Posted on Thursday, November 23, 2006 3:06 PM
Als degene in je spiegeltje sneller rijdt dan jij, komt het onvermijdelijke moment dat hij je inhaalt. Daar kun je heel nuchter over doen. Bijvoorbeeld luchtig denken dat die persoon dan eerder thuis is. Maar laten we eerlijk zijn. Ingehaald worden is meer dan dat. Het is verschrikkelijk.
Op de snelweg maakt het niet zoveel uit. Hard rechtuit kan iedereen. Maar op een bochtige bergweg is het wat anders. Daar wordt het een soort strijd. Je kunt niet meer denken dat degene die jou passeert domweg meer motorvermogen heeft, want dat doet er nauwelijks meer toe. Een beetje motorrijder gaat op een Spartamet sneller door een haarspeldbocht dan een kneus op een Hayabusa. Nee, in bochten komt het puur aan op vaardigheid en zelfvertrouwen. Dus als iemand je daar passeert, is dat een vernedering. Alsof hij de bal tussen je benen door speelt.
Wanneer je de inhaler niet kent, valt er nog overheen te komen. Erger, veel erger is het als je met een groep op reis bent. Als je dan de competentiestrijd verliest, zak je diep in de pikorde. Net als in de natuur heeft dat grote gevolgen. Het betekent dat je 's avonds bij het buffet de achterste in de rij bent. Je maten hebben de zalmmoten allang van de schaal geprikt. Jij moet genoegen nemen met een half aangevreten visstick die een kleuter heeft teruggelegd.
Op de een of andere manier voelt de ober ook aan dat je ingehaald bent. Pas als hij alle wijnglazen heeft gevuld, ziet hij jou zitten. Uit beleefdheid laat hij de laatste druppels uit de fles in jouw glas vallen, tot groot vermaak van je maten. 'Zal ik een nieuwe fles openen?' vraagt hij. 'Nee, laat u maar' zeg je. 'Ik neem wel een glaasje water.' Na een blik op je horloge weet je dat de avond nog erg lang zal duren.
Eigenlijk wil je weg, maar die kans krijg je niet. Je vrijgezelle maten slepen je mee naar de bar. Naar de lekkere wijven. Maar die zijn natuurlijk ook al vergeven. Alleen de lokale Ma Tokkie is nog over. Zij ziet ook dat je aangeschoten wild bent en toont geen enkele belangstelling.
Tegen tienen zoek je je kamer maar op. Je zet de tv aan en ploft op bed. Net op het moment dat Canal+ voor enige troost lijkt te zorgen, zak je door de lattenbodem. Je bent te moe om het bed te repareren, te eenzaam om hulp te vragen en te hongerig om te slapen...
Dus wat is nou de les? Als je je laat passeren in een bocht, nemen de kansen op voortplanting sterk af. Het valt zelfs niet uit te sluiten dat je de hongerdood sterft. Beter kun je daarom het risico om in het ravijn te storten voor lief nemen.
Jan Dirk Onrust