een van de zeldzame blogs voor motorrijdsters. Tienduizenden meiden hebben een motorrijbewijs, maar vrijwel nergens in motorbladen of -blogs zie je ze terug - behalve uitgekleed. Da’s jammer, want ze zouden er helemaal bij moeten horen. Toertochten met wat vrouwen zijn toch veel gezelliger? Zolang je eigen vrouw maar niet meegaat, tenminste.
Dus hoe meer er door en voor motorrijdsters wordt geschreven, hoe beter. En als ze denken dat ze niet kunnen schrijven, dan maken ze toch gewoon een blog voor motorrijdsters die niet kunnen lezen?