Aan het begin van een vermoedelijk druilerig weekend zeiden we het wel eens tegen elkaar: ‘Kom op, we gaan naar Italië!’ (Kon ook Gibraltar of de Noordkaap zijn.) Tank volgooien, tent achterop en rijden. Nu. Meteen. Niks regelen. Gaan.
Het totaal verkeerd inschatten van de werkelijke mogelijkheden – typisch voor jonge jongens - gaf een groot gevoel van vrijheid en avontuur. En dat was meestal al genoeg. In werkelijkheid kwamen we natuurlijk zelden verder dan Zwolle of zo. Als we al gingen.
Een 32-jarige man uit Maassluis werd vrijdag getroffen door dezelfde overmoed, maar dan in het kwadraat. Op het strand van ’s Gravenzande belde hij zijn moeder om te zeggen dat hij naar Engeland ging. Nu. Meteen. Niet op de motor, maar in zijn zwembroek. Hij trok zijn kleren uit en stapte de zee in.
Twee uur later werd hij in onderkoelde toestand door reddingsdiensten uit zee gevist. Hij was toen al vier kilometer van de kust. Na onderzoek in het ziekenhuis mocht hij dezelfde avond weer naar huis.
Oké, hij was waarschijnlijk gek of suïcidaal. Maar dan nog: R.E.S.P.E.C.T. voor zoveel ondernemingslust. De doorsnee suïcidale gek springt voor de stoptrein naar Zoetermeer. En dat is toch anders.